All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 791 - Chapter 800

นางไป๋เรียกบ่าวอาวุโสข้างกายเข้ามา เมื่อรับสมุดบัญชีจากมือบ่าวผู้นั้นมาถือไว้ ก็นำไปวางลงตรงหน้าจี้หานอีด้วยตนเอง ใบหน้าแสดงออกถึงความละอายใจเล็กน้อย “คราวก่อนที่มอบสมุดรายชื่อเก่าขาดให้น้องสะใภ้ ในใจข้ารู้สึกผิดยิ่ง เมื่อคิดว่าตนเองไม่อาจช่วยเหลือน้องสะใภ้ได้ก็ให้รู้สึกปวดใจ จึงอดตาหลับขับตานอนคัดลอกขึ้นมาใหม่อีกฉบับให้กับน้องสะใภ้”กล่าวพลางนางไป๋ก็เปิดดูรายชื่อด้านใน พร้อมอธิบายอย่างละเอียด “ในนี้ข้าบันทึกแยกตามแต่ละตระกูล ปีก่อน ๆ จวนอื่นจัดงานเลี้ยงอันใด จวนสกุลเสิ่นส่งของขวัญไปเช่นไร และจวนอื่นส่งของขวัญตอบกลับมาอย่างไร รวมถึงของขวัญบางอย่างที่จวนเราส่งไปในนามส่วนตัว ข้าล้วนบันทึกไว้หมดสิ้น”“แม้แต่งานมงคลกับงานอวมงคลข้าก็จดแยกไว้ ตระกูลใดในเมืองหลวงที่มีความสัมพันธ์อันดีกับจวนสกุลเสิ่น ข้าบันทึกไว้ในนี้ทั้งสิ้น ภายหน้าหากมีเทียบเชิญส่งมาแล้วน้องสะใภ้ไม่รู้ว่าควรส่งของขวัญเช่นไร ก็ให้ยึดตามธรรมเนียมปีก่อน ๆ ในสมุดเล่มนี้ ย่อมไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน”จี้หานอีก้มหน้าลงมองสมุดรายชื่อที่นางไป๋ส่งมาให้ เป็นจริงดั่งที่นางไป๋กล่าว บันทึกด้านในนั้นมีข้อมูลละเอียดยิบ แม้แต่วันเกิดของฮูหย

แต่ก่อนนางไป๋เวลาพูดจาเสียงค่อนข้างดัง ฟังดูเปี่ยมด้วยพลัง ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความแข็งกร้าวของนางโดยปริยาย แต่นางไป๋ในตอนนี้กลับดูมีแววตาเหนื่อยล้า น้ำเสียงก็แผ่วเบาลง เผยถึงความอ่อนแอหลายส่วน นับเป็นท่าทีที่จี้หานอีไม่เคยเห็นมาก่อนหลังนางไป๋กลับไปแล้ว จี้หานอีก็ก้มหน้าลงพลิกดูสมุดรายชื่อที่อยู่ตรงหน้าหรงชุนผู้อยู่ด้านข้างกระซิบถามขึ้นว่า "ฮูหยินใหญ่จะดัดแปลงเนื้อหาในนี้มาหรือไม่เจ้าคะ?"จี้หานอีเปิดดูอยู่สองหน้า ตัวหมึกไม่มีร่องรอยการแก้ไข เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นการคัดลอกขึ้นมาใหม่ทั้งเล่ม เช่นนั้นอาจมีการเปลี่ยนแปลง แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ การที่นางไป๋นำสมุดรายชื่อมามอบให้ก็เพราะเสิ่นซื่อจับกุมตัวน้องชายนางไปคุมขังไว้ ก่อนหน้านี้นางย่อมไม่ได้เตรียมการไว้ล่วงหน้า เช่นนั้นนี่ก็คงเป็นการนำมามอบให้กะทันหัน ซึ่งการนำมาให้กะทันหันย่อมไม่ใช่เพิ่งคัดลอกใหม่ สมุดที่หนาถึงเพียงนี้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาคัดลอกสามสี่วันนางรู้สึกว่าแม้เป็นฉบับคัดลอก โอกาสที่เนื้อหาจะถูกดัดแปลงก็มีไม่มาก แต่ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นจึงยังคงต้องระมัดระวังให้มากหน่อยตัวนางเองไม่คุ้นเคยกับการไปมาหาสู่เพื่อสา

เสิ่นซื่อวางมือข้างหนึ่งลงบนแก้มของจี้หานอี ขณะถามนางด้วยเสียงแหบพร่า "เจ้าสนใจด้วยหรือว่าข้าลงมือกับคนในครอบครัวของพี่สะใภ้สี่เพราะเจ้าหรือไม่?"จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย นี่นางยังแสดงออกไม่ชัดเจนพอหรือไรเมื่อเห็นท่าทีที่ค่อนข้างเคร่งขรึมของเสิ่นซื่อยามนี้ ใจนางก็นึกค่อนขอดว่าเหตุใดถึงได้มีคนที่เย็นชาและไม่รู้จักเอาใจอิสตรีถึงเพียงนี้แต่นางก็ยังคงส่งเสียงรับคำในลำคออย่างให้ความร่วมมือด้วยดีแล้วนางก็เห็นแววตาของเสิ่นซื่อพลันอ่อนโยนลง พร้อมกับได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นว่า "แม้ข้าจะไม่ละเมิดกฎหมายเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว แต่ถึงไม่ใช้วิธีนี้ ข้าก็ยังคงใช้วิธีอื่นเพื่อตักเตือนอยู่ดี"เสิ่นซื่อกล่าวพลางหลุบตาลงมองลึกเข้าไปในดวงตาของจี้หานอี "แต่บทสรุปทั้งหมดล้วนทำไปเพื่อเจ้า"ชั่วขณะที่ถูกเสิ่นซื่อจ้องมอง ร่างของจี้หานอีก็สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย สองวันมานี้นางเอาแต่คอยหยั่งเชิงมาตลอดว่าแท้จริงแล้วเสิ่นซื่อชอบพอนางหรือไม่แต่บัดนี้ จี้หานอีเริ่มเชื่อขึ้นมาบ้างแล้วว่าเสิ่นซื่อนั้นชอบนางจริง ๆอย่างน้อยยามนี้ เสิ่นซื่อผู้สะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง สายตาของเขาก็มีเพียงนางเท่านั้นเมื

เสิ่นซื่อเม้มริมฝีปากด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย ก่อนวางตะเกียบลงเสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีด้วยท่าทีสบายอารมณ์ "ผู้อาวุโสล้วนคุ้นชินกับการนอนแต่หัวค่ำ เจ้าไปตอนนี้ก็มีแต่รบกวนผู้อื่น นับว่าไม่เหมาะสมนัก อีกอย่างแค่ผ่านไปคืนเดียว เขาย่อมไม่มีปีกงอกบินหนีไปไหนหรอก"กล่าวพลางเสิ่นซื่อก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วลอบมองจี้หานอีปราดหนึ่ง "แต่พรุ่งนี้ท่านอาจารย์เว่ยบอกว่ามีธุระสำคัญจริง ๆ อาจต้องไปข้างนอกสักหน่อย ส่วนจะกลับมาเมื่อใดก็ไม่แน่นัก"จี้หานอีชะงักงัน หันไปมองเสิ่นซื่อ "เช่นนั้นทำอย่างไรดีเจ้าคะ?"ดวงตาดำขลับของเสิ่นซื่อพิจารณาสีหน้าตึงเครียดของจี้หานอี "พรุ่งนี้ข้าจะพยายามรั้งตัวท่านอาจารย์เว่ยไว้สุดกำลังแล้วกัน"กล่าวจบ นัยน์ตาสีดำขลับของเสิ่นซื่อก็จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเงียบสงบ นัยยะที่เขาแฝงไว้นับว่าเพียงพอแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจหรือไม่สีหน้าของจี้หานอีบอกถึงความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อได้ยินคำตอบของเสิ่นซื่อ ดวงตานางก็พลันปรากฏประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง นางโผตัวเข้าไปในอ้อมอกเสิ่นซื่อ สองมือคล้องคอเขาไว้ น้ำเสียงไพเราะดุจนกการเวกขณะกล่าว "ท่านพี่ช่างดี

เสิ่นซื่อดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ด้วยความเบิกบานใจ เรือนร่างบนตักช่างอ่อนนุ่มเหลือเกิน นุ่มเสียจนทำให้เขาคะนึงหา ซ้ำนางยังยอมเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน เขาจึงยื่นมือไปโอบกอดจี้หานอีแน่น ก่อนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ข้ายังอยากแช่น้ำพุร้อนอยู่เลย”เมื่อครู่ตอนที่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนกลางป่าด้านบน จี้หานอียังคงขัดเขินทำตัวไม่ถูก เสิ่นซื่อเองก็มองออก ดังนั้นจึงแช่เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็กลับออกมาพูดตามตรง ค่ำคืนนี้ช่างงดงามนัก เขาปรารถนาที่จะค่อย ๆ ลิ้มรสสัมผัสอย่างเชื่องช้า ต้อนรับวันพรุ่งนี้ด้วยความเกียจคร้าน นอกจากไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงแล้ว เขายังสามารถตระกองกอดจี้หานอีให้หลับใหลไปจนถึงรุ่งสางได้อีกด้วย รวมถึงยังเฝ้ามองนางค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมอกของตนเองได้เช่นกันจี้หานอีถูกเสิ่นซื่อกอดรัดจนแทบหายใจไม่ออก นางยังไม่ทันได้พูดคำใด เสิ่นซื่อก็อุ้มนางไปกดทับลงบนตั่งตัวเล็ก กระดานหมากและโต๊ะเตี้ยถูกดันจนหล่นลงไปบนพื้น ตัวหมากหยกขาวเนื้อดีร่วงกระจายเกลื่อนกลาดเสิ่นซื่อกดร่างจี้หานอีไว้ สองมือสอดประสานสิบนิ้วเข้ากับนาง นัยน์ตาหงส์ทอประกายอ่อนโยน แฝงไว้ด้วยความ