جميع فصول : الفصل -الفصل 810

ยามเช้าจี้หานอีลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ เบื้องหน้าคือแผงอกที่เปิดเปลือยของเสิ่นซื่อ ซึ่งยังมีรอยข่วนสีแดงปรากฏให้เห็นเมื่อค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นไป ก็เห็นรอยกัดอันชวนให้คิดลึกบนลำคอของเสิ่นซื่อ ซึ่งนั่นก็เป็นรอยกัดของนางเองจี้หานอีไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าตนเองจะมีช่วงเวลาที่ใจกล้าถึงเพียงนี้ สองแก้มพลันร้อนผ่าวขึ้นทันที กระทั่งจะคิดต่อก็ยังไม่กล้าครั้นเห็นเสิ่นซื่อยังคงหลับตา คล้ายว่ายังไม่ตื่น นางก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นซื่อบอกจะพานางไปพบท่านอาจารย์เว่ยในวันนี้ สมองของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรรีบปลุกเสิ่นซื่อดีหรือไม่ถึงอย่างไรเสิ่นซื่อก็ไม่ค่อยจะได้นอนหลับเต็มอิ่มสักเท่าใดแต่พอนางขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสิ่นซื่อก็กดเอวจี้หานอีไว้ไม่ให้ขยับ ก่อนพูดด้วยเสียงแหบพร่า “นอนต่ออีกหน่อยเถิด”คล้ายเดาได้ว่าจี้หานอีกำลังคิดสิ่งใด เสิ่นซื่อจึงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าต่อไป “เมื่อเช้าข้าไปมาแล้ว อาจารย์เว่ยยอมอยู่ต่อแล้ว”จี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองหว่างคิ้วและแววตาอันเกียจคร้านของเสิ่นซื่อด้วยความสงสัย “ท่านพี่ไปตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ?”เหตุใดนางถึงไม่รู้ตัวสักนิดเสิ่นซื่อทอด

เสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีด้วยสีหน้าที่ยากต่อการอ่านความรู้สึก เขาสงบนิ่งไม่เผยอารมณ์ใด ชายหนุ่มมองดูเงาตนเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาดำขลับของจี้หานอี เป็นเงาร่างที่ดูน่าเกรงขามและเย็นชานักเสิ่นซื่อรู้สึกว่าตนเองในยามนี้ไม่ควรมีสีหน้าเช่นนั้น เขาพยายามผ่อนคลายหว่างคิ้วและแววตาลง ทว่าเงาของตนเองที่สะท้อนอยู่ในแววตาของจี้หานอีก็ยังคงเป็นเช่นเดิมเสิ่นซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถามจี้หานอีด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ไม่อยากให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนหรือ?”จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย หาใช่ว่าไม่อยากให้เขาอยู่ นางเพียงเป็นคนเก็บตัว ตลอดสามปีที่อยู่ในจวนสกุลเซี่ยนางคุ้นชินกับการอยู่ตามลำพัง ซ้ำนางยังเพลิดเพลินกับความเงียบสงบ ขณะได้จดจ่อสมาธิทั้งหมดไปกับการทำบางสิ่งบางอย่างแต่นางย่อมไม่อาจเมินเฉยต่อกลิ่นอายความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากร่างเสิ่นซื่อ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้นางว้าวุ่นใจทว่าจี้หานอีรู้ดีว่าคนเราควรหยุดในตอนที่เหมาะสม การที่เสิ่นซื่ออุตส่าห์เชิญตัวอาจารย์เว่ยมาให้นางได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นางจึงกล่าว “ไว้พรุ่งนี้ค่อยวาดก็ได้เจ้าค่ะ ยามนี้ดึกมากแล้ว ข้าช่วยท่านพี่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนดี

เมื่อนางชุยถูกตำหนิโดยไร้สาเหตุเช่นนี้ จึงเกิดเป็นความรู้สึกน้อยใจยิ่งสายตาที่แสดงถึงความรังเกียจของแม่สามีเมื่อครู่ ราวกับว่าเพียงนางยืนอยู่ตรงหน้า ก็กลายเป็นตัวน่ารำคาญเสียแล้วแต่หากนางชุยไม่ต้องมาออกเรือน นางก็ยังคงเป็นบุตรสาวภรรยาเอกผู้ได้รับความรักอยู่ในจวนของตน ตอนที่แต่งเข้ามาในช่วงแรก นางเคยคิดว่าเสิ่นฉางชินคงเป็นสามีที่รักใคร่และทะนุถนอมภรรยา แต่เสิ่นฉางชินกลับทุ่มเทใจให้เพียงงานราชการเท่านั้น ไม่เคยสอดมือยุ่งเกี่ยวเรื่องราวใดในจวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกรับแทนภรรยาต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเช่นที่ท่านอาห้ากระทำเขามักพูดเพียงประโยคเดียวว่าข้าล้วนเชื่อฟังท่านแม่ของข้า และเจ้าเองก็ต้องเชื่อฟังท่านแม่ของข้าเช่นกันซ้ำยามปรับทุกข์หรือตัดพ้อ เขาก็มีแต่จะหนีไปหาอนุภรรยาด้วยความรำคาญใจ หรือไม่ก็เอาแต่สั่งสอนนางอยู่ร่ำไปกระทั่งเสิ่นฉางชินยังรู้สึกว่า การที่ท่านอาห้าปฏิบัติต่ออาสะใภ้เป็นอย่างดีนั้น ย่อมเป็นเพราะอาสะใภ้ทำหน้าที่ภรรยาได้ดีจนท่านอาห้าพึงพอใจ ท่านอาห้าถึงได้ดีต่อนาง โดยไม่เคยคิดสักนิดว่านั่นเป็นเพราะท่านอาห้ารักใคร่ทะนุถนอมภรรยาตนเองต่างหากนิสัยใจคอของเสิ่นฉางชินนั้นท

จี้หานอีถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเสิ่นซื่อบอกว่าชอบเหตุผลที่อุตส่าห์เร่งมือทำจนเสร็จ ความจริงนางเองก็มีเจตนาแอบแฝงอยากขอร้องให้เสิ่นซื่อช่วยจัดการเรื่องบางอย่างเช่นกันนางจ้องมองแววตาของเสิ่นซื่อ รอยยิ้มที่พาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้นช่วยยืนยันว่าเขาดูเหมือนจะชอบมันจริง ๆ จี้หานอีลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนขยับเข้าไปนั่งบนตักเขาด้วยตนเองแม้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นฝ่ายขึ้นไปนั่งตักเสิ่นซื่อก่อน แต่ทุกครั้งก็ยังทำให้นางรู้สึกประหม่าอยู่ดีเสิ่นซื่อเลิกคิ้วมองการกระทำของจี้หานอี ฝ่ามือหนาอ้อมไปประคองแผ่นหลังนางไว้ เพื่อให้นางนั่งบนตักของเขาได้อย่างมั่นคงขึ้นเสิ่นซื่อก้มหน้าลง พินิจมองจี้หานอีด้วยท่าทีสบายอารมณ์ว่านางคิดจะทำสิ่งใดต่อไปการที่นางเอาอกเอาใจทั้งยังรอจนดึกดื่นเพื่อมอบถุงหอมให้เขา ดูท่าคงมีเรื่องอยากร้องขอเป็นแน่ลำคอถูกเรียวแขนนุ่มนิ่มโอบกอดไว้ เรือนร่างหอมกรุ่นแนบชิดเข้ามา ขณะได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของจี้หานอีดังขึ้นอย่างนุ่มนวลว่า "ท่านพี่จะพกติดตัวทุกวันหรือไม่?"เสิ่นซื่อกระตุกยิ้มมุมปาก ฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังของจี้หานอีแผ่วเบาด้วยความเจริญใจ ก่อนถามเสียงทุ้มต่ำ "แล้

ขณะนี้ จี้หานอีรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งแม้ว่านับจากนางตัดสินใจหย่าขาดกับเซี่ยอวี้เหิง จี้หานอีก็ไม่เคยคิดฝันถึงความรักใด ๆ อีก นางเพียงอยากให้ตนเองใช้ชีวิตอย่างฉลาดเฉลียว และทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายจี้หานอีจะไม่คิดเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อผู้ใดอีก นางจะไม่ยอมทนฝืนให้ตนเองต้องน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่พยายามคิดเข้าข้างตนเองว่าจะเป็นยอดดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของใคร และยิ่งไม่เคยคิดว่าตนเองนั้นมีความพิเศษต่างจากผู้อื่นอย่างไรสตรีบนโลกนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน นางไม่มีจุดเด่นใดให้สะดุดตา ยิ่งไร้ซึ่งความสามารถที่จะทำให้ผู้ใดมาหลงรักหรือมอบหัวใจให้เพียงนางไปชั่วชีวิต จี้หานอีรู้จักตนเองดีและตระหนักอย่างแจ่มแจ้งว่า นางก็เป็นเพียงสตรีธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นความเพ้อฝันและความไม่เจียมตัวในวัยเยาว์ได้ถูกลบเลือนไปเนิ่นนาน จนไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้วแต่บัดนี้ คำพูดของเสิ่นซื่อกลับทำให้หัวใจนางเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาเนิ่นนาน ไม่ต่างจากตอนที่เซี่ยอวี้เหิงใช้น้ำเสียงอันอ่อนโยนเอ่ยปากกลางลานหิมะในปีนั้นว่ายินดีแต่งงานกับนางนับเป็นความรู้สึกที่คล้ายคลึงกัน ไม่ต่างจากผืนดินแห้งแล้งเริ่มแ