All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 341 - Chapter 350

เมื่อขึ้นไปบนรถม้า กลิ่นไม้กฤษณาอันเย็นเยียบจากร่างของเสิ่นซื่อก็ลอยมาปะทะจมูก แสงสว่างภายในรถม้านั้นสลัวราง บนโต๊ะตัวเล็กตรงกลางมีโคมงาช้างแปดเหลี่ยมวางอยู่ เสิ่นซื่อนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม อาภรณ์สีดำสนิทบนร่างเขาแทบจะกลืนหายไปกับความมืดมิด ทว่ากลับไม่อาจละเลยกลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้เลยแม้แต่น้อยการตกแต่งภายในรถม้านั้นหรูหรา ตัวรถม้าทำจากไม้กฤษณา แฝงไว้ด้วยความสง่างามเช่นเดียวกับกลิ่นอายบนร่างเสิ่นซื่อ เปลือกหอยมุกที่ประดับอยู่ทั่วผนังทั้งสี่ด้านทอประกายระยิบระยับภายใต้แสงโคมสลัวราง บนผนังด้านในคือภาพวาด 'วั่งชวน' เต็มผืนซึ่งถูกปักด้วยดิ้นเงินบนผ้าแพรเยวี่ยหลัวสีดำมืดสายตาของจี้หานอีทอดมองเพียงผนังรถม้า ไม่กล้าเหลือบมองใบหน้าเสิ่นซื่อ ทั้งนางยังมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก ท่ามกลางแสงโคมวูบไหว นางรู้สึกเพียงว่าเวลานี้สีหน้าของเสิ่นซื่อคงต้องเคร่งขรึมถึงขีดสุดเป็นแน่นัยน์ตาลึกล้ำของเสิ่นซื่อจับจ้องไปที่จี้หานอีผู้นั่งสำรวมกิริยา คล้ายว่ามีเพียงยามอยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้น นางจึงระแวดระวังตัวถึงเพียงนี้วันนี้เขาเห็นนางพูดคุยหยอกล้อกับบุรุษอื่นด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ช่างผิดแผกไปจากยาม

เมื่อเสิ่นซื่อเห็นประกายน้ำตาเบาบางในดวงตาของจี้หานอี หัวใจก็พลันปวดร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาหวนนึกถึงตอนที่นางร้องไห้ในวัยเยาว์ เวลานั้นนางมักร้องไห้เสียงดังลั่นอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจพลางซุกตัวเข้าหาอ้อมอกบิดา ทว่าบัดนี้นางกลับทำได้เพียงหลั่งน้ำตาในความเงียบ คล้ายเป็นผู้ที่ผ่านความน้อยเนื้อต่ำใจมามากมายจนไม่อาจร้องไห้เสียงดังได้อีกต่อไปเสิ่นซื่อจึงถามนางด้วยเสียงแหบพร่า "เหตุใดถึงได้เศร้าใจนัก?"เป็นเพราะคิดถึงอดีตระหว่างนางกับคนผู้นั้น หรือเป็นเพราะนางยังคงอาลัยอาวรณ์ความหลังของคนทั้งสอง หรือเป็นเพราะเหตุใดกันแน่ปลายนิ้วอันเย็นเยียบสัมผัสลงบนปลายคางของจี้หานอี นางชะงักงันไปเล็กน้อย เมื่อกะพริบตา หยดน้ำตาก็ร่วงหล่นลงมา จี้หานอีไม่ได้อยากเป็นเช่นนี้ และยิ่งไม่อยากหลั่งน้ำตาต่อหน้าเสิ่นซื่อแม้แต่น้อยทว่านางกลับไม่อาจควบคุมตนเองได้หลังได้ยินเสียงของเสิ่นซื่อ นางก็ยิ่งรู้สึกปวดร้าว สุ้มเสียงที่สั่นเครือและแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากลำคอ จี้หานอีกล่าวด้วยความเศร้าสร้อย "ข้าน้อยคิดถึงบิดาเจ้าค่ะ"ปลายนิ้วของเสิ่นซื่อพลันชะงักกึก ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือกลับลมหายใจที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง เขาเฝ้า

เมื่อจี้หานอีได้ยินเสียงของเซี่ยจิ่นก็หันขวับกลับไป จึงพบว่าเซี่ยจิ่นกำลังก้าวเข้ามาหาตน ทว่าบนใบหน้านั้นยังคงประดับไว้ด้วยความเย่อหยิ่งจองหองเช่นเคยเห็นเพียงนางก้าวเท้าเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าจี้หานอีอย่างรวดเร็ว และสิ่งแรกที่ทำก็คือการแค่นหัวเราะหยัน "ข้าได้ยินมาว่าเจ้าย้ายออกจากจวนสกุลกู้แล้ว"จี้หานอีปรายตามองเซี่ยจิ่นปราดหนึ่งก่อนถาม "ไม่ทราบคุณหนูใหญ่เซี่ยรู้ได้อย่างไรหรือ?"สีหน้าของเซี่ยจิ่นพลันมืดทะมึนลงเล็กน้อยขณะขบกรามกรอดน้องชายนางเกิดเรื่องใหญ่โต นังแพศยาหลี่หมิงโหรวผู้นั้นบังอาจกล้าวางยาน้องชายนางตลอดสามปีที่ผ่านมา บัดนี้ต่อให้เชิญหมอหลวงจากในวังมาตรวจดู ต่างก็กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่าเรื่องพรรค์นั้นของน้องชายนางหากไม่พึ่งพายาปลุกกำหนัด ก็แทบใช้การไม่ได้แล้วยามนี้ทั่วทั้งจวนสกุลเซี่ยล้วนวุ่นวายโกลาหล แม้จับตัวหลี่หมิงโหรวไปขังไว้ นางก็ยังไม่ยอมอยู่อย่างสงบ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้โวยวายในทุกวันวันนี้เดิมทีนางตั้งใจไปจวนสกุลกู้เป็นเพื่อนมารดา เพื่อรับตัวจี้หานอีกลับไปอยู่ด้วยกัน ถึงอย่างไรน้องชายนางก็ตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น หมองหม่นอมทุกข์คล้ายคนไร้วิญญาณตลอดทั้งวัน สตรีบ้

เสียงของนางกู้ตอบกลับไปแผ่วเบา "ข้ารู้ดีถึงความตั้งใจของหานอี นางอยากพาข้าไปใช้ชีวิตสุขสบายที่อำเภอเว่ยเซี่ยน ถึงอย่างไรไปอยู่ที่นั่นก็ยังดีกว่าต้องมาทนรองรับอารมณ์พี่สะใภ้ใหญ่ของข้าอยู่ที่นี่""อีกอย่าง หากยังรั้งอยู่ในเมืองหลวง ก็เกรงว่าคนสกุลเซี่ยจะกลับมารังควานเอาอีก""นางคิดอ่านรอบคอบไปเสียทุกเรื่อง บัดนี้นางไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว เมื่อก่อนเวลามีเรื่องใดก็ชอบมาออดอ้อนในอ้อมอกข้า ทว่ายามนี้นางกลับคิดอยากปกป้องข้า แล้วข้าจะทำร้ายจิตใจนางได้อย่างไร""คราวก่อนก็เป็นเพราะข้าทำให้การเดินทางต้องล่าช้าออกไป คราวนี้จะชักช้าไม่ได้อีก ร่างกายข้าไม่เป็นไรหรอก ขอเพียงอาการดีขึ้นสักหน่อยก็ออกเดินทางกันเถิด"มือของจี้หานอีชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ขอบตาแดงเรื่อเปียกชื้น ก่อนหมุนตัวเดินถอยมาอย่างเงียบงันจี้หานอีออกมานั่งอยู่ในศาลารับลมหลังจวน ฟุบหน้าลงกับราวกั้นพลางทอดสายตามองผืนน้ำสีเขียวมรกตทางด้านล่างด้วยความเหม่อลอยนางกำลังครุ่นคิดว่าตนเองควรทำเช่นไรดีต้องทำเช่นไรเรื่องราวถึงจะลงเอยด้วยดีทั้งสองฝ่ายยามนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงเล็กน้อย ทว่าจี้หานอีกลับยังคงไม่อยากขยับไปไหน แม้มีสายลมเย็

จี้หานอีนึกขึ้นมาได้ ตอนเด็กนางกินเก่งเป็นพิเศษ พอกินมากก็มักจะปวดท้อง มารดาจึงไม่อนุญาตให้รับประทานยามวิกาล แต่นางทนหิวไม่ไหวจึงแอบย่องออกไป พอดีนึกถึงขนมเปี๊ยะถั่วเขียวแป้งนุ่มที่กินตอนกลางคืนขึ้นมาได้ ก็เลยคิดไปหาในห้องครัวนึกไม่ถึงว่าจะถูกกู้เยี่ยนจับได้เสียก่อนจี้หานอีหวนนึกถึงเรื่องราวในวัยเยาว์แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ข้าจำได้ว่ารอจนพวกเรากินเสร็จ ทั่วทั้งลานเรือนก็เต็มไปด้วยผู้คนที่ออกตามหาแล้ว”“ซ้ำพี่เยี่ยนยังถูกท่านลุงใหญ่ตีมืออีกด้วย”กู้เยี่ยนหัวเราะ “ท่านพ่อข้าร้อนใจแทบเสียสติ ตีฝ่ามือข้าไปยี่สิบที จนมือข้าบวมเป่งไปหมด”“แต่ก็นับว่าในความโชคร้ายยังมีความโชคดี เพราะข้าไม่ต้องตื่นแต่เช้ามาคัดตัวอักษรอีก”จี้หานอีคาดไม่ถึงว่ากู้เยี่ยนจะอาศัยเรื่องนี้แอบทำตัวเกียจคร้าน ความรู้สึกผิดในใจจึงเบาบางลงไป นางยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะจนดวงตาหยีลงดุจจันทร์เสี้ยว รอยยิ้มนั้นดูผ่อนคลายขึ้นไม่น้อยกู้เยี่ยนทอดสายตามองรอยยิ้มบนใบหน้าของจี้หานอี พลันหวนนึกถึงจี้หานอีในวัยหกเจ็ดขวบที่ยังดูไร้เดียงสา เป็นเพียงก้อนหิมะน้อยผู้อวบอ้วน ทว่าบัดนี้นางเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปจนมีผู้คนมากมา