Todos os capítulos de เพทายลายกะรัต: Capítulo 131 - Capítulo 140

เสียงเคาะแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กที่ดังสลับกับเสียงพลิกหน้ากระดาษตลอดช่วงเช้า เงียบลงเมื่อชลันธรกลับเข้าโพรเจกต์โซล่าเพื่อประชุมแทนผู้เป็นนาย ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยจึงเหลือเพียงเสียงเครื่องมือทางการแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเท่านั้น ที่ทำให้ห้องกว้างไม่เงียบจนเกินไป“..เมื่อก่อนพี่ชอบแอบมองเวลาพิงค์นอนหลับมากนะ รูปแอบถ่ายก็มีอยู่ในมือถือตั้งเยอะแยะ คิดว่าถ้าเราเปิดเจอต้องหาว่าพี่เป็นพวกโรคจิตแน่ๆ” น้ำเสียงอ่อนล้ายังติดตลกจางๆบอกเล่าเรื่องจริงให้คนนอนหลับไปได้รับฟังแล้วดวงตาสีถ่านก็หม่นแสงลงกว่าครั้งไหนที่ใครเคยได้เห็น เมื่อสุดท้ายก็มีเพียงความเงียบตอบกลับมา“แต่ตอนนี้...อยากให้เราตื่นมามองหน้ากันมากกว่า” กระแสเสียงติดตลกแต่เต็มไปด้วยรอยคาดหวังพูดต่อ ก่อนความปวดร้าวที่ซุกซ่อนไว้ในส่วนลึกลงไปจะเริ่มปรากฏชัดในประโยคถัดมา “แล้วพี่สัญญานะ ว่าจะไม่แอบถ่ายรูปเราตอนเผลอหรือตอนนอนอีกเลยก็ได้...เพราะงั้น ช่วยตื่นขึ้นมาเร็วๆจะได้ไหม?”น้ำเสียงเว้าวอนที่ไม่อาจซ่อนความเจ็บปวดได้อีกต่อไปร้องบอก ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเพทายสัมผัสได้ว่าหัวใจของเขากำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แม้จะพยายามประกอบขึ้นใหม่ด้วยใจที่เต

‘พิงค์ประสบอุบัติเหตุในไซด์งาน ต้องเข้าผ่าตัดด่วน..’‘แล้วมาบอกฉันทำไม? เด็กจองหองแบบนั้น จะเป็นจะตายก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน!’แต่แล้วญาติเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ติดงานในต่างประเทศอย่างเพชรลดา กลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเพียงเพราะเคยมีเรื่องหมางใจกันมาก่อน! แค่กดตัดสายสนทนาก็สร้างตะกอนทางความรู้สึกให้เพทายมากพออยู่แล้ว แต่ทุกอย่างกลับเลวร้ายลงกว่านั้น เมื่อความหวังเดียวที่หลงเหลืออยู่กลับปิดเครื่องมือสื่อสารทิ้งอย่างไม่ใยดี!“แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจ ไม่คิดว่าอุบัติเหตุที่ว่า...จะร้ายแรงขนาดนี้” เพชรลดาแก้ต่างให้ตัวเองเสียงเศร้า ในตอนนั้นเธอคิดแค่อยากแก้แค้นเรื่องยกเลิกการสั่งซื้อเพชรดิบที่ทำให้ต้องเสียประโยชน์ไปหลายล้านบาทเท่านั้นกว่าจะรู้ว่าหลานสาวบาดเจ็บสาหัสเวลาก็ล่วงผ่านไปหลายวันแล้ว!“ไม่ได้ตั้งใจ? คุณแน่ใจเหรอ!” เพทายสบถเสียงขุ่น ไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมโชคชะตาถึงต้องฝากช่วงชีวิตที่เข้าใกล้ความตายมากที่สุดของกะรัตไว้กับคนแบบนี้ “คุณรู้แล้วว่าเธอกำลังบาดเจ็บ แต่คุณเลือกที่จะทิ้งเธอเพื่อความสะใจ? ผมว่ามันไม่เกี่ยวกับความร้ายแรงของเหตุการณ์หรอก...แต่มันเกี่ยวกับสามัญสำนึกของคุณมากกว่า!”ว

การตัดสินใจผิดพลาดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอ แม้จะเกิดไม่บ่อยนักสำหรับคนอย่างเพทาย แต่ก็ใช่ว่าจะไร้โอกาสเกิด โดยเฉพาะช่วงเวลาแห่งการฟื้นคืนมาของใครบางคนที่สำคัญเกินกว่าชีวิตของเขาเอง..‘ไม่ต้องอยู่ประชุมทั้งสองวันก็ได้ มีช่วงเช้า ช่วงบ่าย วันเสาร์ วันอาทิตย์...เลือกมาแค่เวลาเดียวก็พอแล้ว’‘ขอเป็น เช้าวันเสาร์ก็แล้วกัน’เพราะเป็นการประชุมครั้งสำคัญที่ส่งผลต่ออนาคตของบริษัท เพทายจึงจำเป็นต้องเลือกคืนช่วงเวลาบางส่วนที่ใช้ดูแลกะรัตเพื่อกลับเข้าบริษัท แม้จะกังวลอยู่บ้างที่ต้องปล่อยให้คนป่วยอยู่ห่างสายตา แต่เมื่อกันดิศและตรัยรัตน์อาสาอยู่เฝ้าแทนก็ค่อยเบาใจได้บ้าง...แต่ยังเข้าประชุมได้ไม่ครบจบชั่วโมง เสียงเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทก็ทำให้นั่งไม่ติด!‘ไอ้พีท! แฟนมึงฟื้นแล้วเว้ย!...ตื่นมาตอนไหนไม่รู้ หันไปเห็นอีกทีก็นอนมองพวกกูตากลมแป๋วเลย’เพทายไม่แน่ใจว่าตัวเองมีปฏิกิริยาอย่างไรกับข่าวดีที่สุดในรอบสามสัปดาห์ รู้แค่ว่าเขาต้องใช้ความพยายามและความรู้สึกรับผิดชอบในหน้าที่อย่างมากมายมหาศาล จึงสามารถดึงรั้งไม่ให้ร่างกายวิ่งตามหัวใจที่กระโดดโลดเต้นนำไปถึงโรงพยาบาลแล้วทั้งที่อยากกลับไปหาใจแทบขาด แต่ก

ดวงตาสีถ่านที่ทำให้เธอทั้งหวงและห่วงยังคงจ้องมองมาไม่ปล่อยวาง ในนั้นสะท้อนความคิดอ่านมากมายจนยากเกินกว่าจะแยกออก กะรัตระบายยิ้มกว้างเมื่อเพียงเสี้ยวเดียวของความคิดถึงก่อเกิดขึ้นทันทีที่สบสายตากัน ก่อนร่องรอยปวดร้าวจะปรากฏชัดในดวงตาสีถ่านคู่นั้นดูเหมือนช่วงเวลาที่เธอหลับใหลจะยาวนานเกินไปในความรู้สึกคนรอ..ความเงียบเกิดขึ้นในวินาทีถัดมาเมื่อเพทายไม่ได้เดินเข้ามาหาอย่างที่คนรอคาดหวัง มือหนายังกำลูกบิดประตูที่เปิดเข้ามาเมื่อครู่ไว้แน่นเหมือนถูกติดกาว “จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานแค่ไหนคะ?” คนป่วยที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงตั้งคำถาม“...” ไม่มีคำตอบของคำถาม มีเพียงดวงตาสีถ่านที่เต็มไปด้วยร่องรอยความรู้สึกผิดเท่านั้นที่ตอบกลับมากะรัตมองคู่สนทนาที่นิ่งสนิทเหมือนถูกสาปอยู่ครู่ใหญ่ รับรู้ได้ถึงความคิดถึงเหลือล้นภายใต้ความรู้สึกผิดนั้น ก่อนจะถอนใจพลางระบายยิ้มหวานออกมาแล้วเอ่ยในสิ่งที่คิด..“มาหาหน่อยสิค่ะ ไม่ได้เห็นหน้ากันตั้งสามอาทิตย์...พิงค์คิดถึงพี่พีทมากเลยนะ รู้ไหม?”ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยเรียกซ้ำ ร่างสูงที่นิ่งสนิทอยู่นานก็ตัดสินใจก้าวเข้าไปหากะรัต รวบร่างบางที่เป็นทุกอย่างในชีวิตไ

เรื่องบ้าและผิดเพี้ยนนับเป็นสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมเสมอ โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์นั้นกำลังเกิดขึ้นกับคนที่ไม่ค่อยคุ้นชินกับเรื่องเพี้ยนๆ ชลันธรได้แต่ถอนใจทั้งที่ขับรถออกจากสนามบินมาได้ไกลโข ดวงตาคมกล้ายังลอบมองร่างเล็กกะทัดรัดในชุดเอี๊ยมสีหวานที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเบาะข้างคนขับเป็นระยะด้วยความหนักใจส่วนเรื่องที่ว่า...เธอขึ้นมานั่งอยู่บนรถได้ยังไง? ก็ยังยากจะหาคำอธิบายให้ตัวเองได้!เพราะแวะมาส่งพี่สาวที่กำลังจะเดินทางไปต่างประเทศจึงได้พบกับมินตราโดยบังเอิญ แม้จะได้ข่าวคราวว่าเธอเดินทางไปดูงานต่างประเทศหลายสัปดาห์และกำลังจะเดินทางกลับมาในเร็ววันนี้ ก็ไม่ได้คาดไว้ว่าโลกกลมๆใบใหญ่จะแคบจนเดินชนกันได้ง่ายๆ‘คุณชลัน! ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะ สบายดีไหม...ฉันสบายดี ขอบคุณนะคะที่ไม่ถาม’น้ำเสียงเจื้อยแจ้วอย่างคนอารมณ์ดีเสมอ พร้อมถ้อยคำยียวนเหมือนจงใจกวนนิดหน่อยก็ลอยเข้ามากระทบโสตประสาทของชลันธรทันทีที่ได้พบหน้ากัน‘ครับ ผมสบายดีครับ’‘เฮ้อ! ไม่เจอกันตั้งนาน...ยังตอบกลับเหมือนระบบฝากข้อความอัตโนมัติไม่เปลี่ยนเลยนะคะ’‘ครับ ยังไงก็ขอตัวก่อนนะครับ’‘กลับไปทำงานเหรอคะ ฉันขอติดรถไปด้วยคนส