All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 661 - Chapter 670

เมื่อเสิ่นซื่อก้มหน้ามองจี้หานอี ก็รู้สึกจนปัญญากับคำถามนี้เล็กน้อยเขาย่อมต้องเป็นห่วงนาง ตลอดทั้งคืนเขาเอาแต่วุ่นวายเตรียมการสำหรับถวายฎีกาถอดถอนในท้องพระโรงวันนี้ เพื่อถอนรากถอนโคนจวนหย่งชิงโหวให้สิ้นซาก แม้ว่าต้องตั้งตนเป็นปรปักษ์กับไทเฮาเขาก็ไม่เสียใจหลังจากที่จี้หานอีถูกไทเฮาเชิญตัวเข้าวัง แม้เขาจะมีความมั่นใจมากพอว่าสามารถนำจี้หานอีเดินออกมาจากตำหนักของไทเฮาได้อย่างปลอดภัย แต่ถึงอย่างไรก็ยังอดเป็นห่วงนางไม่ได้อยู่ดีเสิ่นซื่อยื่นมือไปลูบไล้เส้นผมอันนุ่มสลวยของจี้หานอี ปลายนิ้วหยุดลงตรงหางตาที่แดงเรื่อของนาง พลางทอดถอนใจกล่าวว่า “ข้าย่อมต้องเป็นห่วงเจ้าอยู่แล้ว”ความจริง จี้หานอีเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดตนจึงถามออกไปเช่นนั้น บางทีนางอาจกำลังคิดว่าหากเสิ่นซื่อเป็นห่วงนาง อารมณ์ของเขาก็คงจะแปรเปลี่ยนไป ไม่ได้ดูเย็นชาและห่างเหินเช่นนี้แต่ยามนี้สีหน้าของเสิ่นซื่อกลับยังคงราบเรียบไร้ซึ่งความหวั่นไหว นางมองอะไรไม่ออกแม้แต่น้อยทว่านิ้วมือที่ลูบไล้อยู่ตรงหางตาของนางช่างอบอุ่นและนุ่มนวลนัก แผ่วเบาราวขนนก สัมผัสลงบนหัวใจของนางอย่างช้า ๆ บางทีแค่คำพูดประโยคนี้ก็คงเพียงพอแล้วกระ

จี้หานอีรู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าบนร่างกำลังถูกเปลื้องออกแม้จะยังคงงัวเงียอยู่ในความสะลึมสะลือ แต่นางก็ทราบดีว่าผู้ที่อยู่ด้านหลังนั้นคือใครเดิมทีก็ง่วงงุนอยู่แล้ว จึงไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะคล้อยตามก่อนหน้านี้ด้วยความที่มักถูกเสิ่นซื่อกึ่งบังคับกึ่งขอความร่วมมือจนรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง ยามนี้ตนเองกำลังหลับสนิทกลางดึก นางจึงไม่มีอารมณ์ร่วมแม้แต่น้อยเมื่อหวนนึกถึงยามเสิ่นซื่อมักผละกายจากไปอย่างรวดเร็วทุกครั้งหลังสมปรารถนา ภายในใจก็พลันบังเกิดความต่อต้าน จี้หานอีไม่อยากจะคล้อยตามเขากลางดึกเช่นนี้อีกต่อไปเมื่อความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมาในหัว จังหวะที่เสิ่นซื่อกำลังจะปลดเอี๊ยมตัวในของนางออก จี้หานอีก็พลันกล่าวขึ้นว่า "ข้าไม่ปรารถนาเจ้าค่ะ""ข้าง่วงนอน คืนพรุ่งนี้ค่อยเริ่มเร็วหน่อยได้หรือไม่..."เสิ่นซื่อชะงักเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าจี้หานอีคงหลับสนิทแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่านางจะส่งเสียงอู้อี้ออกมาเขาจึงยื่นมือไปพลิกร่างนางให้หันกลับมา ยามนี้เสื้อผ้าบนกายนางถูกเขาปลดเปลื้องจนหลุดลุ่ยนานแล้ว สายเอี๊ยมคล้องคอห้อยต่องแต่งคล้ายจะร่วงหล่น ทรวงอกอวบอิ่มเผยให้เห็นรำไร เสิ่นซื่อนั้นเตรียมพร้อมอยู่ก่อน ทว่าเ

เมื่อนางชุยเห็นจี้หานอีกวักมือเรียก ก็รีบเดินอมยิ้มเข้าไปหา ก่อนวางข้าวของที่หิ้วมาลงบนโต๊ะ แล้วกล่าว "แม่สามีบอกว่าท่านอาสะใภ้ป่วย ข้ากับท่านอาสะใภ้อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน น่าจะพอพูดคุยกันถูกคอ จึงตั้งใจมาอยู่เป็นเพื่อนคุยเจ้าค่ะ"นางกล่าวพลางหยิบชามน้ำแกงใบเล็กออกจากกล่องมาวางลงตรงหน้าจี้หานอี และเปิดฝาออก "นี่เป็นน้ำแกงที่ข้าลงมือต้มเองเลยนะเจ้าคะ ใช้ดอกเก๊กฮวย ดอกสายน้ำผึ้ง เหลียนเฉียว เซิงสือเกา รากอ้อ และใบสะระแหน่ เติมลูกสาลี่ลงไปเคี่ยวด้วยกัน เมื่อก่อนตอนคุณชายใหญ่เป็นไข้ลมหนาวพอดื่มยาเทียบนี้ของข้าไปก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยเจ้าค่ะ"จี้หานอีมองดูน้ำแกงที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า กลิ่นยาสมุนไพรโชยมาเบาบาง เมื่อเห็นว่านางชุยกำลังจ้องมองมาอย่างเอาอกเอาใจ ด้วยความที่นางเองก็อยากรักษามารยาท จึงก้มหน้าจิบไปหนึ่งคำนับว่านางชุยใส่ใจความรู้สึกของจี้หานอีดียิ่ง ถึงอย่างไรแม่สามีก็กำชับว่าต้องพยายามตีสนิทและดึงจี้หานอีมาเป็นพวกให้ได้ พอเห็นจี้หานอีจิบไปเพียงคำเดียว นางก็รีบถาม "ข้าเติมชะเอมเทศลงไปนิดหน่อย ท่านอาสะใภ้ดื่มแล้วรู้สึกขมหรือไม่?"จี้หานอีส่ายหน้าพลางตอบ "พอดื่มได้"นางชุยลอบถอนหาย

จี้หานอีคิดไม่ถึงเลยว่าเสิ่นฉางชินที่ปกติมองดูสง่างามดุจหยกเนื้อดี ลับหลังกลับเป็นคนเช่นนี้เมื่อเห็นนางชุยร้องไห้โศกเศร้า นางจึงช่วยปลอบโยน ทว่าก็ไม่อาจกล่าวสิ่งใดมากเกินไป ด้วยความแข็งกร้าวของนางไป๋นั้นเป็นเรื่องจริง ตัวนางเองทำได้เพียงคอยปลอบใจ ประหนึ่งว่าจะให้คำแนะนำใดแก่นางชุยก็คงไม่ได้ ทั้งนางชุยยังเป็นคนของบ้านใหญ่ นางจึงไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนัก ด้วยเกรงว่าจะนำความเดือดร้อนมาสู่ตนเองสุ้มเสียงของจี้หานอีนั้นนุ่มนวลชวนฟังยิ่ง ซ้ำน้ำเสียงอันแผ่วเบายังช่วยปลอบประโลมจิตใจ นางชุยเหม่อมองจี้หานอีอยู่เนิ่นนาน พลันรู้สึกว่าตนเองไม่อาจบังเกิดความเกลียดชังต่อจี้หานอีได้เลยจริง ๆแม้จะมาด้วยมีจุดประสงค์แอบแฝง และเป็นคำสั่งที่แม่สามีกำชับมา แต่จี้หานอีก็เป็นคนที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกอยากสนิทสนมอย่างแท้จริง กอปรกับได้กลิ่นหอมบางเบาจากเรือนร่างของจี้หานอี พูดตามตรง บัดนี้นางชุยเองก็ปรารถนาจะผูกมิตรกับจี้หานอีด้วยความจริงใจเช่นกันนางชุยอดถามไม่ได้ว่า “ยามปกติท่านอาห้าเย็นชาถึงเพียงนั้น ไม่เคยแย้มยิ้มให้ผู้ใด แล้วต่ออาสะใภ้เล่าเจ้าคะ?”“ท่านอาห้าคงต้องปฏิบัติต่ออาสะใภ้ต่างออกไปแน่”

ทั้งสองสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นนางซูก็เอ่ยถึงเรื่องที่แม่สามีของตนพยายามหยั่งเชิงถึงเรื่องการแต่งงานกับซื่อจื่อแห่งจวนผิงหนานโหวนางเล่าว่าทางจวนผิงหนานโหวไม่เคยแสดงท่าทีอันใด นับว่าเป็นการแสร้งโง่ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก เห็นได้ชัดว่าซื่อจื่อแห่งจวนผิงหนานโหวไม่ได้มีใจให้ ทว่าฉินฝูอวี้ก็ยังคงลุ่มหลงอยู่ฝ่ายเดียว โดยคิดไปเองว่าเขาจะต้องหันมาชอบในอีกไม่ช้าความจริง จี้หานอีระแคะระคายเรื่องนี้ตั้งแต่คราวก่อนแล้ว จึงอดถามด้วยความใคร่รู้ไม่ได้ "ว่าแต่คุณหนูสามไปชอบพอซื่อจื่อชุยตั้งแต่เมื่อใดหรือ?"นางซูหัวเราะพลางตอบ "น่าจะราว ๆ สองปีก่อนกระมัง""ตอนนั้นนางออกไปเดินเล่นที่ตลาด กลางดึกรถม้าเกือบชนคนเข้า เป็นซื่อจื่อชุยที่ช่วยเหลือนางไว้ ทั้งยังพานางมาส่งจวน แล้วนางก็ตกหลุมรักเขาหลังจากนั้น"จี้หานอีพลันถามต่อ "แล้วซื่อจื่อชุยเคยปฏิเสธบ้างหรือไม่?"นางซูส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ "บางทีคงกลัวจะเป็นการทำร้ายจิตใจกัน ซื่อจื่อชุยจึงมีท่าทีเย็นชามาโดยตลอด พวกเรามองดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้ชอบ มีก็แต่ฝูอวี้เท่านั้นที่ดูไม่ออก"จี้หานอีผงกศีรษะ ขณะรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย การรักคนที่เขาไม่ได้รักเรานั้