《ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา》全部章節：第 651 章 - 第 660 章

เดิมทีจี้หานอีคิดว่าไทเฮาจะอนุญาตให้นางกลับไปวาดภาพที่จวน นึกไม่ถึงเลยว่าพระองค์กลับต้องการให้นางรั้งอยู่ต่อที่ตำหนักฉือหนิงนางเคยมีประสบการณ์วาดภาพพระพุทธองค์มาก่อน ภาพพระพุทธองค์ภาพหนึ่งหาใช่สิ่งที่จะวาดเสร็จสิ้นได้ง่ายดายภายในวันเดียว หากเป็นภาพขนาดใหญ่ บางครั้งอาจต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือน ยิ่งถ้าเป็นภาพที่ชื่อว่าพระโพธิสัตว์นำทางด้วยแล้วก็ต้องลงสีสันวิจิตรตระการตา หาใช่งานที่อาศัยเพียงฝีมือธรรมดาไม่นางเงยหน้าขึ้นมองไทเฮา บอกถึงข้อกังวลของตนเอง ก่อนกล่าวต่อ "หม่อมฉันขอกลับไปตั้งใจวาดภาพถวายไทเฮาที่จวนดีกว่าเพคะ จะได้ไม่ต้องรบกวนความสงบของไทเฮาที่นี่ด้วย"ไทเฮาหลุบตามองจี้หานอีด้วยท่าทีเรียบเฉย "ไม่เป็นไร เจ้ารั้งอยู่ที่นี่เถิด ข้าจะได้คอยดูว่าเจ้าวาดไปถึงขั้นไหนแล้ว""ไม่ต้องห่วง ตำหนักของข้าย่อมไม่มีทางปล่อยให้เจ้าขาดแคลนสิ่งใด เจ้าอยู่วาดภาพที่นี่ด้วยความสบายใจได้เลย"ถ้อยคำอันราบเรียบของไทเฮาประโยคนี้ ทำเอาแผ่นหลังของจี้หานอีรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาทันทีความหมายนั้นประจักษ์ชัดเจนยิ่ง ไทเฮาเพียงใช้เรื่องวาดภาพพระพุทธองค์เป็นข้ออ้าง เพื่อกักขังนางไว้ในวังหลวงเท่านั้นหัวใจ

ซุนเป่าฉยงจูงมือจี้หานอีไปนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนกระซิบ “ประเดี๋ยวข้าจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงนะเจ้าคะ”เมื่อซุนเป่าฉยงกล่าวจบ นางก็หมุนตัวเดินออกจากตำหนักไปเมื่อซุนเป่าฉยงกลับไปแล้ว จี้หานอีก็ได้แต่ทอดสายตามองกระดาษขาวที่แผ่กางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ในมือถือพู่กันค้างไว้ ทว่ากลับชะงักงันไม่ได้ลงหมึกเสียทีหากสิ่งที่ซุนเป่าฉยงกล่าวมาเป็นความจริง ไม่ว่านางจะวาดภาพพระโพธิสัตว์นำทางหรือไม่ ในสายตาของไทเฮาย่อมไม่ใช่เรื่องสำคัญอยู่แล้วว่าไปแล้วจี้หานอีก็ค่อนข้างเชื่อคำพูดของซุนเป่าฉยงอยู่หลายส่วน เมื่อนำข้อมูลมาปะติดปะต่อกับสิ่งที่ตนเองเคยคาดเดา ปลายพู่กันของนางที่ลอยอยู่เหนือแผ่นกระดาษครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจแสร้งทำทีเป็นไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอันใด ค่อย ๆ จรดปลายพู่กันลงไปอย่างเชื่องช้าจวบจนใกล้เที่ยง ฮองเฮาถึงได้นำชายารัชทายาทมายังตำหนักของไทเฮาไทเฮาทรงประทับรอฮองเฮาอยู่ก่อนแล้ว พระองค์นั่งหลับตาอยู่ภายในตำหนักอุ่นฝั่งตะวันออก ครั้นฮองเฮาเสด็จเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน พระองค์ก็เพียงปรือตาขึ้นมองอย่างราบเรียบเท่านั้นเมื่อฮองเฮาเห็นท่าทีเช่นนั้นของไทเฮา ก็ย่อกายทำความเคารพก่อนเป็นอันดับ

เสิ่นซื่อเข้าใจจุดประสงค์ของฮ่องเต้ดี ตลอดหลายปีนี้ ด้วยความที่จวนหย่งชิงโหวอันเป็นตระกูลเดิมของไทเฮาไร้ซึ่งตำแหน่งขุนนางและอำนาจแท้จริง จึงมักแอบอ้างพระนามของไทเฮาไปกอบโกยผลประโยชน์ตามสถานที่ต่าง ๆ ก่อนหน้านี้ฮ่องเต้ทรงยอมหลับตาข้างหนึ่ง ไม่ได้เอาความให้ถึงที่สุดแต่บัดนี้ ความเหิมเกริมของจวนหย่งชิงโหวกลับยิ่งไร้กฎเกณฑ์ กระทั่งเริ่มล่วงล้ำถึงรากฐานของราชสำนัก จึงไม่อาจอดกลั้นอีกต่อไป เหตุการณ์ทำนบกั้นแม่น้ำหย่งติ้งพังทลายในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ก็เป็นเพียงชนวนเหตุเท่านั้นความจริง หย่งชิงโหวก็เป็นเพียงบุคคลที่ไร้ความสามารถ แล้วจะไปเข้าใจเบื้องลึกเบื้องหลังอันซับซ้อนของงบประมาณกรมชลประทานได้อย่างไร เขาไม่ได้ยักยอกไปมากมายหรอก เป็นเสิ่นซื่อต่างหากที่สั่งให้คนถวายฎีกาฟ้องร้อง โดยจงใจกล่าวขยายความเรื่องทำนบกั้นแม่น้ำหย่งติ้งเกินจริง เพื่อให้ฮ่องเต้ทรงตัดสินพระทัยจัดการกับหย่งชิงโหวขั้นเด็ดขาดเสิ่นซื่อมุ่งหน้าไปยังตำหนักของไทเฮาโดยตรงฝ่ายไทเฮาเองก็ทรงรอคอยการมาเยือนของเสิ่นซื่ออยู่ก่อนแล้วเช่นกันเมื่อเห็นเสิ่นซื่อก้าวเข้ามา พระองค์ก็รับสั่งให้เหล่าข้ารับใช้ข้างกายถอยออกไปจนหมด ก่อนจะประท

นางควรใกล้ชิดกับสกุลเสิ่น ควรตีสนิทกับจี้หานอีนางเข้าใจกระจ่างแล้ว จี้หานอีคือยอดดวงใจของท่านโหวเสิ่นโดยไม่ต้องสงสัย การตีสนิทกับจี้หานอีมีแต่ข้อดี ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้จี้หานอียังเป็นถึงบุตรบุญธรรมของจวนองค์หญิงใหญ่อีกด้วยซุนเป่าฉยงส่ายหน้าพลางกล่าว “ข้าเองก็เพิ่งไปถึง จึงไม่ได้ยินสิ่งใด”ภายในตำหนัก ไทเฮาจับจ้องเสิ่นซื่อเขม็ง “เจ้าจะไม่ยอมถอยสักก้าวเลยหรือ?”เสิ่นซื่อเม้มริมฝีปาก ก่อนค้อมกายลงด้วยความนอบน้อม “หากไทเฮาทรงพระเมตตาอนุญาตให้กระหม่อมพาฮูหยินกลับไป กระหม่อมย่อมยินดีปรึกษากับไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ”แววตาของไทเฮาผ่อนคลายลง ก่อนตรัสเสียงแผ่ว “ข้าให้นางกลับไปวันนี้ได้เลยด้วยซ้ำ แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือเจ้าต้องเลิกสืบสวนหย่งชิงโหว ให้เรื่องนี้เลิกรากันไปเพียงเท่านี้เถิด”เสิ่นซื่อชะงักเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง “กระหม่อมทำไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”ไทเฮาทรงแค่นหัวเราะเย็นชา ขณะจ้องมองเสิ่นซื่ออย่างเรียบเฉย “เสิ่นซื่อ เจ้ากลับไปไตร่ตรองดูให้ดีก่อน”“ข้ารู้ดีว่าเจ้าเพิ่งแต่งงานไม่นาน ทั้งยังรักใคร่ผูกพันกับฮูหยินลึกซึ้ง ข้าย่อมต้องการคืนฮูหยินให้เจ้าอย่างปลอดภัย แต่ในเมื่อหลานชายข้ายังคงถูกค

ไม่นึกเลยว่าเสิ่นซื่อจะเข้าถึงยากยิ่งกว่าที่เคยคิดไว้เสียอีก ใบหน้าของเขาเย็นชาอยู่ตลอดเวลา ไม่แม้แต่จะแสดงความรู้สึกใดให้เห็นสักนิดนางพลันอดนึกถึงถ้อยคำที่เสิ่นซื่อพูดเพื่อปกป้องจี้หานอีในตำหนักของไทเฮาเมื่อครู่นี้ขึ้นมาไม่ได้มีเพียงนางที่ตระหนักดีว่า การที่จู่ ๆ เสิ่นซื่อก็ลงมือจัดการจวนหย่งชิงโหว ทั้งยังต้องการต้อนเฉิงฉงให้ตกตาย เกรงว่าก็คงเป็นเพราะจี้หานอีเช่นกันทางฝั่งตำหนักฉือหนิง จี้หานอีนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้นที่ราวกับจะกักขังนางไว้ ด้านหลังมีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องตลอดเวลา แม้นางจะขยับตัวเพียงเล็กน้อย แม่นมที่อยู่ด้านหลังก็จะรีบก้าวเข้ามาไถ่ถามทันที นับว่าดวงตาที่แฝงแววจับผิดคู่นั้น คอยสังเกตการณ์นางอยู่ทุกฝีก้าวทีเดียวเมื่อจี้หานอีวางพู่กันลงและบอกว่าอยากออกไปเดินเล่น แม่นมผู้นั้นก็จะอ้างว่าไทเฮาทรงต้องการงานชิ้นนี้อย่างเร่งด่วน ด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าไม่อาจปฏิเสธได้ ซ้ำยังสรรหาเหตุผลร้อยแปดมาอ้าง ซึ่งความหมายก็คือ จี้หานอีไม่อาจก้าวเท้าออกจากห้องนี้เด็ดขาดนางสามารถวางพู่กันเพื่อหยุดพักได้ แต่ไม่อาจออกไปข้างนอกแม้จะนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง แต่หน้าต่างก็ถูกปิดสนิท ไม