นางกำนัลรับคำสั่ง ก่อนจะรีบออกไปทันทีเมื่อซุนเป่าฉยงและท่านหญิงเฟิงหนิงเห็นภาพนี้ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยซุนเป่าฉยงลูบหลังให้ไทเฮาพลางจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดของตนเอง นางหวนนึกถึงเมื่อวานที่ตนยังบังอาจกล่าวต่อหน้าเสิ่นซื่อว่าสามารถช่วยเหลือเขาได้ มาบัดนี้นางกลับรู้สึกว่าตนเองช่างน่าขันสิ้นดีในสายตาของเสิ่นซื่อ นางคงไม่ต่างอะไรกับตัวตลกผู้หนึ่ง ทั้งที่อุตส่าห์มีความคิดจะไปเจรจาต่อรองกับเขา แต่เขาไม่เคยจำเป็นต้องพึ่งพานางตั้งแต่แรกเมื่อคิดได้ดังนั้น นิ้วมือของนางก็พลันกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพียงไม่นานจี้หานอีก็ถูกพาตัวมา ไทเฮาทรงสะกดกลั้นโทสะ ขณะมองจี้หานอีผู้เดินเข้ามาอยู่ตรงหน้า ครั้นเห็นท่าทางโงนเงนคล้ายจะล้มไม่ล้มแหล่ของจี้หานอี ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตนเองเคียดแค้นเสิ่นซื่อ จึงได้สั่งให้คนระบายโทสะไปที่จี้หานอี ด้วยการทรมานไม่ให้นางได้นอนตลอดทั้งคืนไทเฮาสูดลมหายใจเข้าลึก ทรงผ่อนคลายสีหน้าอันบึ้งตึงให้ดูราบเรียบลง แต่ก็ยังคงรักษาท่วงท่าอันเปี่ยมด้วยบารมีไว้ตามเดิม “ฮูหยินรองเสิ่นต้องเหน็ดเหนื่อยไม่ใช่น้อย เรื่องวาดภาพพระโพธิสัตว์นั้น ข้าได้ให้ปรมาจารย์ท่านอื่นไปวาดใหม
閱讀更多
