All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 331 - Chapter 340

เมื่อกู้เยี่ยนได้ยินน้ำเสียงอันตื่นตระหนกของมารดา ก็เงยหน้าขึ้นมากล่าวเสียงต่ำ “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ที่ลูกชักมีดสั้นออกมา ไม่ได้คิดทำร้ายผู้อื่นหรอกขอรับ”นางจางยังคงจ้องมองกู้เยี่ยนด้วยความตกตะลึง “เช่นนั้นเจ้าจะทำสิ่งใด?”กู้เยี่ยนวางฝักมีดสั้นลงบนโต๊ะตัวเล็กด้านข้าง จากนั้นจึงเลิกแขนเสื้อของตนขึ้นอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นผิวหนังบริเวณข้อมือ ก่อนจะนำมีดสั้นกรีดลงไป แล้วหยดเลือดสายหนึ่งก็ผุดขึ้นมาบนข้อมือในพริบตานางจางตกใจหน้าถอดสี รีบถลาจากเก้าอี้เข้ามาหาบุตรชาย แทบจะคุกเข่าลงตรงหน้าเขา นางจ้องมองมีดสั้นที่ยังคงกดอยู่บนข้อมือนั้น ราวกับว่าในลมหายใจต่อไปมันจะกรีดลึกลงไปถึงเส้นเลือดมือของนางสั่นเทาขณะอยากสัมผัสแต่ไม่กล้า ได้แต่สะอื้นไห้พลางมองกู้เยี่ยน “เยี่ยนเกอเอ๋อร์ เจ้ากำลังจะทำสิ่งใดกันแน่?”“นี่เจ้าเป็นอะไรไป?”กู้เยี่ยนมองมารดาผู้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยยังคงราบเรียบ คล้ายว่าบาดแผลบนข้อมือนั้นไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้เขาแม้แต่น้อย“เหตุใดท่านแม่ถึงปฏิบัติต่อท่านอาหญิงและน้องหญิงอีเช่นนั้น?”“ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือว่าท่านอาเขยเคยสนับสนุนท่าน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จี้หานอีเรียกให้หรงชุนรีบนำข้าวของไปส่งให้โรงหมอตรวจดู ทว่าตอนที่หรงชุนกำลังจะออกไปนั้น กลับบังเอิญพบกู้เยี่ยนเข้าพอดีกู้เยี่ยนปรายตามองบรรดาห่อกระดาษที่หรงชุนประคองไว้ในอ้อมอก ซึ่งมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ โชยมา ทั้งยังมีมุมหนึ่งของเห็ดซงหรงโผล่พ้นออกมาจากห่อกระดาษนั้นด้วยหรงชุนเองก็คิดไม่ถึงว่าจะได้พบคุณชายรองตั้งแต่เช้า จึงรีบย่อกายทำความเคารพกู้เยี่ยนพยักหน้ารับ พลางคลี่ยิ้มเอ่ยถาม “ข้าจะไปเยี่ยมท่านอาหญิง แล้วนี่เจ้าจะไปที่ใดหรือ?”หรงชุนจำคำกำชับของจี้หานอีได้ดี จึงตอบ “บ่าวจะออกไปรับยาเจ้าค่ะ”กู้เยี่ยนเพียงพยักหน้าพลางเบี่ยงกายหลบให้หรงชุนเดินไปก่อนรอจนกระทั่งหรงชุนเดินผ่านไป กู้เยี่ยนก็เหลียวกลับไปมองแผ่นหลังของนาง แววตาของเขาพลันมืดทะมึนลงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาและก้าวเดินต่อไปอีกครั้งในช่วงสาย ขณะจี้หานอีกำลังป้อนยามารดา ป้าสะใภ้ใหญ่ก็แวะมาหาอย่างคาดไม่ถึงสีหน้าและท่าทีของนางแตกต่างไปจากในอดีตสิ้นเชิง คล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางนั่งลงบนขอบเตียงของนางกู้พลางไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบด้วยความห่วงใย ซ้ำยังกอบกุมมือนางกู้ พลางถามตลอดว่ายังขาดเหลือสิ่งใดอี

ผ่านไปเพียงสองวัน ทางหลงจู๊หมิงก็ส่งข่าวมาว่าหาเรือนดี ๆ ได้แล้วหลังหนึ่ง จึงเรียกให้จี้หานอีแวะไปดูความจริงจี้หานอีเองก็นึกอยากหาเรือนให้ได้โดยเร็วอยู่แล้ว ตกบ่ายนางจึงนัดแนะกับหลงจู๊หมิงเพื่อไปดูเรือนด้วยกันขณะมุ่งหน้าไปทางเขตเมืองฝั่งตะวันออกตามที่อยู่ในจดหมายของหลงจู๊หมิง ความจริงจี้หานอีก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า เหตุใดตนเองถึงได้โชคหล่นทับเช่นนี้ภายในเมืองหลวงมีคำกล่าวขานที่ส่งต่อกันมาประโยคหนึ่งว่า ตะวันออกสูงศักดิ์ ตะวันตกร่ำรวย เซวียนอู่ยากจน และฉงเหวินทรุดโทรมผู้ที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองฝั่งตะวันออกโดยทั่วไปล้วนเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่และพระวงศานุวงศ์ เช่นจวนสกุลเสิ่นก็ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดของฝั่งตะวันออก ทั่วทั้งตรอกนั้นมีเพียงจวนสกุลเสิ่นตั้งอยู่ตระกูลเดียวแม้แต่จวนสกุลเซี่ยเองก็อยู่ในเขตเมืองฝั่งตะวันออกเช่นกัน ส่วนร้านค้าของจี้หานอีนั้นตั้งอยู่บริเวณหน้าประตูฉงเหวินซึ่งเชื่อมต่อกับถนนสายใต้ ที่นั่นส่วนใหญ่มีแต่พ่อค้าแม่ขายรายย่อย ตัวร้านไม่ได้มีราคาค่างวดอันใด ทั้งยังทำการค้ากับชาวบ้านธรรมดาทั่วไปความจริงตอนแรกจี้หานอีเพียงคิดอยากหาเรือนธรรมดาสักหลังในเขตเมืองฝั่งตะว

“ท่านแม่ไม่อยากสร้างความลำบากให้ผู้อื่น ลูกเองก็เช่นกันเจ้าค่ะ”หลังนางกู้ฟังถ้อยคำของจี้หานอีจบใบหน้าก็ซีดเซียวยิ่งขึ้น การหลอกตัวเองมาตลอดหลายปีของนางถูกบุตรสาวทำลายลงด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว ญาติพี่น้องที่นางคิดว่าสนิทชิดเชื้อและปรองดองที่สุดในใจ แท้จริงกลับเหินห่างกันมานานแล้วเป็นนางเองที่ยังไม่อยากยอมรับเป็นนางเองที่ยังคงจมปลักอยู่ในอดีต สมัยที่พี่ชายและพี่สะใภ้ยังคงคอยดูแลเอาใจใส่นางเป็นอย่างดีทุกอย่างแปรเปลี่ยนไปนานแล้ว นางกลายเป็นตัวถ่วง กลายเป็นภาระของสกุลกู้ ซ้ำยังดึงบุตรสาวให้ต้องมาพลอยรับเคราะห์ไปด้วยนางกู้ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง หยดน้ำตาร่วงหล่นไม่ขาดสาย จี้หานอีเห็นเช่นนั้นก็ต้องชะงักงัน เม้มริมฝีปาก ก่อนก้มหน้าอิงแอบในอ้อมอกมารดาพลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ท่านแม่ ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่าโลกนี้ล้วนอนิจจัง มีรุ่งโรจน์ย่อมมีตกต่ำ ลูกไม่เคยรู้สึกว่านี่คือความยากลำบากเลยเจ้าค่ะ ความยากแค้นเพียงชั่วคราวหาได้สำคัญอันใด แค่ลูกได้ใช้ชีวิตในวันข้างหน้าร่วมกับท่านแม่อย่างมีความสุขก็พอแล้ว”ขณะนางกู้รับฟังคำปลอบประโลมของจี้หานอีด้วยความเหม่อลอย หยดน้ำตาก็ยิ่งรินไหลมากกว่าเดิม สุดท้ายก

จี้หานอีเลิกม่านก้าวออกมาพลางทอดสายตามองมือกู้เยี่ยน เมื่อคิดว่ามีรถม้าอีกคันหนึ่งรออยู่ หากมัวแต่ปฏิเสธญาติผู้พี่จนล่าช้าคงไม่ดีนัก จึงวางมือทาบลงไปทว่าทันทีที่ก้าวลงจากรถม้า นางกลับเห็นเหวินอันยืนส่งยิ้มให้อยู่ไม่ไกลเมื่อจี้หานอีเห็นเหวินอันก็อดชะงักงันไม่ได้ หากเหวินอันอยู่ที่นี่ เช่นนั้นคนภายในรถม้าคันนั้นก็คง...สายตาของจี้หานอีอดมองไปที่รถม้าซึ่งปิดม่านสนิทคันนั้นไม่ได้หลังกู้เยี่ยนช่วยประคองมารดานางลงมาเรียบร้อยแล้ว เขาก็ก้าวมาหยุดอยู่ข้างกายนางพลางกระซิบ "น้องหญิงอีประคองท่านอาหญิงเข้าไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะไปขนของลงมาให้เอง"กล่าวจบกู้เยี่ยนก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนลดเสียงให้เบาลงกว่าเดิม "คนในรถม้าฝั่งตรงข้ามน่าจะมีฐานะสูงส่ง ซ้ำพวกเขายังอุตส่าห์หลีกทางให้ก่อน พวกเราไม่ควรให้คนอื่นต้องรอนานนัก"จี้หานอีพยักหน้ารับ จากนั้นจึงประคองมารดาเดินหลบเข้าข้างทางแต่เพิ่งเดินมาถึงบริเวณประตูใหญ่ เหวินอันก็ก้าวเข้ามาไต่ถาม "แม่นางจี้พักอยู่ที่นี่หรือขอรับ? ไม่ได้พำนักอยู่ที่จวนสกุลกู้แล้วหรือ?"จี้หานอีเห็นเหวินอันเข้ามาถาม จึงผงกศีรษะตอบ "ข้ากับท่านแม่ตั้งใจจะมาพำนักอยู่ที่นี่ส