All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 261 - Chapter 270

จี้หานอีชำเลืองมองกู้เยี่ยนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยนางนึกไม่ออกว่าเหตุใดกู้เยี่ยนถึงได้กล่าวกับท่านยายเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพราะอยากดูแลนางหรือด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่จี้หานอีย่อมไม่อาจเอ่ยปากถามกู้เยี่ยนตามตรง เพราะต่อให้ถามไปก็มีแต่ลำบากใจกันเสียเปล่า ไม่ว่าอย่างไรนางก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกและนางก็ไม่ได้ไปเพราะคำพูดของป้าสะใภ้ด้วยนางวางแผนเรื่องที่จะไปจากที่นี่ไว้นานแล้วนางรีบส่ายหน้าตอบกู้เยี่ยนพลางกล่าว “พี่เยี่ยนอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยเก็บคำพูดของท่านป้าสะใภ้มาใส่ใจแม้แต่น้อย”กล่าวจบจี้หานอีก็เงยหน้าขึ้นมองกู้เยี่ยน “ความจริงตั้งแต่ตอนอยู่จวนสกุลเซี่ย ข้าก็ตั้งใจว่าจะพาท่านแม่ออกจากเมืองหลวงอยู่แล้วเจ้าค่ะ”กู้เยี่ยนก้มหน้าจ้องจี้หานอีเขม็ง สองมือที่ไพล่อยู่ด้านหลังกำเข้าหากันแน่น ก่อนกระซิบเสียงแผ่ว “แต่ข้าดูแลเจ้าได้”“ข้าผูกมิตรกับผู้คนมากมายในสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน หวังซือเยี่ยเองก็โปรดปรานข้าไม่น้อย ซ้ำข้ายังวางแผนไว้แล้ว ข้าไม่ได้อยากรั้งอยู่ในสำนักศึกษาตลอดไป ปีหน้าข้าสามารถใช้ฐานะเจี้ยนเซิงเข้าร่วมการสอบเซียงซื่อของศาลเมืองหลวง หากสอบไม่ติด

จี้หานอีได้แต่ครุ่นคิดระหว่างทางว่า กู้เยี่ยนยอมสิ้นเปลืองเงินทองเพื่อมารดาของนางไปไม่น้อย นางจะรับผลประโยชน์ไว้โดยไม่ตอบแทนสิ่งใดเลยก็คงไม่ได้ จึงใคร่ครวญว่าจะหาของขวัญตอบแทนพี่เยี่ยนกลับไปสักชิ้นทั้งมะรืนนี้นางก็จะไม่อยู่แล้ว ประเดี๋ยวพอออกมาจากเรือนท่านยาย ก็จะให้สาวใช้เก็บข้าวของไปพลาง ๆ ก่อน ส่วนนางจะออกไปเดินตลาดสักรอบ หลังจัดการเรื่องร้านค้าเรียบร้อย ค่อยไปเลือกดูเครื่องเขียนให้พี่เยี่ยนสักชิ้นแล้วกัน เพียงแต่พอนับวันดูแล้ว ก็ออกจะฉุกละหุกไปสักหน่อยทว่าสองวันมานี้นางก็คอยจัดเก็บข้าวของอยู่ตลอด ความจริงไม่มีสิ่งใดให้ต้องนำติดตัวไปมากนัก ระหว่างเดินทางพกสัมภาระไปน้อยชิ้นย่อมดีกว่า สิ่งใดไม่จำเป็นนางย่อมไม่ได้เอาไปอยู่แล้วเช้านี้ไม่ได้มืดครึ้มเหมือนช่วงที่อากาศหนาวเหน็บหลายวันก่อน พอจะมีแสงแดดสาดส่องรำไร แม้ยังหนาวเย็นเล็กน้อย แต่โชคดีที่จี้หานอียังมีเสื้อคลุมขนหนูเงิน ซ้ำยังกอดเตาพกอุ่นมือ บนร่างจึงยังคงอบอุ่นอยู่พอสมควร เมื่อไปถึงก็สายมากแล้ว ตอนแรกจี้หานอีตั้งใจจะหลบหน้าป้าสะใภ้ใหญ่ ด้วยรู้ดีว่าป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ค่อยอยากเห็นหน้านางนัก จึงจงใจหลบเลี่ยงมาตลอด ไม่คิดเลยว่าตอ

จี้หานอีมักวาดภาพพู่กันอยู่เป็นประจำ และด้วยความที่เมื่อก่อนบิดานางชอบสะสมแท่นฝนหมึกชื่อดัง นางจึงพอจะมีความรู้เรื่องแท่นฝนหมึกอยู่บ้าง สายตาของนางทอดมองไปยังแท่นฝนหมึกชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ด้านข้างบนแท่นฝนหมึกปรากฏลวดลายสีฟ้าเขียวจาง ๆ เป็นแท่นฝนหมึกชิงฮวา นับเป็นของชั้นเลิศในบรรดาแท่นฝนหมึกหินต้วนหยาน ยามฝนหมึกจะให้สีดำลื่นไหลราวน้ำมัน ทั้งยังไม่ทำลายขนพู่กัน การที่จะหาแท่นฝนหมึกชั้นเลิศพบในสถานที่แห่งนี้ นับว่าไม่ใช่เรื่องง่ายขณะที่จี้หานอีกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบด้วยความดีใจ ทันใดนั้นก็มีปลายนิ้วเรียวยาวของใครบางคนยื่นข้ามมาจากทางด้านหลัง ก่อนฉวยเอาแท่นฝนหมึกนั้นไปต่อหน้าต่อตาจี้หานอีชะงักงัน เมื่อหันกลับไป ก็พบว่าผู้ที่ยืนอยู่ด้านหลังคือเสิ่นซื่อเวลานี้เสิ่นซื่อสวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินปักดิ้นทอง ในมือถือแท่นฝนหมึกที่นางหมายตา ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าลงมองนาง นัยน์ตาคู่นั้นดำมืดลึกล้ำ บนใบหน้าอันปราศจากอารมณ์ความรู้สึก ก็ยังคงไว้ซึ่งความสง่างามและเย็นชาไม่เปลี่ยนแปลงจี้หานอีคาดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกับเสิ่นซื่อในที่แห่งนี้ จึงรีบย่อกายทำความเคารพเสิ่นซื่อปรายตามองแท่นฝนหมึกในมือปราดหน

เสียงของเสิ่นซื่อเวลานี้ฟังดูปราศจากความเย็นชาเช่นทุกวัน ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกของจี้หานอีหรือไม่ แต่กลับฟังดูคล้ายอ่อนโยนอยู่ไม่น้อยหว่างคิ้วและดวงตาของเขาก็ไม่ได้ดูห่างเหินเช่นกาลก่อน เขายังคงโน้มตัวลงมา บุคคลผู้สูงศักดิ์ถึงเพียงนั้น กลับยอมก้มหน้าเข้ามาใกล้ชิดนางถึงเพียงนี้ใบหน้าที่สูงส่งและสง่างามไม่เคยเปลี่ยนพลันปรากฏอยู่ตรงหน้า กลิ่นไม้กฤษณาจากเรือนกายเขาโชยพัดมา แม้ยังคงเจือด้วยความเย็นชา ทว่าก็คล้ายไม่เป็นเช่นนั้นเสียทีเดียวนางถึงขั้นรู้สึกว่าเสิ่นซื่อจ้องมองนางไม่วางตา คล้ายกำลังล่อลวงนางอย่างไรอย่างนั้นหัวใจของจี้หานอีเต้นระรัว ได้แต่จ้องมองเสิ่นซื่อด้วยความตกตะลึง ภายในสมองขาวโพลนหมดสิ้นนางถูกเสิ่นซื่อจ้องมองจนทนรับแทบไม่ไหว ประกอบกับยังอยู่บนถนนใหญ่ที่มีผู้คนสัญจรไปมา การทำเช่นนี้ดูคล้ายไม่ค่อยเหมาะสมนัก จี้หานอีจึงขบริมฝีปาก ไม่กล้าสบตากับเสิ่นซื่อ ขณะผงกศีรษะแผ่วเบา “เจ้าค่ะ”สายตาของเสิ่นซื่อยังคงจับจ้องอยู่ที่นาง “ยังมีถ้อยคำใดอยากกล่าวกับข้าอีกหรือไม่?”ห้วงความคิดของจี้หานอีถึงขั้นสับสนเพราะคำพูดนี้ของเสิ่นซื่อ นางไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใด จึงได้แต่ส่ายห

เมื่อสวมใส่เครื่องประดับชุดนี้แล้ว ในกล่องจึงหลงเหลือเครื่องประดับอยู่อีกเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น หรงชุนเห็นแล้วก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้จี้หานอีจ้องมองเงาตนเองในคันฉ่องทองแดง แม้จะสวมใส่เครื่องประดับมุกหยก แต่ความเหนื่อยล้าในแววตากลับไม่อาจปกปิดแม้แต่น้อยจี้หานอียกมือขึ้นนวดดวงตาเบา ๆ พลางคิดว่าการเข้าเฝ้าฮองเฮาในวันนี้ไม่ควรมีข้อผิดพลาด นางจึงยกน้ำชาขึ้นจิบอีกหลายอึกหลังออกเดินทางในช่วงสาย การแต่งกายของกู้หว่านอวิ๋นก็ดูหรูหรามีระดับกว่าคราวก่อน ปิ่นทองคำและหยกเขียวบนเรือนผม รวมถึงกระดุมห่วงหยกตรงคอเสื้อล้วนขับเน้นให้ดูสง่างาม ร่ำรวยและมีหน้ามีตา ดูท่าแม่นมอาวุโสที่มาจากในวังผู้นั้นคงมีฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ กระทั่งการแต่งกายของนางจางในวันนี้ก็ยังผิดแผกไปจากทุกวัน ดูเรียบง่ายทว่าเหมาะสม คล้ายเป็นฮูหยินผู้สูงศักดิ์ที่ได้รับการปรนนิบัติพัดวีมาอย่างดีกระทั่งทุกท่วงท่าก็ยังดูเชื่องช้าและนุ่มนวลขึ้นไม่น้อยเมื่อขึ้นรถม้า กู้หว่านอวิ๋นก็ดูประหม่าเป็นพิเศษ นางเอาแต่จับมือจี้หานอีจนฝ่ามือชื้นเหงื่อไปหมดจี้หานอีต้องปลอบโยนเล็กน้อย แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลนัก แม้แต่ตัวนางเองก็ยังรู้สึกไร้เ