บททั้งหมดของ ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: บทที่ 681 - บทที่ 690

เหตุผลที่เขายุ่งเช่นนี้ก็เพราะหมายเร่งปิดคดีจวนหย่งชิงโหวให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อให้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่งานรัดตัวที่สุด เนื่องจากอยากมีเวลาว่างมาคอยอยู่เคียงข้างนางให้มากขึ้นเสิ่นซื่อรู้ตัวดีมาตลอดว่า ช่วงเวลาที่ตนเองได้อยู่เคียงข้างจี้หานอีนั้นมีน้อยเหลือเกินตลอดเวลากว่าหนึ่งเดือนหลังเข้าพิธีวิวาห์ก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายแต่ความจริงนั้น สุดท้ายก็เป็นตัวเขาเองที่คิดถึงจี้หานอีมากที่สุดซ้ำยังอดใจแทบไม่ไหวที่จะได้สัมผัสนางเสิ่นซื่อยื่นมือออกไป สัมผัสลงบนใบหน้าอันขาวผ่องของจี้หานอี ผิวหน้านั้นเนียนนุ่มลื่นมือดุจแพรพรรณ สัมผัสแล้วชวนให้รู้สึกดีเสียจนอดบีบเบา ๆ ไม่ได้ยามทอดสายตามองนัยน์ตาคู่งามที่สะท้อนแสงโคมไฟ เสิ่นซื่อก็หลุบตามองจี้หานอี ก่อนเสียงทุ้มต่ำของเขาจะดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว “หลายวันนี้คิดถึงข้าบ้างหรือไม่?”ใบหน้าของจี้หานอีถูกเสิ่นซื่อเชยขึ้นมา ข้างกายมีเพียงโคมไฟสองดวง แสงสว่างที่วูบไหวทำให้มองเห็นใบหน้าของเสิ่นซื่อไม่ชัดเจนนัก กอปรกับเสิ่นซื่อมีรูปร่างสูงใหญ่ สวมใส่เสื้อคลุมตัวโคร่งสีดำ เนื้อผ้าต่วนทอประกายระยิบระยับล้อแสงไฟ ยิ่งขับเน้นให้เสิ่นซื่อดูสูงส่งจนมิอ

อารมณ์ความรู้สึกของเขามักถูกดึงดูดไปตามการมีอยู่ของนาง ยามใดมีนางอยู่ เขาก็ไม่อาจละสายตาไปจากนางแม้แต่น้อยถึงขั้นยอมเดินทางไกลนับพันลี้เพื่อไปเสาะหายามารักษานางในอดีตชุยจาวอวิ๋นเคยสนิทสนมกับเขา ทว่าบัดนี้นางกลับเอาแต่ผลักไส ราวกับว่าเขาเป็นภัยพิบัติหรือสัตว์ร้ายอย่างไรอย่างนั้นชุยจิ่นจวินค่อย ๆ คลายมือออก พลางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “ต่อให้ข้าเป็นคนที่น้องหญิงรองไม่ชอบก็ไม่เป็นไร แต่ยามนี้ที่บ้านกำลังเจรจาเรื่องแต่งงานให้ข้า ถึงเวลานั้นข้าจะไปบอกกล่าวกับท่านแม่โดยตรงเอง”กล่าวพลางชุยจิ่นจวินก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชุยจาวอวิ๋น “อย่างไรเสีย เรื่องราวระหว่างเราก็ต้องมีคนรู้เข้าสักวันไม่ใช่หรือ?”ร่างกายของชุยจาวอวิ๋นสั่นสะท้านแผ่วเบา นัยน์ตาค่อย ๆ รื้นด้วยความหวาดผวาขณะจ้องมองชุยจิ่นจวิน “เรื่องราวอันใดระหว่างพวกเรา? ข้ากับท่านไม่มีเรื่องอันใดต่อกันทั้งสิ้น…”“หากท่านทำเช่นนี้ แล้วจะให้ข้าอาศัยอยู่ในสกุลชุยต่อไปได้อย่างไร? ท่านจะให้ข้าสู้หน้าท่านแม่และคนอื่น ๆ ในสกุลชุยได้อย่างไร?”ชุยจิ่นจวินเลิกคิ้วมองท่าทางอันหวาดผวาของชุยจาวอวิ๋น “ระหว่างพวกเราไม่มีความสัมพันธ์อันใดต่อกันงั้น

"อีกสองเดือนข้าก็จะอายุครบยี่สิบห้า ข้ารอต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ มิเช่นนั้นท่านพ่อคงได้เฆี่ยนข้าจนเนื้อปริแน่ หรือเจ้าต้องการให้ข้าป่าวประกาศเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คนสกุลชุยในเวลานั้นเล่า?"ชุยจาวอวิ๋นรู้สึกตีบตันในลำคอ ชัดเจนว่าชุยจิ่นจวินกำลังพูดข่มขู่ บีบให้นางจำต้องตอบตกลงแผงอกอันแข็งแกร่งดุจผนังทองแดงกำแพงเหล็กของชุยจิ่นจวินกดทับลงมาจนชุยจาวอวิ๋นแทบหายใจไม่ออก ท่วงท่าของทั้งสองยามนี้ช่างดูคลุมเครือชวนให้คิดลึก แม้ภายในรถม้าจะกว้างขวาง แต่ชุยจาวอวิ๋นกลับถูกชุยจิ่นจวินโอบกอดและกดทับไว้ใต้ร่าง ตรึงไว้ตรงมุมหนึ่งจนไม่อาจขยับเขยื้อนลมหายใจร้อนระอุเป่ารดลงมาที่ตัวนาง ตลอดหลายปีนี้ แม้กล่าวว่าชุยจิ่นจวินมักบีบบังคับนาง มักบุกรุกเข้ามาในห้องนอนนางโดยไม่บอกล่วงหน้า ทว่าเขาก็ยังรู้จักหักห้ามใจตนเอง ไม่เคยกระทำการใดเกินงาม ซ้ำมือของเขาก็ไม่เคยลูบคลำบนกายนางสะเปะสะปะ แม้นางจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากตัวเขา แต่เขาก็เพียงประทับจูบนางสองสามหน แล้วก็รีบผละจากไปอย่างรวดเร็วทันทีแต่เวลานี้แววตาของชุยจิ่นจวินกลับไม่เหมือนเดิม แลดูมืดทะมึนน่าหวาดกลัว แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการรุกล้ำน่าครั่นค

เสิ่นซื่อตวัดสายตากลับมามองที่จี้หานอีอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าของจี้หานอีซีดเผือดลงเล็กน้อยภายใต้แสงตะเกียง นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิดอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่ต่างจากลูกกระต่ายน้อยที่ยืนนิ่งไม่กล้าขยับตัวด้วยความตกใจกลัวท่าทีเช่นนี้ช่างดูคล้ายนางในวัยเยาว์นัก ตอนนางเผลอทำภาพวาดที่เขาสะสมไว้เสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจ นางก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นพลางกล่าวขอโทษตะกุกตะกักเช่นเดียวกันนี้บนใบหน้าของเสิ่นซื่อไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เพียงเรียกสาวใช้ที่อยู่นอกม่านให้เข้ามาเก็บกวาด ก่อนจะบอกให้จี้หานอีออกไปเปลี่ยนรองเท้าเมื่อจี้หานอีก้มมองดู ถึงได้รู้ว่ารองเท้าของตนก็เปียกชุ่มเช่นกันจี้หานอีขยับริมฝีปาก ก่อนถามเสิ่นซื่อเสียงแผ่ว "แล้วท่านโหวล่ะเจ้าคะ"เสิ่นซื่อไม่ได้ปรายตามองจี้หานอีอีก เขาหันกลับไปจดจ่อกับม้วนคดีตรงหน้า พลางตอบเสียงเรียบ "เจ้าไม่ต้องสนใจข้าหรอก"ถ้อยคำอันแสนเย็นชานั้น ทำเอาหัวใจของจี้หานอีบีบรัด นางได้แต่หมุนตัวเดินออกไปด้านนอกอย่างเงียบงันเมื่อออกมาจัดการตนเองด้านนอกเรียบร้อยแล้ว จี้หานอีก็ตรงไปอาบน้ำก่อนทันที หลังอาบน้ำเสร็จนางก็นั่งลงบนขอบเตียง โดยมีหรงชุนนั่งย่อกายอยู่บ

จี้หานอีรับฟังจนตกตะลึง ก่อนถามเสียงแผ่ว “แต่ราชสำนักมีกฎไม่ใช่หรือเจ้าคะว่า ดอกเบี้ยห้ามเกินสามส่วนต่อเดือน?”เสิ่นซื่อหลุบตาลง “โรงแลกเงินในเมืองหลวงล้วนใช้การหักลดเก้าห้า กล่าวคือหากกู้ยืมหนึ่งร้อยตำลึงจะมอบให้เจ้าเก้าสิบห้าตำลึง ทว่าในสัญญากู้ยืมจะเขียนว่าหนึ่งร้อยตำลึง ดอกเบี้ยคิดคำนวณเป็นรายเดือน จากนั้นก็ทบต้นทบดอกต่อไป จึงถือว่าไม่ได้ละเมิดกฎหมายบ้านเมือง”“แต่โรงแลกเงินของหย่งชิงโหวกลับปล่อยกู้ในลักษณะหักลดแปดสาม มุ่งเน้นปล่อยกู้ให้แก่ขุนนางท้องถิ่นที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่โดยเฉพาะ พวกเขาอยากรีบไปรับตำแหน่ง แต่เงินสินบนตามธรรมเนียมที่ต้องมอบให้บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ก็จะขาดไม่ได้”“ยิ่งกว่านั้นโรงแลกเงินแห่งนี้มีหย่งชิงโหวกับไทเฮาคอยหนุนหลัง ทั้งยังข่มขู่และใช้ผลประโยชน์ล่อลวง จนผู้คนจำต้องลงนามในหนังสือสัญญากู้ยืม ซ้ำยังส่งคนคอยตามติดขุนนางเหล่านั้นไปจนถึงสถานที่รับตำแหน่ง เพื่อคอยทวงเงินในทุก ๆ วัน”“นายอำเภอในคดีนี้ถูกบีบคั้นจนหาเงินมาจ่ายคืนไม่ได้ สุดท้ายจึงผูกคอตาย”จี้หานอีฟังแล้วก็อกสั่นขวัญผวา นึกไม่ถึงเลยว่าภายใต้ฝ่าพระบาทของฮ่องเต้ จะยังมีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้