Todos los capítulos de ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Capítulo 671 - Capítulo 680

แม่นมฟางกล่าว “ทางโรงครัวตุ๋นน้ำแกงบำรุงร่างกายไว้ให้ท่านโหวแล้ว ไม่ทราบฮูหยินจะนำไปให้ท่านโหวเลยหรือไม่เจ้าคะ?”แม่นมฟางคิดว่าฮูหยินกับท่านโหวไม่ได้พบหน้ากันมาหลายวันแล้ว จึงอยากใช้โอกาสนี้ให้ทั้งสองคนได้พบกันสักหน่อยจี้หานอีเองก็เข้าใจความหมายของแม่นมฟาง จึงพยักหน้ารับ แล้วให้แม่นมฟางไปจัดเตรียมเนื่องจากเสิ่นซื่ออยู่ในห้องหนังสือที่เรือนหน้า จี้หานอีจึงมุ่งหน้าไปที่นั่น ทางเดินยามค่ำคืนเงียบสงัด แสงจันทร์บนท้องฟ้าสลัวลาง แมกไม้สองข้างทางดกหนา ทั้งยังส่งกลิ่นหอมบางเบาลอยมาเตะจมูกอีกด้วยจี้หานอีรู้สึกว่าทัศนียภาพยามค่ำคืนเช่นนี้ช่วยให้จิตใจสงบลงได้อย่างรวดเร็ว ยามเดินผ่านริมทะเลสาบก็อดหันไปมองไม่ได้ แสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ช่างงดงามจับตานักเมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือของเสิ่นซื่อ แม่นมฟางก็ให้คนเฝ้าประตูเข้าไปรายงาน แต่กลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดอยู่เนิ่นนานจี้หานอียืนรออยู่ด้านนอกพักใหญ่ ผู้ติดตามที่เข้าไปรายงานถึงเดินออกมากล่าวเสียงเรียบว่า “ท่านโหวบอกว่ากำลังยุ่ง ขอให้ฮูหยินกลับไปก่อนขอรับ”จี้หานอีปรายตามองห้องหนังสือที่สว่างไสวด้วยแสงเทียน ยามนี้ดึกดื่นแล้ว

แต่หญิงชราก็ไม่ได้รู้สึกคัดค้าน ด้วยในสายตานางเสิ่นซู่อี๋ก็นับเป็นดรุณีที่เพียบพร้อมทุกด้าน ไม่ว่าจะเรื่องพรสวรรค์หรือรูปโฉมหน้าตาก็จัดว่าไม่เป็นรองผู้ใด แทนที่จะให้องค์ชายรองไปแต่งกับผู้อื่น ไม่สู้ให้แต่งกับสตรีในตระกูลตนเองย่อมดีกว่ายิ่งไปกว่านั้น หลายปีมานี้นางไป๋ก็ปรนนิบัตินางอย่างสุดความสามารถ ซ้ำความกตัญญูที่เสิ่นซู่มีต่อนาง หญิงชราก็ล้วนประจักษ์อยู่ในใจ แม้ใบหน้าจะไม่ได้แสดงท่าทีใด แต่ก็ตอบกลับไปว่า "ฮองเฮามีพระประสงค์คัดเลือกพระชายาให้องค์ชายรองจริง ๆ อีกไม่กี่เดือนองค์ชายรองก็จะอายุครบสิบเก้าพรรษาแล้ว สมควรแก่เวลาเลือกพระชายาเสียที""อีกสองเดือนจะมีการจัดงานแข่งขันตีคลี บรรดาคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ก็จะไปร่วมงานด้วย คงมีการประลองฝีมือตามธรรมเนียมเดิมเป็นแน่ ในเมื่อองค์ชายรองโปรดปรานการตีคลี เช่นนั้นก็ให้ซู่อี๋ลองไปร่วมงานดูเถิด"กล่าวพลางก็ปรายตามองนางไป๋ปราดหนึ่ง "ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ หาใช่ขึ้นอยู่กับความต้องการของข้า และก็ไม่ใช่ความต้องการของฮองเฮาเช่นกัน เพราะเรื่องนี้ต้องดูพระประสงค์ขององค์ชายรองและฮ่องเต้เท่านั้น เจ้าเข้าใจหรือไม่?""เรื่องนี้ข้าจะไม่ออกหน้า ทุกสิ่งปล่อย

จี้หานอีย่อมยินดียิ่ง เดิมทีนางก็ชื่นชอบชุยจาวอวิ๋นอยู่แล้ว จึงรีบตอบจดหมายให้คนนำไปส่งทันทีครั้นถึงยามบ่าย ชุยจาวอวิ๋นก็มาเยือนตามที่บอกไว้ความจริง จี้หานอีเองก็อยากหาใครสักคนมาพูดคุยด้วยอยู่พอดีความน้อยเนื้อต่ำใจตลอดหลายวันที่ผ่านมา รวมถึงคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนั้น แม้นางจะพยายามเกลี้ยกล่อมตนเองให้ปล่อยวางทุกสิ่ง ทั้งตัวนางก็เคยผ่านการหย่าร้างมาแล้ว ยังจะมีเรื่องใดให้ปลงไม่ตกอีกหรือ ทว่าความตะขิดตะขวงใจอันเลือนลางเหล่านั้นกลับยังคงผุดขึ้นมาเป็นระลอกจนชวนให้รู้สึกขมขื่นใจ ภายในจวนแห่งนี้ จี้หานอีไม่มีผู้ใดที่พอจะพูดคุยเปิดอกด้วยได้เลยจริง ๆ การที่ชุยจาวอวิ๋นมาเยือนในยามนี้จึงนับว่าประจวบเหมาะยิ่งนักด้วยยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ ชุยจาวอวิ๋นจึงสวมใส่อาภรณ์สีสันเรียบง่ายและดูหมดจดเช่นเคย นางสวมชุดผ้าอวิ๋นจิ่นเนื้อเรียบสีฟ้าอ่อน บนเรือนผมประดับเพียงปิ่นหยกสองเล่ม และเนื่องจากเดิมทีนางก็มีรูปโฉมที่ดูบริสุทธิ์งดงามอยู่แล้ว การแต่งกายอันเรียบง่ายนี้จึงยิ่งช่วยขับเน้นความงามของนางให้โดดเด่นขึ้นไปอีกแต่ไหนแต่ไรมาจี้หานอีไม่ค่อยใส่ใจรูปโฉมของผู้คนรอบกายนัก ทว่าสำหรับชุยจาวอวิ๋น นางกลั

จี้หานอีหันไปมองชุยจาวอวิ๋นด้วยความประหลาดใจ นึกไม่ถึงเลยว่าชุยจาวอวิ๋นจะมีความคิดเช่นนี้คราวก่อนตอนนางไปเยือนจวนผิงหนานโหวก็พบว่าสกุลชุยเป็นตระกูลใหญ่ที่ปรองดองกันอย่างหาได้ยาก บรรดาพี่น้องสตรีในจวนมีความสัมพันธ์อบอุ่น พี่น้องบุรุษรักใคร่เกื้อกูลกัน ดังนั้น ตอนที่นางได้ยินพี่น้องสตรีสกุลชุยเอ่ยปากทวงความยุติธรรมแทนชุยจาวอวิ๋นเมื่อคราวก่อน จึงไม่ได้มีความรู้สึกโกรธเคืองแต่อย่างใดน้องสาวของชุยจาวอวิ๋นก็สนิทสนมและรักใคร่นางยิ่ง ฮูหยินใหญ่ชุยกับฮูหยินรองชุยยิ่งเอ็นดูและปกป้องชุยจาวอวิ๋น พูดตามตรง หากจวนสกุลกู้สามารถรักใคร่กลมเกลียวกันเช่นเดียวกับจวนผิงหนานโหว จี้หานอีเองก็คงปรารถนาจะกลับไปเยี่ยมสกุลกู้ให้บ่อยขึ้นเช่นกันนางเองจึงไม่เข้าใจเลยว่า เหตุใดชุยจาวอวิ๋นถึงได้มีความคิดเช่นนี้จี้หานอีกล่าว “ชีวิตเช่นนั้นนับว่าอิสระก็จริง แต่ก็มีคำกล่าวที่ว่าหากไม่ก้าวลงจากโถงเรือน ยามนั่งมองอย่างน้อยก็มีลำธารกับหุบเขาให้ชมดู”“เหตุผลที่ผู้คนพากันชื่นชมและสะสมภาพวาดทิวทัศน์ขุนเขาสายน้ำ ก็เพราะยากจะตัดใจละทิ้งความผูกพันใด ๆ ในโลกีย์วิสัย จึงทำได้เพียงฝากฝังจิตวิญญาณไว้ในภาพทิวทัศน์เหล่านั้น”

เมื่อจี้หานอีได้ยินว่าเสิ่นซื่อกลับมาเวลานี้ ก็รู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง ครั้นมองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดสลัวและภายในห้องที่จุดตะเกียงสว่างไสว ก็ตระหนักได้ว่ายามนี้เย็นมากแล้วจริง ๆจี้หานอีหันไปกล่าวกับชุยจาวอวิ๋น “ในเมื่อซื่อจื่อสกุลชุยมารับน้องหญิงกลับ เช่นนั้นข้าก็คงไม่อาจรั้งให้น้องหญิงอยู่ร่วมรับประทานมื้อค่ำด้วยกันแล้ว”ชุยจาวอวิ๋นกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวกับจี้หานอี “เดิมทีข้ายังมีเรื่องราวอีกมากมายอยากสนทนากับพี่หญิง แต่ในเมื่อท่านโหวเสิ่นกลับมาแล้ว ข้าเองก็สมควรต้องกลับเช่นกันเจ้าค่ะ”“เพียงแต่พี่หญิงพอจะช่วยจัดเตรียมรถม้าของจวนสกุลเสิ่นส่งข้ากลับสักคันได้หรือไม่?”จี้หานอีถามด้วยความประหลาดใจ “ซื่อจื่อสกุลชุยอุตส่าห์มารับน้องหญิงทั้งที แล้วเหตุใดน้องหญิงถึงไม่นั่งรถม้าของเขากลับเล่า?”ชุยจาวอวิ๋นทอดถอนใจพลางตอบ “ข้ากับซื่อจื่อสกุลชุยแม้ได้ชื่อว่าเป็นพี่น้องกัน แต่การนั่งรถม้าคันเดียวกันก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก อีกอย่างข้ายังมีธุระสำคัญ ต้องแวะไปที่ร้านค้าสักหน่อย เครื่องประดับของข้าชิ้นหนึ่งชำรุด วันนี้น่าจะซ่อมเสร็จพอดี “เพียงแต่เส้นทางนั้นไม่ได้เป็นทางผ่าน