All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 361 - Chapter 370

ขณะนี้ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมและเสียงฝนกระทบหน้าต่างครั้งนี้นับว่าหาได้ยากยิ่งที่เสิ่นซื่อเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน เขาปรายตามองจี้หานอี ภายใต้แสงสว่างอันอบอุ่น เรือนร่างของนางคล้ายถูกโอบล้อมด้วยแสงตะเกียงเลือนลาง อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอ่อนโยนละมุนละไม ทรวดทรงอันงดงามและกลิ่นหอมกรุ่นนั้นแทรกซึมไปทั่วทุกอณู ทั้งยังมีคิ้วตาที่หลุบต่ำอย่างสงบเสงี่ยมของนางอีกสายตาของเขากวาดผ่านริมฝีปากอวบอิ่ม อยากจุมพิตนางเหลือเกินอยากจุมพิตนางทุกวันทุกคืนภายในใจก่อเกิดความปรารถนาเกินควบคุม ทว่าเขากลับใช้มือยันที่วางแขนเพื่อหยัดกายลุกขึ้น ก่อนหลุบตามองจี้หานอีพลางพูดเสียงทุ้ม “ข้าต้องกลับแล้ว”จี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซื่อด้วยความตกตะลึง “ใต้เท้าเสิ่นไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหรือเจ้าคะ?”นัยน์ตาดำขลับของเสิ่นซื่อจับจ้องจี้หานอีเขม็ง “เดิมทีก็ขี่ม้าตากฝนมา ไม่มีความจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหรอก”จี้หานอีพลันเกิดความรู้สึกที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเมื่อได้ยินคำตอบนั้นนางหลงคิดว่าเสิ่นซื่อนั่งรถม้า แต่เขากลับขี่ม้ามาที่นี่ มิน่าเล่าถึงได้เปียกปอนไปทั้งตัวเช่นนี้นางอดสงสัยไม่ได้จึงถามขึ้น

เมื่อร่างกายอันสูงใหญ่นั้นทิ้งน้ำหนักตัวลงมาพิงร่างนาง ซ้ำท่อนบนยังเปลือยเปล่า จี้หานอีจึงรู้สึกหนักอึ้งและกดดันยิ่งทว่าเมื่อนึกถึงความหนาวเหน็บของค่ำคืนช่วงต้นวสันตฤดูที่มีฝนตกหนัก นางก็ยังคงพยายามฝืนประคองเสิ่นซื่อให้เดินไปทางเตียงนอนแต่กลับไม่ได้ยากลำบากอย่างที่คิด แม้ร่างของเสิ่นซื่อจะหนักอึ้ง แต่โชคดีที่คนเมาผู้นี้ยังพอให้ความร่วมมืออยู่บ้างเพียงแต่เมื่อเดินมาถึงข้างเตียงท่ามกลางความมืด ปลายเท้าของนางกลับสะดุดเข้ากับรองเท้าครึ่งแข้งของเสิ่นซื่อ ร่างของนางจึงถูกเสิ่นซื่อทาบทับขณะล้มกลิ้งลงไปบนเตียงนอนพร้อมกันร่างของนางถูกเสิ่นซื่อโถมทับไว้ทั้งตัวลมหายใจถี่กระชั้นแสดงให้เห็นถึงความตื่นตระหนกของจี้หานอี นางยื่นมือออกไปหมายผลักไสเสิ่นซื่อที่อยู่บนตัว ทว่าเมื่อปลายนิ้วสัมผัสลงบนผิวกายอันอบอุ่นบริเวณแผงอกของเขา มือของนางก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาแผ่วเบากลางฝ่ามือถึงขั้นสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นอันหนักหน่วงจากหัวใจของเสิ่นซื่อ ชักนำให้ฝ่ามือของนางพลอยสั่นระริกตามไปด้วยต่อให้เชื่อใจเสิ่นซื่ออย่างไร แต่สำหรับนางแล้วเขาก็หาใช่บุคคลที่จะใกล้ชิดได้ถึงเพียงนี้ การที่คนทั้งสองแนบชิดกั

ทันทีที่จี้หานอีเห็นเสิ่นซื่อ หัวใจก็พลันสั่นสะท้านห้องที่มารดานางพักไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับเสิ่นซื่อ จึงคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมารออยู่ตรงนี้ซ้ำยังเห็นว่าเสิ่นซื่อเปลี่ยนมาสวมใส่อาภรณ์สีเขียวเข้ม ร่างกายสูงใหญ่สง่างาม ยังคงไว้ซึ่งกลิ่นอายเย็นชาสูงศักดิ์ ไม่หลงเหลือเค้าความเปียกปอนเช่นเมื่อคืนแม้แต่น้อยเมื่อจี้หานอีเห็นเสิ่นซื่อ ก็ผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ดวงตาหลุบต่ำ ไม่กล้ามองหน้าเขา หวังเพียงว่าเสิ่นซื่อคงจดจำเรื่องเมื่อคืนนี้ไม่ได้หรือถ้าเขาลืมเลือนไปทั้งหมดก็ยิ่งดีขณะเสิ่นซื่อทอดสายตามองอากัปกิริยาถอยหนีของจี้หานอี นัยน์ตาของเขาก็ไหววูบ ก่อนจะก้มหน้าลงจ้องมองนางพลางถาม “เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่?”ชั่วขณะนั้น จี้หานอีรู้สึกเพียงใบหน้าร้อนผ่าว นางเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซื่อด้วยความตกตะลึง แต่กลับเห็นเพียงนัยน์ตาอันลึกล้ำของเขา ซึ่งก็ยังคงยากจะหยั่งถึงเช่นวันวาน นางมองไม่ออกเลยว่าคำถามของเขานั้นแฝงความหมายใดกันแน่ หรือแท้จริงเขาจะลืมเลือนเรื่องราวเมื่อคืนไปหมดแล้ว จึงได้ถามออกมาอย่างไม่ใส่ใจนักจี้หานอีไม่ต้องการเผยให้เห็นถึงความเก้อเขินของตนเอง จึงพยายามปั้นสีหน้าให้ดูราบเรียบ ก่

เนื่องจากสองวันนี้ไม่ต้องออกเดินทางแล้ว จี้หานอีจึงสั่งให้หรงชุนไปจัดเก็บข้าวของอีกครั้ง ส่วนข้าวของที่จัดเตรียมไว้ก็ยังไม่ต้องเอาออกมา ให้นำเพียงสิ่งของที่ต้องใช้เป็นประจำออกมาก่อนก็พอ ด้วยคิดเผื่อไว้ว่าหากมีเรื่องอันใดพลิกผัน จะได้ไม่ต้องฉุกละหุกจัดเก็บกันใหม่ให้วุ่นวายหลังจัดเก็บได้เพียงครู่เดียว ขณะจี้หานอีกำลังจัดเรียงเครื่องเขียนของตนอยู่นั้น หรงชุนก็พลันเดินเข้ามาบอกว่ากู้หว่านอวิ๋นและป้าสะใภ้ใหญ่มาหาเมื่อจี้หานอีได้ยินว่าอีกฝ่ายมาเยือนก็รู้สึกประหลาดใจ จึงรีบสั่งให้หรงชุนออกไปเชิญพวกนางเข้ามาทันทีตอนที่กู้หว่านอวิ๋นก้าวเข้ามา ใบหน้าของนางแสดงถึงความยินดี หลังเห็นหน้าจี้หานอี นางก็รีบร้องเรียกพี่หญิงคำหนึ่ง แล้วจึงสาวเท้าตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็วจี้หานอีทอดสายตามองความเบิกบานใจบนใบหน้ากู้หว่านอวิ๋น ทว่ายังไม่ทันถามสิ่งใด กู้หว่านอวิ๋นก็ชิงพูดขึ้นด้วยความเขินอายเสียก่อน "ทางจวนสกุลเสิ่นแจ้งมาว่าพรุ่งนี้จะมีการจัดงานชุมนุมบทกวี จึงได้เชิญข้ากับพี่หญิงให้ไปร่วมงานพร้อมกันเจ้าค่ะ"พลางกล่าวต่อ "บรรดาคุณหนูในจวนสกุลเสิ่น ข้าล้วนไม่รู้จักผู้ใด โชคดีนักที่มีพี่หญิงคอยไปเป็นเพื่อ

กู้หว่านอวิ๋นไม่เคยเข้าร่วมงานชุมนุมบทกวีใดมาก่อน ทั้งยังไม่เคยคบหาสมาคมกับสตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ เมื่อคืนนางหวาดหวั่นจนนอนไม่หลับ ทว่าเช้านี้กลับไม่รู้สึกง่วงงุน เพียงแต่ออกจะประหม่าอยู่สักหน่อยก็เท่านั้นหัวข้อสำหรับการแต่งบทกวีมีมากมาย นอกจากเรื่องฟ้าดิน ฤดูกาลทั้งสี่ และความผูกพันต่อมวลหมู่พฤกษาแล้ว ในกลุ่มสตรีห้องหอก็มักจะหยิบยกเรื่องราวอันงดงามในเรือนหลัง สิ่งของประณีตงดงาม หรือความสุนทรีย์ยามว่างมาเป็นหัวข้อเช่นกันหรือไม่ก็อาจเป็นการรำพึงถึงอดีตฝากฝังความรู้สึกอันห่างไกล การแต่งกวีไร้หัวข้อเพื่อระบายความในใจ หรือการพรรณนาถึงประวัติศาสตร์เพื่อรำลึกความหลัง ซึ่งนางเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรหมดจี้หานอีรู้เพียงว่าจวนสกุลเสิ่นเดิมเป็นตระกูลบัณฑิต สตรีในจวนย่อมต้องเรียนตำราเช่นบุรุษ ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องแบ่งห้องเรียนศึกษาตำราทั้งสี่เล่มร่วมกับบุรุษจนแตกฉานในหลักเหตุผลตั้งแต่เด็ก เรื่องความสามารถทางอักษรศาสตร์เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมยิ่งทั้งสำนักศึกษาสกุลเสิ่นยังไม่เป็นรองผู้ใดในเมืองหลวง แม้แต่บรรดาตระกูลสูงศักดิ์ก็มักคิดหาวิธีส่งลูกหลานเข้าไปเรียนในสำนักศึกษาสกุลเสิ่นเสมอ กระทั่งต