All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 221 - Chapter 230

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่ากู้บอกว่าจะพาจี้หานอีไปด้วย แม้นางจางจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องของจี้หานอี หากพาไปแค่บุตรสาวของตนเอง ก็ดูจะจงใจเผยจุดประสงค์มากเกินไปจริง ๆนางจึงพยักหน้าพลางยิ้มกล่าว “ท่านแม่จัดการได้เหมาะสมแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นประเดี๋ยวข้าจะไปเขียนเทียบเชิญเพื่อเตรียมการเลยนะเจ้าคะ”จี้หานอีมองดูนางจางผู้ลุกขึ้นเตรียมเดินจากไป ภายในใจย่อมรู้ถึงจุดประสงค์ที่นางจางทำเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่อยากให้นางไปด้วยเป็นแน่แต่จี้หานอีเองก็ไม่อยากไปเช่นกัน เมื่อต้องพบหน้าคนรู้จักในอดีต แต่ตนเองกลับมีสภาพเช่นนี้ พูดไปก็ไม่มีเรื่องใดให้น่ายินดี มีแต่เพียงความน่าเวทนาเท่านั้นนางจึงกล่าว “ข้าคงไปด้วยไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ป้าสะใภ้กับน้องหญิงสามไปกันสองคนคงสะดวกกว่า ช่วงนี้ท่านแม่ต้องการคนดูแลข้างกาย ข้าจะอยู่ดูแลท่านแม่ที่นี่เอง”จากนั้นจึงกล่าวต่อ “คงต้องรบกวนป้าสะใภ้ช่วยนำของขวัญแทนคำขอบคุณของข้าติดมือไปให้เขาด้วยนะเจ้าคะ”แม้นางจางจะไม่อยากให้จี้หานอีไปจริง ๆ แต่เมื่อคิดทบทวนดูแล้ว แม้ตนเองจะเป็นนายหญิงผู้ดูแลจวนสกุลกู้ ส่วนจี้หานอีก็เป็นเพียงผู้อาศัยในจวน การที่จี้หานอีไม่ไปแล

สีเลือดบนใบหน้าของนางกู้ซึ่งมีอยู่น้อยนิดค่อย ๆ ซีดเผือดลงไปสำหรับนางแล้ว นี่นับเป็นความสะเทือนใจอีกระลอก หลังสกุลจี้ต้องประสบเคราะห์กรรมและสูญเสียผู้เป็นสามีไปบุตรสาวเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เดิมทีนางหลงคิดว่าท้ายที่สุดแล้วบุตรสาวจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ถึงขั้นนึกยินดีที่ในอดีตสามีตอบรับการแต่งงานครั้งนี้ ซึ่งช่วยให้จี้หานอียังสามารถแต่งเข้าตระกูลที่ดีเช่นสกุลเซี่ย แม้สกุลจี้จะล่มสลายไปแล้วก็ตามอย่างน้อยบุตรสาวของนางก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมั่งคั่งและสงบสุข อย่างน้อยในภายภาคหน้าบุตรสาวของนางก็จะได้เป็นถึงนายหญิงใหญ่แห่งจวนสกุลเซี่ย ได้ใช้ชีวิตอย่างสง่างามและมีเกียรติ ซึ่งย่อมต้องดีกว่าชีวิตของนางเป็นแน่ทว่ายามนี้ ดูเหมือนทุกสิ่งจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสียแล้วบุตรสาวของนางดูคล้ายมีความเป็นอยู่ในสกุลเซี่ยไม่สู้ดีนักในหมู่ตระกูลสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงแทบไม่เคยปรากฏสตรีที่หย่าร้างให้เห็นสักคนนางกู้ตะลึงลาน หยดน้ำตาค่อย ๆ รินไหลลงมาจากดวงตากระทั่งเวลานี้นางก็ยังไม่รู้ว่าควรเอ่ยคำใด นางควรตำหนิบุตรสาวของตนเองกระนั้นหรือ? บุตรสาวที่นางทะนุถนอมเลี้ยงดูดุจไข่ในหินตั้งแต่เล็

ความจริงเวลานั้นจี้จิ่งก็อายุไม่ใช่น้อย นับได้ยี่สิบห้ายี่สิบหกปี มีคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์มากมายปรารถนาแต่งกับเขา ถึงขั้นมีข่าวลือว่าบุตรสาวของสกุลเสิ่นก็เคยมีใจให้เช่นกัน ส่วนจริงแท้ประการใดไม่อาจทราบได้ แต่โดยรวมแล้วจี้จิ่งในเวลานั้นนับว่าเป็นบุรุษหนุ่มเนื้อหอมอย่างแท้จริงเวลานั้นนางกู้เพิ่งจะถึงวัยปักปิ่น ว่ากันว่าตอนออกไปชมดอกไม้ด้านนอกถูกจี้จิ่งสบตาเข้าเพียงครั้งเดียว ทั้งสองก็ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ หลังจากนั้นไม่นานจี้จิ่งก็ส่งคนมาสู่ของานมงคลสมรสในครั้งนั้นเรียกได้ว่าชื่นมื่นกันถ้วนหน้า ผู้หนึ่งคือศิษย์เอกที่อดีตอัครมหาเสนาบดีให้ความสำคัญและกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ส่วนอีกผู้หนึ่งคือดอกอวี้หลานอันงดงามบริสุทธิ์ซึ่งเติบโตมาอย่างทะนุถนอม สกุลกู้ย่อมต้องยินดีเป็นธรรมดา แม้ว่าบิดามารดาของจี้จิ่งจะล่วงลับไปแล้ว ซ้ำตัวเขายังมาจากตระกูลเล็ก ๆ ที่ไม่สลักสำคัญอันใดในอำเภอแห่งหนึ่งของเมืองจินหลิง แต่เรื่องเหล่านั้นหาได้สำคัญไม่ ในทางกลับกัน การที่จี้จิ่งไร้ซึ่งบิดามารดา วันข้างหน้าเมื่อนางกู้แต่งให้เขา เรือนหลังย่อมสงบสุขอย่างแท้จริง กระทั่งตัวนางในเวลานั้นก็ยังนึกอิจฉานางกู้ที่ได้

จี้หานอีไม่อยากกล่าวถึงสารพัดความน้อยเนื้อต่ำใจที่ตนเองได้รับในจวนสกุลเซี่ยต่อหน้ามารดา เวลานี้จึงได้แต่เฝ้ามองมารดาดื่มยาก่อนล้มตัวลงนอนซุกใต้ผ้าห่ม เรียบร้อยดีแล้วก็ส่งถ้วยยาอันว่างเปล่าให้ชุนจวี๋ผู้อยู่ด้านข้าง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินออกไปอย่างเงียบงันจี้หานอีไม่ลืมกำชับชุนจวี๋ให้ดูแลมารดาให้ดี จากนั้นจึงเดินไปล้างมือหรงชุนเดินเข้ามาข้างกายจี้หานอีพลางกระซิบ “เมื่อเช้าสาวใช้บอกว่า เมื่อคืนคุณชายรองเยี่ยนกลับมาดึกดื่นถึงเพียงนั้น แต่ก็ยังแวะมาเยี่ยมเยียนที่เรือนฮุ่ยหลาน ซ้ำยังนำของบำรุงมามอบให้อีกด้วย”“คุณชายรองเยี่ยนเองก็ขัดสนเงินทอง ทว่ายังอุตส่าห์ห่วงใยฮูหยิน ดีกว่าฮูหยินใหญ่เป็นไหน ๆ เจ้าค่ะ”“ยามนี้ยังมารอแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทางไปจวนสกุลเซี่ยพร้อมคุณหนูอีก ช่างเป็นคนที่สุขุมและนิสัยดีจริง ๆ”หลังจี้หานอีล้างมือเสร็จ เมื่อได้ฟังถ้อยคำของหรงชุนก็ให้รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ นางเองก็คล้ายจำไม่ได้แล้วว่า พี่เยี่ยนแปรเปลี่ยนจากเด็กชายจอมซนในวัยเยาว์ กลายเป็นบุรุษผู้อบอุ่นอ่อนโยนและสุขุมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดแต่ยามนี้นางไม่มีอารมณ์จะมาขบคิดเรื่องเหล่านี้ จึงเพียงให้หรงชุนช่วย

จี้หานอีย่อมไม่เคยคิดหยิบฉวยข้าวของของสกุลเซี่ยอยู่แล้วน้ำเสียงยามนางตอบกลับจึงทั้งเด็ดขาดและชัดเจน "ฮูหยินใหญ่วางใจเถิดเจ้าค่ะ สิ่งใดที่ไม่ใช่ของข้า ข้าย่อมไม่นำติดตัวไปแน่นอน"สรรพนามที่เรียกขานว่าฮูหยินใหญ่ทำเอานางหลินบันดาลโทสะขึ้นมาอีกครั้งลูกสะใภ้ที่แต่ก่อนนางมองว่าทั้งหัวอ่อนและว่านอนสอนง่ายผู้นี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าดึงดันยื่นเรื่องไปถึงทางการเพื่อขอหย่าขาดให้จงได้แต่สิ่งที่ทำให้นางหลินขัดใจไม่ใช่เพราะจี้หานอีขอหย่าร้าง แต่เป็นเพราะจี้หานอีแต่งเข้ามาสามปีแล้วทว่ายังไร้ทายาทต่างหาก ไม่ทราบนางไปเอาความกล้าหาญมาจากที่ใด ต่อให้ต้องหย่าขาดกันจริง จี้หานอีก็ไม่สมควรเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนบัดนี้ เรื่องราวกลายเป็นพูดลำบากเสียแล้ว ลูกสะใภ้ของตนมีใจแน่วแน่ไม่สนว่าจะเกิดเรื่องราวใหญ่โตเพียงใด ขอเพียงให้ได้หย่ากับบุตรชายนางเท่านั้น เรื่องนี้แม้จะยังไม่แพร่งพรายออกไปภายนอก แต่ผู้คนภายในจวนก็เริ่มซุบซิบนินทากันบ้างแล้ว โดยเฉพาะคนเรือนรอง ที่เอาแต่พูดเหน็บแนมต่อหน้านางอยู่ทุกวันพวกเขากล่าวหาว่าเมื่อก่อนนางคอยแต่หวาดระแวงจี้หานอีไปเสียทุกเรื่อง แต่เวลานี้อีกฝ่ายกลับไม่เห็นสกุลเซี่ยอยู่