Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 781 - Bab 790

บัดนี้ความคลุมเครือที่ปล่อยให้นางต้องคอยเดาใจและสัมผัสถึงความรู้สึกของเขาเช่นนี้ การปล่อยให้นางต้องตกอยู่ในความไม่แน่ใจในเรื่องของความรู้สึกไปตลอดกาล บางทีอาจเป็นวิธีที่สามารถยึดเหนี่ยวหัวใจของจี้หานอีเอาไว้ได้แน่นหนายิ่งกว่าเขาจุมพิตลงบนหน้าผากของจี้หานอี "แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไร?"จี้หานอีจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเสิ่นซื่อ นัยน์ตาลึกล้ำสุดหยั่งคาดคู่นั้นไม่ได้เผยให้เห็นถึงห้วงอารมณ์ใด ทว่าการกระทำของเขากลับแฝงไว้ด้วยความคลุมเครือและใกล้ชิดสนิทสนม นางจึงลอบหลงตัวเองไปชั่วขณะ ก่อนตอบงึมงำ "ก็น่าจะชอบพอข้ากระมัง"เสิ่นซื่อแค่นหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ ขณะมองดูแววตาอันปราศจากความมั่นใจที่จี้หานอีเผยออกมาให้เห็นอย่างง่ายดาย เขาคิดในใจว่า หากปล่อยให้นางมองทะลุในทุกการกระทำของตน คนไร้หัวใจเช่นนางก็คงไม่มีวันหวาดกลัวหรือยำเกรงเขาอีก รังแต่จะยิ่งกำเริบเสิบสาน อย่าได้หวังเลยว่านางจะยอมเชื่อฟังแต่โดยดีเขาจึงยกยิ้มอย่างเกียจคร้านทว่าเย็นชาประดุจนายพราน ก่อนตอบด้วยเสียงแหบพร่า "หานอี หากเจ้าคิดว่าข้าชอบพอเจ้า เช่นนั้นเจ้าก็จงชอบข้าบ้างเถิด"กล่าวจบ เสิ่นซื่อก็ประคองใบหน้าของจี้หานอีขึ้นมารับจุม

จี้หานอีขบคิดอย่างหนักก่อนตอบ “ก็คือของที่ล้ำค่าควรเมือง...”พูดไปได้ครึ่งทาง นางพลันตระหนักว่าตนเองถูกเสิ่นซื่อต้อนให้จนมุมอีกแล้ว ทั้งที่นางไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อยช่างเถิด ช่างเถิด เวลาสนทนากับเสิ่นซื่อก็มักเป็นเช่นนี้เสมอ ความคิดอ่านของนางถูกเขาควบคุมได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น นางจึงตัดใจไม่พูดเลยดีกว่านางพลิกตัวหลับตาหมายหลับใหล แต่เสิ่นซื่อกลับไม่ยอมปล่อยให้นางสมใจ เขารวบตัวนางขึ้นมาจากกองผ้าห่ม ให้จี้หานอีซบลงบนอกเขาแล้วถาม “วันนี้เหตุใดถึงถามว่าข้าชอบพอเจ้าหรือไม่”จี้หานอีเหนื่อยล้าจนต้องซบลงบนไหล่เสิ่นซื่อ เสียงของนางเนิบช้าอ่อนหวาน ซ้ำหางเสียงยังทอดยาว “ก็แค่อยากถามเท่านั้นเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อไม่ยอมปล่อยนางไปโดยง่าย จับปลายคางจี้หานอีให้เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาลึกล้ำจับจ้องดวงตาที่หรี่ลงครึ่งหนึ่งอย่างเกียจคร้านของจี้หานอี “ชอบพอข้าแล้วหรือ?”ร่างของจี้หานอีสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย พลางคิดว่าคำถามนี้ช่างตอบยากเสียจริงเสิ่นซื่อยังไม่ยอมเอ่ยปากบอกว่าชอบนางเลย แล้วเหตุใดนางจะต้องทำให้เสิ่นซื่อสมดั่งใจด้วยเล่านางหลับตาลง น้ำเสียงแผ่วเบา “หากท่านพี่ชอบพอข้า ข้าก็จะชอบพอท่านพ

การที่นางไป๋เห็นว่าจี้หานอีไม่ยอมรับบ่าวอาวุโสไว้ใช้งาน ความจริงก็ถือว่าอยู่ในความคาดหมายของนาง หลายวันที่อยู่ร่วมกันมาทำให้นางค้นพบว่า แม้ภายนอกจี้หานอีดูเหมือนหัวอ่อนจัดการง่าย แต่แท้จริงกลับไม่ได้เป็นเช่นที่แสดงออกสักนิดนางไป๋จึงต้องพยักหน้าคล้ายลำบากใจ ซ้ำยังกุมมือจี้หานอีไว้พลางกล่าว “เรื่องนี้เป็นข้าที่ไม่รอบคอบเอง ล้วนเป็นข้าที่ผิดต่อน้องสะใภ้ หากน้องสะใภ้มีเรื่องอันใดไม่เข้าใจ ก็มาสอบถามข้าได้เสมอเลยนะ”จี้หานอีพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้ “พี่สะใภ้อย่าได้โทษตัวเองเลยเจ้าค่ะ ย่อมไม่มีผู้ใดคาดคิดหรอก”นางไป๋เห็นจี้หานอีมีท่าทีคล้ายหลงเชื่อเข้าจริง ๆ ก็เพิ่งลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่กลับได้ยินจี้หานอีถามขึ้นอีกครั้งว่า “บังเอิญได้พบพี่สะใภ้ที่นี่พอดี บัญชีของโรงครัวยังมีจุดที่ไม่ค่อยชัดเจนอยู่อีกรายการหนึ่ง จึงอยากจะขอคำชี้แนะจากพี่สะใภ้เจ้าค่ะ”ใบหน้าของนางไป๋พลันชะงักค้างจี้หานอีให้หรงชุนนำสมุดบัญชีที่โรงครัวส่งมอบเมื่อวานนี้ออกมา นางเปิดไปที่หน้าหนึ่งแล้วกล่าว “โต๊ะจัดเลี้ยงที่เพิ่มเข้ามาใหม่สองโต๊ะในเรือนหน้า ไม่ได้ระบุไว้ว่าทำอาหารใดบ้าง และมีแขกท่านใดมาร่วมงาน เดิมทีเต

นางรู้ดีว่าตลอดหลายปีนี้ตนเองปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าอย่างสุดกำลัง ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่ได้ไร้เยื่อใยเสียทีเดียวเรื่องนี้จี้หานอีก็ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดเช่นกัน ถึงอย่างไรการดูแลคนผู้หนึ่งอย่างเสมอต้นเสมอปลายมานานนับสิบปี ทุกเช้าต้องตื่นไปคอยปรนนิบัติเร็วกว่าผู้อื่นหนึ่งเค่อ ความหนักแน่นอดทนและความทุ่มเทเช่นนี้ มีน้อยคนนักจะทำได้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองนางไป๋ผู้กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา นางเพียงเม้มริมฝีปาก ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงทอดถอนใจวีรกรรมที่นางไป๋กระทำในจวนตลอดหลายปีนี้ พูดตามความจริง นางย่อมระแคะระคายอยู่บ้าง ขอเพียงนางไป๋ไม่กระทำเรื่องราวเกินขอบเขต ขอเพียงยอดรายรับที่นำมาให้นางตรวจดูในแต่ละปีไม่ได้คลาดเคลื่อนจากแต่ก่อนจนเกินไป นางก็ยินดีหลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไปเสียถึงอย่างไรนางไป๋ก็คอยรับใช้อย่างสุดความสามารถ และนางเองก็คำนึงถึงเรื่องที่นางไป๋เคยตั้งครรภ์ในอดีต ทั้งยังรำลึกถึงบุญคุณที่เสิ่นซู่เคยช่วยชีวิตเสิ่นซื่อไว้ครั้งหนึ่งด้วยบัดนี้สำหรับหญิงชรา จี้หานอีนับว่าได้ใจนางไปครองอย่างแท้จริง ทั้งการทำงานที่ไม่หยิ่งผยอง ไม่ใจร้อนวู่วาม แต่กลับละเอียดรอบคอบ ซ้ำยังไม่มีความมักใหญ

เสิ่นซื่อยังคงสวมชุดขุนนางสีม่วง ตลอดทั้งร่างดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ หว่างคิ้วและแววตาเย็นชาแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามของผู้ที่อยู่บนตำแหน่งอันสูงส่ง ความเคร่งขรึมนี้แม้อยู่ภายใต้ใบหน้าที่เริ่มอ่อนโยนลงของเสิ่นซื่อแล้ว แต่ก็ยังคงเด่นชัด คล้ายมันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขา เพียงเห็นหน้าเขาก็พาลให้รู้สึกยำเกรงขึ้นมาทันทีเมื่อก่อนจี้หานอีเคยหวาดหวั่นต่อความเคร่งขรึมนี้ แต่บัดนี้ นางกลับค้นพบว่าเสิ่นซื่อเพียงดุดันจากภายนอกเท่านั้น ขอเพียงนางยอมโอนอ่อนผ่อนตามเขาสักนิด เขาก็จะแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงในพริบตานางเห็นว่าเสิ่นซื่อเอาแต่จ้องมองนาง นัยน์ตาหงส์คู่นั้นทั้งดำขลับและลึกล้ำ ยังคงแผ่แรงกดดันออกมาอยู่บ้าง จี้หานอีจึงลองรวบรวมความกล้า เป็นฝ่ายขยับเข้าไปสวมกอดลำคอของเสิ่นซื่อแล้วนั่งลงในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะช้อนตาขึ้นลอบสังเกตสีหน้าของชายหนุ่มอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแววตาของเสิ่นซื่อค่อย ๆ ทอประกายอบอุ่นขึ้นจริงดังคาด ซ้ำมือของเขาก็คอยประคองเอวนางอย่างรู้ใจ ขณะรั้งร่างนางให้แนบชิดกับอกเขา เพื่อให้นางนั่งได้อย่างมั่นคงมากขึ้นจี้หานอีลอบคิดในใจว่า เสิ่นซื่อเป็นคนปากไม่ตรงกับใจเช่นนี้เสมอ ภายน