Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 201 - Bab 210

เท้าของกู้เยี่ยนชะงักลงใต้โคมนอกธรณีประตู ยามทอดสายตามองจี้หานอีผู้กำลังก้าวเดินตรงมาหา ก้าวย่างนั้นช่างแช่มช้อยงดงามเหลือเกิน ซ้ำเอวคอดกิ่วภายใต้ท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มก็ยังสะท้อนส่วนโค้งเว้าอันบอบบางและอ่อนช้อย ทำเอาลำคอแห้งผากขึ้นมาทันที แต่เท้าของเขากลับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อหลบเข้าด้านข้างประตูใหญ่ อันเป็นมุมอับที่ผู้คนภายในเรือนไม่อาจมองเห็นจี้หานอีไม่ทันสังเกตอากัปกิริยาของกู้เยี่ยน เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา นางก็กล่าวทันที “คราวก่อนเซี่ยอวี้เหิงกระอักโลหิต เมื่อครู่ข้าได้ยินบ่าวอาวุโสกล่าวว่าสีหน้าของเขาดูย่ำแย่ พี่เยี่ยนเพียงบอกให้เขากลับไปก็พอเจ้าค่ะ หากเขาไม่ยอมกลับ ก็ให้คนไปแจ้งข่าวที่จวนสกุลเซี่ย ไม่จำเป็นต้องไปต่อล้อต่อเถียง และอย่าได้ลงไม้ลงมือกัน จะได้ไม่มีเรื่องวุ่นวายตามมา มิเช่นนั้นถึงเวลาพี่เยี่ยนคงอธิบายให้กระจ่างยากแล้ว”กู้เยี่ยนย่อมเข้าใจความหมายในถ้อยคำของจี้หานอี นางกำลังเป็นห่วงเกรงว่าเขาจะได้รับความเดือดร้อนดวงตาและหว่างคิ้วที่เดิมทีดูอบอุ่นอ่อนโยนพลันหลุบต่ำลงเล็กน้อย ชายหนุ่มก้มหน้าสบกับสายตาที่ฉายแววกังวลใจของจี้หานอี ก่อนมุมปากจะประดับด้วยร

กู้เยี่ยนขมวดคิ้วมองการกระทำของเซี่ยอวี้เหิง ก่อนก้าวเข้าไปขวางหน้าไว้ "คุณชายใหญ่เซี่ย ที่นี่คือจวนสกุลกู้"เซี่ยอวี้เหิงทอดสายตาเย็นเยียบมองท่อนแขนของกู้เยี่ยนที่ขวางกั้นอยู่ตรงหน้า สีหน้าฉายแววเหยียดหยาม "เจ้ากล้าขวางข้ารึ?"กู้เยี่ยนมองดูแววตาเย้ยหยันของเซี่ยอวี้เหิง นัยน์ตาของเขาหม่นแสงลงเล็กน้อย ก่อนประสานมือคารวะ "หากคุณชายใหญ่เซี่ยดึงดันจะบุกเข้าไปให้ได้ ผู้น้อยก็คงทำได้เพียงส่งคนไปแจ้งกองทหารม้าให้มาจัดการแล้วขอรับ"เซี่ยอวี้เหิงแค่นหัวเราะเย็นชา "ต่อให้คนของกองทหารม้ามาถึง ข้าเพียงต้องการพบภรรยา ก็ไม่มีเหตุผลใดให้คัดค้านได้หรอก"กู้เยี่ยนเม้มริมฝีปาก ปรายตามองเซี่ยอวี้เหิงปราดหนึ่งชายหนุ่มกล่าว "คุณชายใหญ่เซี่ย น้องหานอีแต่งให้ท่านมาสามปี แต่ท่านกลับไม่เคยมาเยี่ยมเยียนอาหญิงของข้าแม้แต่ครั้งเดียว ซ้ำคราวก่อนเพียงเพื่อญาติผู้น้องของท่าน ท่านก็ทอดทิ้งให้นางต้องเผชิญความหวาดกลัวอยู่ท่ามกลางพายุหิมะเพียงลำพัง ท่านรู้หรือไม่ว่านางต้องล้มหมอนนอนเสื่อเพราะลมหนาวนานเพียงใด?"ใบหน้าของกู้เยี่ยนแฝงแววเย้ยหยันขณะกล่าว "ท่านย่อมไม่รู้ ในเมื่อท่านเอาแต่ขลุกอยู่เป็นเพื่อนญาติผู้น้อง

หรงชุนเองก็รู้ดีว่าเวลานี้ไม่ควรชักช้า จึงรีบรุดออกไปทันทีเมื่อจี้หานอีแต่งกายเรียบร้อยและก้าวเดินออกไป ก็เห็นกู้เยี่ยนยืนรออยู่ที่หน้าประตูเรือนของนางแล้วกู้เยี่ยนยืนอยู่ท่ามกลางม่านราตรีอันมืดมิด เรือนร่างสูงโปร่งยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่รู้เลยว่าเขารออยู่ด้านนอกมานานเพียงใดเมื่อเขาเห็นจี้หานอีเดินออกมา มือนางกระชับเสื้อคลุมกันลม บนเรือนผมที่จัดแต่งอย่างเรียบง่ายประดับเพียงปิ่นเงินหนึ่งด้าม อาภรณ์สีชมพูดูบริสุทธิ์หมดจดและสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางความมืดมิด ลวดลายอักษรหุยสีเงินที่แฝงอยู่บนเนื้อผ้าทอประกายล้อแสงโคมดุจสายน้ำไหลริน ทั้งยังนำพากลิ่นหอมกรุ่นที่ชวนให้ผู้คนต้องหัวใจสั่นไหว นับเป็นความงดงามที่ดึงดูดสายตาได้อย่างสงบนิ่งครั้นกู้เยี่ยนเห็นจี้หานอีเดินเข้ามา ก็รีบก้าวเท้าไปขวางหน้านางไว้ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “น้องหานอีไม่ต้องออกไปหรอก มีข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน”เมื่อจี้หานอีได้ยินคำพูดนั้น ก็เงยหน้าขึ้นมองกู้เยี่ยน เห็นเพียงชายหนุ่มกำลังก้มหน้ามองนาง ทว่านัยน์ตาดำขลับคู่นั้นกลับคล้ายจงใจหลบเลี่ยงไม่ยอมสบตา นางจึงตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “เกรงว่าคนสกุลเซี่ยคงกำลังก่อความวุ่นวายใหญ

สีหน้าของนางจางซึ่งยืนฟังคำพูดของนางหลินอยู่ทางด้านข้างพลันย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของนางเดี๋ยวเขียวคล้ำเดี๋ยวซีดขาว ทว่าก็ไม่อาจปะทะกับคนสกุลเซี่ยได้โดยตรงภายในใจนางหลินกำลังอัดอั้นด้วยเพลิงโทสะ เดิมทีตั้งใจจะด่าทอนางจางอีกสักยก แต่กลับเหลือบไปเห็นจี้หานอีเดินมาจากทางด้านหลังนางจางเข้าพอดีเซี่ยอวี้เหิงเองก็เห็นจี้หานอีที่กำลังเดินออกมาเช่นกัน จึงรีบสาวเท้าเข้าไปหานางทันที เพียงสองสามวันที่ไม่ได้พบหน้า วงคิ้วและดวงตาของนางก็ยังคงงดงามดุจเดิม แม้จะล้างเครื่องประทินโฉมหมดสิ้น ปราศจากแป้งชาดแต้มแต่ง มีเพียงปิ่นปักผมแค่ชิ้นเดียว แต่ยามที่สายตาอันเย็นชาคู่นั้นมองมาเพียงปราดเดียว ก็ทำเอาเซี่ยอวี้เหิงรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาแล้วไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าตลอดหลายวันที่ไม่มีนาง เขาต้องใช้ชีวิตด้วยความทรมานเช่นไร แม้ช่วงหลายวันนี้จะมีหลี่หมิงโหรวอยู่เคียงข้าง แต่ภายในห้วงคิดกลับปรากฏภาพของนางอยู่เต็มไปหมดหลี่หมิงโหรวต้องการเปลี่ยนข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นในเรือนที่เคยมีมาแต่ก่อน เดิมทีเขาหลงคิดว่าหากเปลี่ยนทิ้งไปแล้วตนก็คงจะเลิกคิดถึงนางได้เอง ทว่าหลังเปลี่ยนข้าวของไปหมดสิ้น เขากลับยิ่งหว

นางหลินจึงแค่นยิ้มเย็นชาพลางมองไปทางจี้หานอี "หากเรื่องราวบานปลายแล้วเจ้าจะพอใจใช่หรือไม่ ต่อให้ต้องไปถึงสำนักตรวจการ พวกเราก็ยังเป็นฝ่ายถูกอยู่ดี หากเจ้ารู้จักเห็นแก่ส่วนรวม ก็จงไปกับอวี้เหิงเสียตอนนี้ ส่วนเรื่องอื่นพวกเรากลับไปค่อยว่ากัน"หาใช่ว่านางหลินนึกใส่ใจว่าจี้หานอีจะกลับหรือไม่ แต่เป็นเพราะนางทนเห็นเซี่ยอวี้เหิงทำตัวหมดอาลัยตายอยากในช่วงสองวันนี้ไม่ได้ต่างหาก ทั้งจี้หานอียังส่งจดหมายพรรค์นั้นไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยอีก นี่ไม่เท่ากับเป็นการข่มขู่สกุลเซี่ยหรอกหรือ?นางเพียงต้องการพาจี้หานอีกลับไปก่อนก็เท่านั้น เพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงของอวี้เหิง หากลูกสะใภ้ผู้นี้ยินยอมอยู่ต่อ นางหลินก็จำต้องยอมรับทว่าสายตาของจี้หานอีกลับไม่ได้มองมาที่นาง นางหลินร้องเรียกอยู่หลายคำ แต่จี้หานอีก็ไม่ได้ขานรับดวงตาของจี้หานอีกำลังจับจ้องไปยังผู้ที่ก้าวเดินออกมาจากเงามืดคนผู้นั้นคือเสิ่นซื่อมือของนางยังคงถูกเซี่ยอวี้เหิงกำแน่น ทว่าในชั่วพริบตาที่เห็นเสิ่นซื่อเดินเข้ามา ภายในใจก็พลันบังเกิดมวลอารมณ์นับหมื่นพันตีรวนขึ้น นางรู้ดีว่าตนเองสามารถวางใจได้แล้ว ขอเพียงมีเขาอยู่ตรงนี้ผู้ที่เห็นเสิ่น