All Chapters of เพทายลายกะรัต: Chapter 141 - Chapter 150

กลิ่นหอมอ่อนของรากผักชีบดหยาบในข้าวต้มทรงเครื่องสูตรพิเศษ ทำให้ดวงตากลมใสทอประกายหวานที่กวาดอ่านข่าวเศรษฐกิจรับเช้าวันใหม่เลือกละความสนใจจากเนื้อหาสาระตรงหน้าอย่างรวดเร็ว กะรัตในชุดผู้ป่วยสีชมพูอ่อนตั้งตัวตรงแล้วบิดไปมานิดๆด้วยความเกียจคร้าน เริ่มจับจ้องร่างสูงของคนที่กำลังเปิดกระปุกปิ่นโตอยู่ตรงมุมห้องไม่วางตา แล้วไม่ถึงห้านาที ชามข้าวต้มร้อนๆก็ถูกวางลงตรงหน้าคนป่วย..หมูสับหยาบถูกปั้นขนาดพอดีคำกระจัดกระจายเรียกความสนใจ ผักชีซอยละเอียดและกระเทียมเจียวสีเหลืองอ่อนที่โรยหน้าก็น่าสนใจไม่แพ้กัน เมื่อใช้ช้อนคนไล่ความร้อนไม่ทันจบครบรอบกุ้งตัวโตสองสามตัวโผล่ขึ้นมาให้เห็น แต่ยังไม่ทันได้ลองลิ้มชิมรสอาหารช้อนในมือก็ถูกพ่อครัวประจำตัวยื้อแย่งไปเสียก่อน“ของฟรีไม่มีในโลกนะ หนูพิงค์ต้องจ่ายค่าทำอาหารก่อนสิ?” พ่อครัวประจำตัวที่ตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อจ่ายตลาดและทำอาหารท้วงเสียงขุ่น ทิ้งตัวนั่งลงข้างกายคนป่วยอย่างถือวิสาสะพร้อมดึงชามข้าวต้มมาไว้ด้านหน้าตัวเองแทน“ฮืม! ทำไมต้องมีเงื่อนไขตลอด” คนถูกแย่งมื้อเช้าสบถเสียงขึ้นจมูกอย่างน่าเอ็นดู นึกหมั่นไส้คนข้างกายขึ้นมานิดๆกับความสามารถด้าน

เพทายพยักหน้ารับถ้อยคำราบเรียบไร้รอยอารมณ์ของคนพูด ดวงตาสีถ่านอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสานสบแววตากลมใสที่ยังคงเด็ดเดี่ยวแต่ทว่าไหวสั่น รั้งมือบางข้างแก้มมากุมไว้หลวมๆอย่างทะนุถนอมเช่นที่ทำตลอดมา ก่อนจุมพิตหนักๆลงบนหลังมือตรงตำแหน่งนิ้วนางข้างซ้ายคล้ายให้คำมั่น“ยังไม่ต้องวางใจในความรักของผู้ชายคนนี้ก็ได้ ให้เวลาช่วยตัดสินใจก็แล้วกัน...เพราะพี่เองก็ไม่ใช่คนดีอะไร เลวร้ายบ้างเป็นบางที ทำดีได้บ้างในบางโอกาส” เพทายว่าติดตลก จุมพิตกระหม่อมบางหนักๆแล้วลุกถอยห่างจากเตียงผู้ป่วยด้วยความเกียจคร้านนิดๆ หยิบกระปุกปิ่นโตอีกอันที่อัดแน่นไปด้วยข้าวต้มขึ้นอวด “กินข้าวกันดีกว่า พี่ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ”“คราวนี้ยังต้องจ่ายค่าอาหารหรือเปล่าคะ?” “ก็...” ข้าวต้มชามโตกลิ่นหอมฉุยถูกวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าคนป่วยอย่างนิ่มนวล ฉวยโอกาสจุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปอีกหนค่อยพูดต่อ “สุดแล้วแต่คนกินจะตีราคาก็แล้วกันนะ”คนป่วยยกยิ้มคล้ายชอบใจในถ้อยคำนั้นแต่ก็ตั้งมั่นว่าจะกินฟรีโดยไม่มีค่าอาหารสักมื้อ แต่พอได้มองจ้องเพทายที่ยังสาละวนอยู่กับการคนข้าวต้มในถ้วยเพื่อขับไล่ความร้อน ก็อดไม่ได้จนต้องระบายยิ้มอ่อนหวานไปกับคว

การป้อนข้าวเป็นไปอย่างเงียบๆท่ามกลางท่าทีบึงบอนและมองค้อนเป็นระยะของคนถูกป้อน จวบจนข้าวต้มคำสุดท้ายถูกส่งเข้าปากเล็กเป็นที่เรียบร้อย คนป้อนที่เริ่มสาละวนอยู่กับการเตรียมน้ำและยาหลังอาหารค่อยถอนใจ เหลียวมองดูเวลาเล็กน้อยค่อยตัดสินใจถาม “เหตุผล?” “คะ?”“พี่มีเหตุผลของพี่ ที่ยังไม่อยากให้พิงค์กลับไปทำงานทั้งที่ยังไม่หายดี...ถ้าพิงค์มีเหตุผลมากพอ พี่จะลองคิดเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดอีกทีก็ได้” เพทายอธิบายตามความเป็นจริง มือหนายังคงทำหน้าที่ของตัวเองด้วยการเอื้อมเช็ดเมล็ดข้าวที่ติดตรงมุมปากจิ้มลิ้มของคนป่วยอย่างเบามือ“พิงค์มีสองสามเหตุผลค่ะ...ข้อแรก มีงานหลายอย่างที่ไม่ควรปล่อยให้ค้างนานเกินไปเพราะจะกระทบเรื่องสัญญาที่เซ็นไว้ ข้อสอง พิงค์มีธุระสำคัญที่ต้องสะสางให้จบเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”เพทายพยักหน้ารับรู้แล้วนิ่งคิดไป สะดุดใจกับคำว่า ‘ธุระสำคัญ’ แต่ก็เข้าใจได้ว่าคงมีงานบางอย่างที่บริษัทคู่แข่งอย่างตนเองไม่ควรรับรู้ “แล้วข้อสามล่ะ?” “พิงค์อยากเคลียร์งานให้หมดก่อนที่เราจะแต่งงานกัน พิงค์อยากไปฮันนีมูนมากกว่าอยู่ทำงานชดใช้กรรมหลังแต่งงานนะ”คำตอบตรงๆแบบเต็มปาก

‘ชิงชิงหลงรักพี่ลันมานานแล้วค่ะ! ทุกคนช่วยเป็นกำลังใจให้ความรักครั้งนี้ของชิงชิงด้วยนะคะ!’เสียงประกาศตามสายสุดบ้าบิ่นของ ‘หนูชิงชิง’ ในเช้าวันถัดมา ทำให้การตามติดจนเกือบจะสิงร่างอลันของพยาบาลสาวชิงชิง กลายเรื่องสนุกที่น่าจับตามองของคนทั้งโพรเจกต์ซันด้วยความรวดเร็ว แว่วมาว่ามีการวางเดิมพันด้วยเหล้าหลายลังว่าอลันจะต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักของชิงชิงในท้ายที่สุด“อย่าไปพูดถึงเขาเลยครับช่างดา หนีกลับบ้านไปก็ดีแล้ว! ไม่รู้จะมาทนลำบากที่นี่ทำไมตั้งนานสองนาน”“อลันเอ้ย! สมองมันเล็กลงกว่าเป้ากางเกงแล้วสินะ...คิดสิ ว่าเขาทนลำบากเพราะอะไร?” ดาริกาตำหนิเสียงอ่อน หมั่นไส้ความปากแข็งของรุ่นน้องคนสนิทเต็มแก่ก็ขนาดให้เธอไปยืนมองจากยอดภูเขาอีกฟาก ก็ยังเห็นเลยว่าเจ้าอลันก็รักเขาหมดใจ!“เฮ้อ หมั่นไส้พวกไม่รู้ใจตัวเองเว้ย!...ฉันกลับไปทำงานต่อดีกว่า”“ก็ถ้าความรักมันต้องแลก เป็นช่างดาจะทำยังไงครับ?” คำถามที่โพลงขึ้นมาแบบไม่มีปี่ขลุ่ย ทำให้คนที่เดินไปได้แค่สองสามก้าวชะงักไป“ถ้าหมายถึง...เพื่อนสนิทของเราก็ชอบผู้หญิงคนเดียวกัน?” เพราะชิงชิงเคยมาปรับทุกข์กับเธอในบางครั้ง ดาริกาจึงเข้าใจในปัญหาที่

“ไอ้มินเลี้ยวแยกนี้เลยนะ...เดี๋ยวเลยทางๆ”มินตราขมวดคิ้วขุ่นกับจุดหมายปลายทางที่เพื่อนสนิทระบุไว้ เพราะรอบบริเวณไม่ได้มีสิ่งปลูกสร้างอื่นตั้งอยู่นอกจากสถานที่จองจำผู้กระทำผิดทางกฎหมาย แล้วในทันทีที่เห็นป้าย ‘เรือนจำกลางจังหวัด..’ รถยนต์สมรรถนะสูงก็ชะลอความเร็วลงตามคำบอกของกะรัต “ไอ้พิงค์...เราจะมาทำอะไรในคุก? นี่คือธุระสำคัญที่แกบอกแฟนแกเหรอ?” มินตราเริ่มตั้งคำถามทันทีที่จอดรถเรียบร้อย “เรื่องสำคัญที่ออกจากโรงพยาบาลแล้วต้องทำเป็นอย่างแรก คือมา ‘คุก’ เนี่ยนะ?”“อือ”“เดี๋ยวนะ! แล้วแฟนแกรู้เรื่องนี้ไหม?” มินตราเอ่ยถามคล้ายนึกขึ้นได้ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทลอยหน้าลอยตาแล้วส่ายหน้าแทนคำตอบก็แทบกุมขมับ “โอ้ย! แฟนแกต้องมาฉีกอกฉันตายแน่ๆถ้ารู้เรื่องเข้า...ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ”“เอาน่า! แกไม่พูด ฉันไม่พูด แล้วพี่พีทจะรู้ได้ยังไงล่ะ...จริงมะ?”“ไอ้!...ไอ้เพื่อนนิสัยไม่ดี!” มินตราแหวใส่เสียงเขียว ค่อยเดินแกมวิ่งตามเพื่อนสนิทไปอย่างรวดเร็วร่างบางระหงในชุดสูทกึ่งทางการเหลียวมองป้าย ‘เรือนจำกลางจังหวัด..’ อีกครั้ง แล้วค่อยเดินเข้าไปในส่วนอาคารหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้ากำแพงสูงของเรือนจำเพื่อยื่นเ