All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 351 - Chapter 360

นางมองดูเสิ่นซื่อผู้กำลังหมุนตัวจากไป ก่อนนึกขึ้นได้ว่ายามค่ำคืนเช่นนี้เขาอุตส่าห์มาไถ่ถามถึงยาของมารดา แต่นางกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนไม่อยากให้อยู่ร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน จึงยิ่งรู้สึกผิดจนยื่นมือออกไปรั้งแขนเสื้อของเสิ่นซื่อไว้โดยไม่รู้ตัว "ใต้เท้าเสิ่น..."เสิ่นซื่อชะงักเท้า พลางปรายตามองปลายนิ้วของจี้หานอีที่จับอยู่บนแขนเสื้อของเขา ก่อนหลุบตาลงต่ำ เฝ้ารอคำพูดของหญิงสาวท่ามกลางความเงียบงันเสียงของจี้หานอียามราตรีนั้นแผ่วเบานัก ครั้นสบเข้ากับดวงตาของเสิ่นซื่อ นางก็รีบปล่อยมือทันที "หากใต้เท้าเสิ่นไม่รังเกียจ..."เสิ่นซื่อทอดสายตามองจี้หานอี น้ำเสียงอ่อนหวานนั้นทำเอาหัวใจของเขาบีบรัด ชั่วขณะที่นางกระตุกแขนเสื้อเขาเมื่อครู่ หัวใจเขาก็พลันเต้นรัวแรงขึ้นมาเพราะนางอีกครั้ง…บรรยากาศบนโต๊ะอาหารช่างน่าอึดอัดยิ่งนักรอบโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กมีคนนั่งอยู่ฝั่งละหนึ่งคนพอดี บนโต๊ะมีกับข้าวเพียงสามอย่าง ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัดจนแทบจับตัวเป็นก้อน มีเพียงเสิ่นซื่อเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งกระทั่งเหวินอันผู้ยืนอยู่ด้านข้างก็ยังรู้สึกอึดอัดจนแทบอยากมุดดินหนีจี้หานอีจับตะเกียบแน

บนโต๊ะมีกระถางธูปและส้มโอมือวางตั้ง ทั้งยังมีขนมเปี๊ยะลูกพลับที่กู้เยี่ยนนำมาให้ซึ่งแทบไม่ได้แตะต้องอยู่อีกหนึ่งจานควันสีขาวจากกระถางธูปลอยขึ้นมาช้า ๆ ภายในห้องอันประณีตงดงาม ปลายนิ้วของจี้หานอีวางพาดอยู่บนหมอนอิงใบใหญ่ปักลายกล้วยไม้เมฆมงคลข้างกาย ขณะบอกเล่าถึงกำหนดการเดินทางในวันพรุ่งนี้ให้มารดาฟัง ทั้งยังตั้งใจไว้ว่าตอนจากไปจะไม่บอกกล่าวท่านยาย รอจนไปถึงอำเภอเว่ยเซี่ยนก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีถึงอย่างไรก็บังเอิญพบเซี่ยจิ่นเข้าแล้ว จี้หานอีจึงรู้สึกว่ารีบไปเสียแต่เนิ่น ๆ ย่อมดีกว่า จะได้ตัดขาดความแค้นเคืองให้จบสิ้นโดยเร็วหลังจี้หานอีกล่าวจบ ก็เงยหน้าขึ้นมองสีหน้ามารดาเหตุผลที่นางอยากออกเดินทางโดยไม่บอกกล่าวผู้ใด เพราะนอกจากไม่อยากให้วุ่นวายกันแล้ว ยังต้องการให้กู้เยี่ยนรับรู้ด้วยว่า นางไม่ได้อยากให้เขาติดตามไปอยู่ด้วยนางกู้มองดวงตาของจี้หานอี ภายในแววตาอันสงบนิ่งคู่นั้น ยังคงเปี่ยมด้วยความหนักแน่นและเยือกเย็น เช่นเดียวกับวันที่นางนำหนังสือหย่ามาวางลงบนมือของมารดาแล้วบอกว่า นางไม่นึกเสียใจ ทั้งยังจัดเตรียมทางหนีทีไล่ไว้เรียบร้อยแล้วนางกู้ย่อมรู้ดีถึงความในใจของบุตรสาว จี้หานอ

สีหน้าของเฉินอันผิงพลันแข็งค้างไปในชั่วพริบตา เขายังอยากพูดบางอย่างต่ออีกสักหน่อย แต่กลับเห็นเสิ่นซื่อก้าวขึ้นรถม้าไปเสียแล้ว ชัดเจนว่าชายหนุ่มไม่คิดอยู่ต่ออีกเสิ่นซื่อนั่งอยู่บนรถม้า ชุดขุนนางบนร่างถูกสายฝนสาดกระเซ็นเปียกชื้น เขาขมวดคิ้ว ขณะร่างกายสูงโปร่งสง่างามโน้มตัวลงเล็กน้อยแสงไฟจากโต๊ะตัวเล็กตรงหน้าส่องกระทบใบหน้าอันหล่อเหลาเย็นชา หว่างคิ้วเรียวยาวยังคงแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันห่างเหินผู้คนเขาอังฝ่ามือกับเตาถ่าน ก่อนหยิบม้วนสำนวนคดีข้างกายขึ้นมาพลิกดู พร้อมกล่าวโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ว่ามา"น้ำเสียงเย็นชาและหมางเมิน ทำเอาเหวินอันผู้รอรายงานอยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งโหยง ก่อนรีบเลิกม่านก้าวขึ้นมาบนรถม้าอย่างระมัดระวังเขาค้อมกายลง พลางรีบกล่าว "แม่นางจี้ให้คนส่งของสิ่งนี้มาขอรับ บอกว่ามอบให้ใต้เท้า"กล่าวจบ เหวินอันก็หยิบกล่องไม้ใบยาวออกมา ก่อนประคองส่งให้เสิ่นซื่อปลายนิ้วของเสิ่นซื่อพลันชะงัก เขาช้อนตาขึ้นมองสิ่งของในมือเหวินอัน แล้วรับมันมาเปิดออกดูครั้นเปิดออก กลิ่นหอมกรุ่นจาง ๆ ก็ลอยแตะจมูก เป็นกลิ่นอายบนเรือนร่างของจี้หานอีเสิ่นซื่อหลุบตาลงพลางคลี่ม้วนภาพวาดออก เมื่อ

ห้องพักภายในวัดนั้นดูซอมซ่อ ตัวห้องขนาดกะทัดรัดไม่มีสิ่งใด กระทั่งเก้าอี้ตัวนั้น ยามร่างสูงใหญ่ของเสิ่นซื่อนั่งลงไปก็ยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขึ้นมาทันทีหยดน้ำที่ร่วงหล่นทิ้งรอยเปียกชื้นลากยาวจากหน้าประตูมาถึงปลายเท้าของเสิ่นซื่อ บริเวณชายเสื้อคลุมสีดำสนิทของเขายังคงมีน้ำไหลหยดลงมาเป็นระยะจี้หานอีเดินไปนำผ้าแห้งมาส่งให้เสิ่นซื่อ ก่อนมองเขาพร้อมกล่าวด้วยความกังวลใจ “ประเดี๋ยวข้าน้อยออกไปเรียกให้คนนำชุดมาเปลี่ยนดีกว่านะเจ้าคะ”แต่เมื่อจี้หานอีกล่าวจบและกำลังจะเดินผ่านเสิ่นซื่อไป ข้อมือของนางกลับถูกเสิ่นซื่อคว้าหมับเอาไว้ปลายนิ้วของเสิ่นซื่อนั้นเย็นเฉียบ เยียบเย็นเสียจนจี้หานอีอดสั่นสะท้านไม่ได้ หญิงสาวหันขวับกลับไปมองด้วยความฉงน ก่อนสบเข้ากับดวงตาของเสิ่นซื่อซึ่งช้อนขึ้นมองมาพอดี ภายในดวงตาหงส์คู่นั้นอัดแน่นไปด้วยห้วงอารมณ์ลึกล้ำ ทำเอานางยืนตะลึงงันอยู่ที่เดิมเสิ่นซื่อรีบคลายมือออก ขณะมองจี้หานอีพลางเม้มริมฝีปาก “คุยกันให้จบก่อนเถิด”จี้หานอีลอบสังเกตอากัปกิริยาของเสิ่นซื่อ นางไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของเขาในเวลานี้ และยิ่งไม่อาจหยั่งรู้ถึงเจตนาของเขาเช่นกัน ทว่านางก็ยอมเชื่อฟังคำพูดนั้น

ครึ่งค่อนชีวิตที่ผ่านมาของนางต้องทนอุดอู้อยู่แต่ในเรือนหลัง ใช้ชีวิตอย่างระแวดระวัง ทำตัวเชื่อฟังอย่างสงบเสงี่ยม แต่กลับไม่เคยได้รับความจริงใจ ซ้ำสุดท้ายยังไม่เหลือสิ่งใด บัดนี้ นางจึงอยากใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีจริง ๆความรู้สึกที่นางมีต่อเสิ่นซื่อคือความอุ่นใจ คือความเชื่อใจและพึ่งพา แต่คล้ายนั่นจะไม่ใช่ความรักฉันชายหญิงจี้หานอีลังเลเล็กน้อย ก่อนถามเสิ่นซื่อด้วยเสียงแผ่วเบา "ถึงไม่พูดเรื่องชาติตระกูล แต่ข้าน้อยก็เคยหย่าร้างมาแล้ว ฝ่ายสกุลเสิ่นจะยินยอมหรือเจ้าคะ?"เมื่อเสิ่นซื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ปรากฏความลังเลของจี้หานอีก็พลันเข้าใจทันที ความจริงนางไม่ได้เต็มใจสักนิดแต่ตอนนี้เป็นเขาเองที่กำลังฝืนรั้งนางไว้แต่ต่อให้ต้องฝืนใจ เขาก็จะรั้งนางไว้ข้างกายให้จงได้หากนางยังคงยืนกรานที่จะจากไป เขาก็จะใช้สารพัดวิธีเพื่อรั้งนางไว้เช่นกันชั่วชีวิตนี้ เขาขอเห็นแก่ตัวเพียงครั้งนี้ และจะขอทำผิดต่อนางเพียงครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นเสิ่นซื่อก้มหน้าลง ทอดสายตามองหยดน้ำฝนที่ยังคงไหลลงมาจากปลายแขนเสื้อของตนทีละหยด สุ้มเสียงของเขาแหบพร่า "หานอี เจ้าไม่ต้องกังวลถึงเรื่องเหล่านั้นหรอก ข้าเพี