All Chapters of เพทายลายกะรัต: Chapter 151 - Chapter 160

กลิ่นหอมอ่อนของกาแฟคั่วใหม่กระจายทั่วบริเวณร้านอาหารชื่อดังที่ตั้งในเขตอำเภอปากช่อง หากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์จะพบว่าต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าชั่วโมงเพื่อให้ได้ลองลิ้มชิมรสชาติ แต่ในวันธรรมดากลับใช้เวลาแค่สิบนาทีเศษเท่านั้น...กาแฟหอมกรุ่นและเค้กขึ้นชื่อของทางร้าน ก็ถูกทำมาเสิร์ฟบนโต๊ะชลันธรยกเครื่องดื่มขึ้นจิบเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจับจ้องวิวทิวทัศน์ภายนอกผ่านกำแพงกระจกใสที่เป็นหนึ่งในจุดเด่นของทางร้านด้วยสายตาเคร่งเครียด‘สืบประวัติของทุกคนที่ตายในเหตุการณ์ตึกถล่มมา...ฉันอยากรู้ ว่าครอบครัวของพวกเขาเป็นยังไงบ้าง?’‘ครับนาย’หลายเดือนก่อนตอนเพทายออกปากให้ตามหาเรื่องราวในอดีต ยังนึกกังขาว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้เจ้านายของเขาเลือกขุดคุ้ยความทรงจำที่ไม่น่าพิสมัยในวันวานออกมาอีกครั้ง ซ้ำยังให้ตามหาทุกคนทีเกี่ยวข้องอีกด้วย? แล้วชลันธรก็ต้องถอนใจเมื่อนึกถึงความยากลำบากตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาทั้งที่ฟังดูเหมือนง่าย ก็แค่การตามหาญาติของผู้เสียชีวิตทั้งห้า? แต่ทุกอย่างกลับยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเมื่อเกือบทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้...ดูเหมือนจะหายสาบสูญไปหมด? เหลือไว้แค่ญาติห่างๆที่แทบจะไม่สนิทกั

ดนตรีท่วงทำนองหวานผสมกับเสียงกระทบกันของตะหลิวและกระทะ ทำให้เจ้าของห้องที่เพิ่งกลับมาต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ อดไม่ได้จนต้องเหลือบมองเลขห้องอีกครั้งเพราะไม่มั่นใจว่าใช่ห้องพักของตัวเอง แต่เมื่อแน่ใจว่าใช่! ค่อยยอมเดินเข้ามาทั้งที่ยังไม่ไว้วางใจนัก แล้วก็ต้องระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นเสื้อสูทตัวหนาถูกวางพาดไว้บนโซฟากว้างที่กลางห้องไม่ผิดห้อง แต่คงผิดวิสัยที่รู้ว่ามีใครสักคนกำลังรอเธออยู่เพทายน่าจะกำลังผัดอะไรสักอย่างอยู่หน้าเตา เมนูอาหารของเขามีหลากหลายจนเธอเองก็จดจำได้ไม่ครบ จะว่าไปหลังจากฟื้นขึ้นมาจากการหลับใหลอันยาวนาน เพทายก็แต่งตั้งตัวเองเป็นพ่อครัวประจำตัวที่ดูแลเรื่องอาหารการกินของเธอไปหมดทุกอย่างและต้องสารภาพตามตรง ว่าเธอเสพติดรสมือของพ่อครัวคนนี้ไปแล้ว! กะรัตระบายยิ้มหวานที่เห็นร่างสูงในชุดทำงานเกือบจะเป็นทางการ สลัดเสื้อสูทตัวนอกทิ้งแล้วสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่ายสุดแสนน่ารักของเธอ พอได้มองนานๆแล้วก็ยากเกินกว่าจะห้ามใจไหว อดไม่ได้จนต้องเดินเข้าไปกอดคนตัวสูงที่ยืนล่อตาล่อใจในนาทีถัดมา“ฮืม! กลับมาตอนไหน? ทำไมพี่ไม่ได้ยินเสียงเลย” เพทายทักทายด้วยความประหลาดใจนิดๆ มือห

“ถ้าไม่หลับตาพี่ปล้ำจริงๆนะ” พูดจบก็ใช้มือหนาปิดตาของกะรัตทันที ก่อนจะขยายความสั้นๆ “รู้ตัวไหม ว่ามองแบบนี้มันยั่วกิเลสชะมัด!” กะรัตอมยิ้มไปกับการกระทำนั้น ชอบใจที่ได้เห็นเพทายพยายามควบคุมสถานการณ์ที่อาจเลยเถิดไปไกลจนใจเตลิดไว้แค่นั้น ค่อยๆแกะมือหนาออกอย่างนุ่มนวลแล้วเลือกซุกใบหน้าลงบนแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจจากอกข้างซ้ายกำลังตีรวนเหมือนอยากประกาศให้รู้...ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเธอ“ไว้หายดีเมื่อไร จะปล่อยให้ปล้ำจนหนำใจเลยค่ะ” กะรัตกระซิบบอกเสียงหวาน สวมกอดร่างหนาที่เหมือนตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ไว้หลวมๆ“แบบนั้นเรียกปล้ำตรงไหนกัน?” เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะตั้งคำถาม จุมพิตกระหม่อมเล็กของคนที่ซุกอยู่บนแผงอกกว้างอย่างเอาใจ“งั้น...ไว้วันหลัง พิงค์ปล้ำพี่พีทเองก็ได้”“เราจะปล้ำพี่! เก่งไปเปล่า?”“แฟนของพี่พีทเก่งทุกเรื่องอยู่แล้วค่ะ แต่ของแบบนี้ต้องลองทำดูก่อนนะ ถึงจะรู้”เพทายหัวเราะชอบใจไปกับความคิดแผลงๆของกะรัต แต่พอมองสบดวงตากลมหวานที่ฉายประกายระยับวับวาวแสนกลเข้า ชักเริ่มไม่แน่ใจว่าใช่เรื่องล้อเล่น? ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลกับจินตนาการวาบหวามที่ผุดขึ้นมาในหัว สลัดไล่ความคิดแปลกประ

กะรัตหัวเราะเสียงเบากับท่าทีเมินเฉยของคนข้างกาย เลือกกอดเอวสอบไว้หลวมๆคล้ายเรียกความสนใจ แต่เมื่อไม่ได้ผลก็ถือวิสาสะหอมแก้มสากหนักๆจนได้ยินเสียงดัง ‘ฟอด!’ ดวงตากลมหวานค่อยจะสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากหยักกระตุกขึ้นในเสี้ยววินาทีแล้วจางหาย“หายงอนยังคะ?” ตั้งคำถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วเธออยากรู้ว่าคนตีหน้านิ่งจะหาทางลงให้ตัวเองยังไง?“อือ” ใบหน้าคมยังจมจ่ออยู่กับหนังสือในมือไม่เลิก แต่ก็รับคำเสียงเรียบเหมือนไม่เต็มใจนัก“เอ้! ไหนเมื่อกี้ใครบอกว่าไม่ได้งอน?” กะรัตยังกอดรัดร่างหนาไว้หลวมๆด้วยท่าทีผ่อนคลาย ตั้งคำถามลอยลม “เอ๊ะ! หรือว่าแกล้งงอนกันน๊า?”“..ไม่ต้องมาแซวเลย!” ทั้งที่ยังทำเมินเฉย แต่กลับห้ามความเคยชินทางการกระทำไม่ได้จนต้องหันมาจุมพิตกระหม่อมบางหนักๆการกระทำนั้นส่งผลให้ใบหน้าหวานเลือกซุกซบลงบนแผงอกกว้างอย่างอ้อนๆ ชอบใจกว่าเก่าเมื่อมือหนาข้างที่ว่างลูบเรือนผมของเธอเบาๆอย่างเอาใจ กระชับกอดอีกนิดเพื่อให้ได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายชัดเจนขึ้น กะรัตคลี่ยิ้มละมุนเมื่อรับรู้ได้ถึงช่วงเวลาแสนสงบสุขที่เกิดขึ้นระหว่างกัน“แกล้งงอนแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะ พิงค์ใจเสียหมดเลย” เสียงหวานกระซิบบอ

รถยนต์สมรรถนะสูงแล่นตามเส้นทางทอดยาวที่รายล้อมไปด้วยแนวทิวเขา ก่อนจะเริ่มชะลอความเร็วลงเมื่อเข้าสู่เขตพื้นที่ลาดชัน เพียงไม่นานป้ายบอกทางและตราสัญลักษณ์ของบริษัท ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ก็ปรากฏให้เห็นแก่สายตา กะรัตค่อยยิ้มมุมปากเมื่อขับรถต่อไปอีกนิดแล้วมองเห็นแผงโซล่าเซลล์เรียงรายเป็นแถวแนว แต่เพราะอยู่ห่างออกไปไกลจึงเห็นเพียงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำขนาดเล็กเรียงระนาบเป็นแนวยาวไม่ได้มาตั้งสองเดือนกว่าๆ งานทางนี้คงเข้าสู่โค้งสุดท้ายแล้วสินะ! หลังประสบอุบัติเหตุครั้งนั้น กะรัตก็ตัดสินใจส่งมอบงานทั้งหมดให้ดาริการับผิดชอบแทน ด้วยเพราะช่วงเวลาที่เธอพักรักษาตัวในโรงพยาบาลกินเวลานานเกินไป การส่งต่อให้คนที่มีอำนาจรองลงมาจึงเป็นเงื่อนไขพื้นฐานเพื่อให้งานสามารถเดินหน้าต่อไปได้โดยไม่สะดุด...ในตอนแรกก็ตั้งใจจะกลับมาช่วยงานให้ได้ในเร็ววัน แต่กว่าจะสะสางภาระงานที่ค้างคาได้หมดก็กินเวลานานร่วมเดือน!ดนตรีในท่วงทำนองหวานดังตัดสลับเนื้อเพลงที่เปิดไว้เป็นเพื่อนร่วมทาง ทำให้กะรัตต้องระบายยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย กดปุ่มรับสายผ่านทางพวงมาลัยโดยไม่ต้องคิดอะไรให้เสียเวลา“ว่าไงคะ? คุณแฟน” เสียงหวานตั้งคำถามทันที หัว