Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 761 - Bab 770

จี้หานอีตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ พลางคิดว่าต้องรีบไปหาฮูหยินผู้เฒ่าให้เร็วขึ้นสักหน่อยเดิมทีนางตั้งใจจะลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ท่อนแขนของเสิ่นซื่อที่โอบรอบเอวนางกลับรัดแน่นนัก จี้หานอีขยับตัวอยู่ครู่หนึ่งก็ยังสลัดไม่หลุด จึงทำได้เพียงยื่นมือไปผลักเสิ่นซื่อออกเท่านั้นแต่ผลักไปผลักมากลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากร่างกายเขาเสียแล้วพอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาอันลึกล้ำของเสิ่นซื่อ แววตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร ตัวนางย่อมรู้ดีที่สุดจี้หานอีรีบตะกายลุกขึ้นทันที จะมัวชักช้าจนเสียการไม่ได้เด็ดขาดเสิ่นซื่อได้แต่มองดูคนที่ปกติมักทำสิ่งใดเชื่องช้า แต่ยามนี้กลับวิ่งหนีไปว่องไวยิ่งกว่ากระต่ายป่าจี้หานอีเพิ่งล้มป่วยด้วยไข้ลมหนาว ความจริงพวกเขาทั้งสองก็ห่างเรื่องพรรค์นั้นมาหลายวัน วันนี้ประจวบเหมาะเป็นวันหยุด เดิมทีเขาตั้งใจจะใช้เวลาอยู่ตามลำพังกับจี้หานอีให้เต็มที่ แต่กลับมีเรื่องให้ไม่ได้หยุดพักเสียอย่างนั้น สีหน้าของเสิ่นซื่อดูไม่สบอารมณ์นัก เขาไม่ได้ขัดเคืองจี้หานอี แต่หงุดหงิดที่เวลาพักผ่อนอันแสนสงบสุขต้องมาถูกขัดจังหวะ สีหน้าของเขาย่อมดูไม่ดีเป็นธรรมดาเขาลุกขึ้นตามจี้หานอี ก่อนเด

ตอนที่จี้หานอีกลับถึงเรือนท้องฟ้าก็มืดแล้ว มื้อเย็นนางรับประทานที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่ามาเรียบร้อย ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการสอบถามว่าวันนี้นางได้เรียนรู้อะไรจากนางไป๋บ้าง จี้หานอีรับฟังจนเข้าใจถึงเจตนาของฮูหยินผู้เฒ่า ดูเหมือนว่าหญิงชรากำลังจะมอบหมายงานสำคัญให้ เพื่อให้นางค่อย ๆ เข้ามารับช่วงดูแลเรื่องราวภายในจวนต่อไปจี้หานอีรู้สึกว่าคำตอบของตนน่าจะทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าพึงพอใจอยู่บ้าง ท่าทีของอีกฝ่ายจึงดูดีขึ้นไม่น้อยหลังกลับมา จี้หานอีก็เหนื่อยล้าแทบทนไม่ไหว แต่ในมือก็ยังคงถือรายชื่อแขกที่นางไป๋เชิญมาร่วมงาน โดยตั้งใจว่าคืนนี้จะตรวจดูให้ละเอียดอีกรอบว่าแต่ละตระกูลมีผู้ใดบ้าง ยามนี้นางมีฐานะเป็นถึงฮูหยินรองของจวน การออกไปรับรองแขกเหรื่อจึงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ เพียงแต่เกรงว่าเมื่อถึงเวลาหากจดจำผู้คนไม่ได้คงกระอักกระอ่วนใจน่าดูกอปรกับได้ยินแม่นมฟางบอกว่าเสิ่นซื่ออยู่ในห้องหนังสือ นางจึงกลัวว่าจะไปรบกวนเขา อีกอย่างแม้ความจำของนางค่อนข้างดี แต่หากมีใครสักคนมานั่งอยู่ตรงหน้าก็คงไม่มีสมาธิสักเท่าใด จึงเดินเลี่ยงเข้าโถงด้านในไปเพียงลำพัง หมายนั่งอ่านที่โต๊ะเตี้ยบนตั่งยาวภายในห้องแม่นมฟางผู

ความจริงชายหนุ่มรู้สึกว่าตนเองยังทำได้ไม่ดีพอเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของจี้หานอี “เจ้าคือภรรยาของข้า ข้าย่อมต้องดีต่อเจ้าเพียงผู้เดียวอยู่แล้ว”จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย คำตอบของเสิ่นซื่อนั้นสมเหตุสมผลยิ่ง แต่ในใจของนางกลับรู้สึกผิดหวังโดยไม่ทราบสาเหตุนางพยักหน้าแผ่วเบา ซบหน้าลงกับอ้อมอกของเสิ่นซื่อพลางหลุบตาลงต่ำ ด้วยไม่อยากให้เขาเห็นสีหน้าตนเองเวลานี้แต่เพิ่งจะก้มหน้าลง ภาพเบื้องหน้าก็พลันหมุนคว้าง ร่างของนางถูกเสิ่นซื่อกดทับไว้เสียแล้ว นางเห็นเพียงความลึกล้ำที่แฝงอยู่ในแววตาดำมืดของเสิ่นซื่อ แววตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร นางที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขามาหลายวันย่อมเข้าใจดีน้ำเสียงแหบพร่าเจือด้วยลมหายใจร้อนระอุรินรดอยู่ตรงหน้า “หานอี พวกเราไม่ได้ทำเช่นนี้มาหลายวันแล้วนะ”พวงแก้มของจี้หานอีร้อนผ่าว ใช้มือยันแผงอกของเสิ่นซื่อไว้ วันนี้นางต้องเดินตามนางไป๋ทั้งวัน จวนสกุลเสิ่นนั้นกว้างใหญ่ยิ่ง แม้จะบอกว่าแค่เดินไปมาไม่กี่รอบ แต่ร่างกายก็เหนื่อยล้าไม่ใช่น้อยกอปรกับพรุ่งนี้ยังต้องวุ่นวายอีก มะรืนก็ยังมีงานเลี้ยงที่ต้องคอยรับรองแขกเหรื่อ นับเป็นงานที่ต้องเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวัน นาง

คำพูดของท่านยายทำให้จี้หานอีหนักใจขึ้นมาทันทีเรื่องราวในวัยเยาว์ควรค่าแก่การรำลึกถึงก็จริง แต่ภายหลังกลับแปรเปลี่ยนไปด้วยความไม่เที่ยงแท้ของชีวิตจี้หานอีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงไม่รับปาก เพียงกล่าวว่า “ยืนคุยตรงนี้ประเดี๋ยวจะเหนื่อยกันแย่ ให้ข้าพาไปนั่งพักที่โถงบุปผาก่อนค่อยว่ากันเถิดเจ้าค่ะ”นางจางที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันเดินเข้ามาขัดจังหวะกล่าวว่า “หานอี หว่านอวิ๋นน้องหญิงสามของเจ้าถึงวัยออกเรือนแล้ว บัดนี้เจ้าแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่น ย่อมรู้จักผู้คนมากมาย เจ้าช่วยเป็นแม่สื่อหาคู่ให้น้องหญิงสามหน่อยได้หรือไม่?”จี้หานอียังไม่ทันได้พูดคำใด ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ตำหนิขึ้นเสียก่อน “เจ้าจะมาพูดอันใดตอนนี้? หานอีเพิ่งแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่นนานเท่าใดกัน ที่ทางยังไม่ทันมั่นคง เจ้าจะรีบร้อนไปไย?”นางจางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลง “ไม่ใช่สะใภ้รีบร้อนนะเจ้าคะ แต่เรื่องแต่งงานของหว่านอวิ๋นรอช้าไม่ได้ นางจวนอายุสิบห้าแล้ว”กล่าวพลางนางก็หันไปมองจี้หานอีอีกครั้ง “จวนสกุลเสิ่นสนิทสนมกับจวนผิงหนานโหวไม่ใช่หรือ ข้าได้ยินมาว่าซื่อจื่อแห่งจวนผิงหนานโหวผู้นั้นยังไม่ได้แต่งงาน เจ้าช่วยแนะนำให้หว่านอ

ฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็กำลังสนทนาอยู่กับบรรดาฮูหยินผู้เฒ่าที่คุ้นเคยกันดีภายในโถงบุปผา วันนี้เป็นงานมงคลของจวนสกุลเสิ่น บทสนทนาจึงมีแต่คำอวยพร ภายในโถงบุปผาคึกคักด้วยเสียงพูดคุยสดใสเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเห็นจี้หานอีนำคนสกุลกู้มาคารวะ ยามอยู่ต่อหน้าคนนอกนางย่อมไว้หน้าลูกสะใภ้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ขณะพยักหน้ารับครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังสั่งให้สาวใช้พาทุกคนไปนั่งลงและยกชามาต้อนรับ รวมถึงเชิญฮูหยินผู้เฒ่ากู้มานั่งข้างกายตน และได้พบกับนางกู้ด้วยเช่นกันนางกู้เคยมาเยือนจวนสกุลเสิ่นไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นย่อมมีความประทับใจต่อนางกู้มานานแล้ว นางกู้ในวันวานเป็นคนอ่อนโยนชวนมอง ยามมาคารวะนางก็มักประพฤติตนสงบเรียบร้อย ตัวคนแผ่กลิ่นอายความอ่อนหวานน่าทะนุถนอมฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นถึงขั้นเคยนึกสงสัยว่าบุรุษที่อนาคตยาวไกลซ้ำยังมีนิสัยรักอิสระเช่นจี้จิ่ง เหตุใดถึงได้มาชอบพอสตรีเช่นนี้ แต่ภายหลังเมื่อพบเห็นความอ่อนโยนในเนื้อแท้ของนางกู้ จึงคิดว่าบางทีนี่อาจเป็นความอ่อนโยนที่บุรุษไม่อาจหนีพ้นก็เป็นได้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่ชอบสตรีที่อ่อนโยนเกินไปเท่าใด แต่ก็ห้ามความชื่นชอบของบุรุ