All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 231 - Chapter 240

เมื่อเสียงของเซี่ยอวี้เหิงเบาลง บ่าวอาวุโสทั้งสองคนก็ตรวจข้าวของเสร็จพอดีเพียงแต่ชัดเจนว่าบ่าวอาวุโสทั้งสองได้รับคำสั่งจากนางหลินมาเป็นพิเศษ จึงไม่ได้ทะนุถนอมข้าวของของจี้หานอีแม้แต่น้อยใช่สิ เวลานี้นางไม่ใช่ฮูหยินน้อยสกุลเซี่ยอีกต่อไป บ่าวอาวุโสทั้งสองจึงไม่กลัวที่จะล่วงเกิน ม้วนภาพวาดของบิดาที่นางเก็บรักษาไว้อย่างดี ถึงขั้นถูกหนึ่งในบ่าวอาวุโสทำขาดไปมุมหนึ่งด้วยซ้ำจี้หานอีเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ ทว่าต่อให้มาทุ่มเถียงเวลานี้ รอยตำหนินั้นก็ไม่มีทางกลับคืนสภาพเดิม นางจึงเดินอ้อมเซี่ยอวี้เหิงที่อยู่เบื้องหน้า ก้าวเข้าไปอย่างเงียบงัน ก่อนค่อย ๆ ม้วนเก็บภาพวาดที่ถูกคลี่ออกและวางทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างกระจัดกระจายคืนสู่สภาพเดิมทีละม้วนเซี่ยอวี้เหิงยืนมองอยู่ด้านข้าง ยามเห็นความอดกลั้นที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของจี้หานอี ภายในใจเขาก็พลันเจ็บปวดขึ้นมาอย่างรุนแรงเขามองดูรอยขาดบนภาพวาดนั้น รู้ดีว่าภาพวาดเหล่านี้เป็นผลงานของบิดาจี้หานอี และเป็นสิ่งที่นางหวงแหน แต่เมื่อถูกบ่าวอาวุโสทำขาด นางกลับไม่ปริปากสักคำเช่นนั้นหลายปีที่ผ่านมา นางก็อดทนอดกลั้นมาโดยตลอดใช่หรือไม่กลางพายุหิมะในคืนนั้น นางก็ก

เซี่ยอวี้เหิงตื่นตะลึงกับคำพูดของจี้หานอี ถึงขั้นผงะถอยหลังไปหลายก้าว เขาไม่เคยเห็นจี้หานอีเป็นเช่นนี้มาก่อน ซ้ำแววตาที่ทอดมองมาก็มีเพียงความเคียดแค้นต่อเขาเท่านั้นเพียงเพราะแมวตัวเดียวนางถึงกับสาปแช่งให้เขาไม่ได้ตายดีนางถึงขั้นเอ่ยปากว่าเสียใจที่แต่งกับเขาทั้งที่เป็นสามีภรรยากันมาสามปี ในหัวใจและสายตานางเคยมีแต่เขาเท่านั้น ทว่าบัดนี้แววตาที่มองเขากลับมีเพียงความเย็นชาเท่านั้นเสียงของเขาสั่นเครือ “ก็แค่แมวตัวเดียว หากเจ้าอยากได้ วันหน้าข้าจะหามาใช้คืนให้แล้วกัน”ถ้อยคำอันเบาหวิวเช่นนี้ ราวกับว่าการนำสัตว์เลี้ยงของนางไปทิ้ง เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญอันใดจี้หานอีหลับตาลง นางไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป ตลอดสามปีที่ผ่านมานางเฝ้าอดทนมาโดยตลอด แต่เวลานี้นางไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกแล้วนางสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องมองเซี่ยอวี้เหิงด้วยสายตาเย็นชา “ข้าไม่อยากได้แล้ว ในเมื่อท่านทำแมวของข้าตาย สักวันเวรกรรมจะต้องตามสนองท่านแน่นอน”เซี่ยอวี้เหิงเบิกตาโตจ้องมองจี้หานอีด้วยความตกตะลึงจี้หานอีขยับเข้าไปใกล้เซี่ยอวี้เหิงอีกสองก้าว ก่อนจ้องมองเขา “น้ำชาที่หลี่หมิงโหรวยกให้ข้าเมื่อป

ทางด้านนางหลินเมื่อได้รับฟังคำรายงานจากบ่าวอาวุโสที่เดินเข้ามา และได้ยินว่าจี้หานอีไม่ได้นำสิ่งของใดติดตัวไปสักชิ้น รวมถึงไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แม้จะชะงักงันไปพักใหญ่ แต่หลังจากนั้นนางก็ค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ยังนับว่านางรู้จักเจียมตัวอยู่บ้าง"บ่าวอาวุโสรับคำ และเอ่ยถามต่อ "เช่นนั้นเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่อดีตฮูหยินน้อยเคยใช้ จะให้จัดการอย่างไรดีเจ้าคะ?"นางหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว "เสื้อผ้าที่เคยตัดเย็บให้นางก่อนหน้านี้ ล้วนแต่ใช้ผ้าเนื้อดีที่สุดทั้งสิ้น ซึ่งก็เพื่อรักษาหน้าตาให้อวี้เหิง บัดนี้ในเมื่อนางรู้จักเจียมตัวยอมหย่าขาดไปแล้ว เสื้อผ้าเหล่านั้นก็ไม่อาจนำไปให้ผู้อื่นสวมใส่อีก เจ้าจงสั่งให้คนไปเก็บรวบรวมแล้วนำไปเผาทิ้งเสีย มิเช่นนั้นมองไปก็รังแต่จะพาลให้ขัดหูขัดตาเสียเปล่า"นางกล่าวต่ออีกว่า "ส่วนเครื่องประดับพวกนั้นก็ล้วนเป็นของชั้นเลิศ ให้เก็บรวบรวมเข้าคลังสมบัติของข้าไปทั้งหมด วันหน้าหากเหิงเกอเอ๋อร์ได้ลูกสาว ก็ค่อยนำออกมาให้นางใช้สอย"บ่าวอาวุโสพยักหน้ารับคำรัวเร็ว ก่อนรีบถอยออกไปสั่งการให้คนไปจัดเก็บข้าวของของจี้หานอีให้เร

บรรยากาศอันครึกครื้นภายในห้อง พลันเงียบสงัดลงในบัดดลเพียงเพราะการก้าวเข้ามาของเสิ่นซื่อสะใภ้น้อยทั้งสองคนนั้นคือลูกสะใภ้ของบุตรบุญธรรมที่อดีตราชครูผู้เฒ่ารับช่วงต่อมาจากพี่ชายใหญ่ในอดีต ปีนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นอายุจวนสี่สิบแล้วทว่ายังคงไร้ทายาท อดีตราชครูผู้เฒ่าจึงขอรับหลานชายจากบ้านพี่ชายใหญ่มาเลี้ยงดูเป็นบุตรบุญธรรมคนหนึ่งทางฝั่งบ้านใหญ่มีทายาทไม่น้อย บุตรชายก็เยอะ ให้กำเนิดบุตรชายรวมทั้งสิ้นถึงสี่คน อดีตราชครูผู้เฒ่าจึงขอรับบุตรชายคนที่สี่มาเลี้ยงดู ซึ่งก็คือนายท่านสี่ในรุ่นนั้น ตอนที่นายท่านสี่ย้ายเข้ามาก็มีอายุสิบเจ็ดปีแล้ว คล้อยหลังผ่านไปอีกสองปี เสิ่นซื่อจึงถือกำเนิดขึ้น และจัดเป็นคุณชายลำดับที่ห้าของตระกูลปัจจุบันนายท่านสี่ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นห้า เป็นผู้ช่วยที่ปรึกษาฝ่ายขวาประจำกรมราชเลขา ทั้งยังรับอนุภรรยาถึงสี่คน ทายาทสืบสกุลจึงมีมากตามไปด้วย ยามปกติพวกเขามักมาอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยให้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นคลายเหงา ภายหลังเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าสูงสุดล่วงลับ จวนสกุลเสิ่นบ้านใหญ่และบ้านรองต่างก็แยกครอบครัวกัน บ้านใหญ่ย้ายไปอยู่จวนฝั่งตรงข้าม ส่วนสายของอดีตราชครูผู้เฒ่ายังคงพำนักอย

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นทอดถอนใจด้วยความโล่งอก มือคลึงลูกประคำสิบแปดเม็ดไม้เจียหนานสลักลายมงคลซวงสี่ พลางกล่าวเสียงแผ่ว “แม้ตระกูลกู้จะต่ำต้อยไปสักหน่อย แต่ขอเพียงคุณหนูผู้นั้นมีอุปนิสัยดีงาม เป็นสตรีที่ขาวสะอาด และมีใจตรงกันกับอาซื่อก็ไม่มีปัญหา ภายหน้าการสนับสนุนสกุลกู้ก็หาใช่เรื่องยากเย็นอันใด”บ่าวอาวุโสยิ้มรับคำ “ยากนักที่จะเห็นท่านโหวเป็นฝ่ายใส่ใจขึ้นมาเอง ฮูหยินผู้เฒ่าวางใจเถิดเจ้าค่ะ คาดว่าจวนเราคงมีเรื่องมงคลเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ”…เทียบตอบกลับจากจวนสกุลเสิ่นนั้น ถูกส่งมาถึงจวนสกุลกู้ในช่วงเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นเมื่อฮูหยินใหญ่กู้ได้รับเทียบ ใบหน้าก็พลันปรากฏความปลาบปลื้มปิดไม่มิด นางรีบพากู้หว่านอวิ๋นมาแจ้งข่าวดีนี้แก่ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ด้วยตนเองทันที เมื่อฮูหยินผู้เฒ่ากู้ได้ฟังดังนั้น ประกอบกับได้ยินนางจางกล่าวว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นให้ความสำคัญกับการไปเยือนของพวกนางไม่ใช่น้อย ซ้ำในเทียบยังระบุให้พวกนางไปถึงเร็วสักหน่อย เนื่องจากทางจวนได้จัดเตรียมงานเลี้ยงไว้คอยต้อนรับแล้วในเทียบถึงขั้นบอกว่าถ้ากู้หว่านอวิ๋นชื่นชอบอาหารรสชาติใดเป็นพิเศษ ก็ให้ส่งจดหมายแจ้งกลับไปได้เลย แล้วทางจวนจะ