All Chapters of เพทายลายกะรัต: Chapter 1 - Chapter 10

เครื่องยนต์สมรรถนะสูงทะยานออกจากบ้านพักต่างอากาศในเขตตัวเมืองเชียงใหม่ด้วยความเร็วใกล้เคียงกับอารมณ์ที่ขาดความคงที่ของคนขับ ดวงตาสีถ่านจับจ้องถนนเส้นยาวทอดไกลออกไปสู่สนามบินเชียงใหม่ที่เป็นจุดหมายปลายทางด้วยความขุ่นมัว เมื่อวันลาพักร้อนอันน้อยนิดถูกพรากไปอย่างง่ายดายด้วยประโยคง่ายๆที่ได้ฟังจากผู้ช่วยคนสนิทเมื่อชั่วโมงก่อนที่ดินถูกขายให้คนอื่นไปแล้ว! เพทายสบถออกมาอีกหน ก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วให้ยานพาหนะทะยานออกไปเมื่อทางเบื้องหน้าเป็นเพียงเส้นตรงทอดยาวปราศจากสิ่งขวางกั้น ไม่กี่นาทีร่างสูงก็ปรากฏกายอยู่หน้าร้านกาแฟชื่อดังในเขตสนามบิน เพื่อรอใครบางคน“อารมณ์เสียอะไรวะ หน้าบูดเป็นตูดหมา” เสียงทักที่ดังขึ้นจากบันไดเลื่อนขาลง ทำให้เจ้าของใบหน้าคมคายตวัดสายตามองเพื่อนสนิทด้วยความหงุดหงิด“มีงานเข้า ขับรถกลับบ้านพักเองก็แล้วกัน” คนอารมณ์เสียบอกเพียงเท่านั้น โยนกุญแจรถยนต์ให้เพื่อนสนิทแล้วเดินขึ้นบันไดเลื่อนขาขึ้นไปในทันที“ไอ้พีท! อะไรเนี่ย?” คนรับกุญแจมาตะโกนไล่หลัง แต่เมื่อไม่เห็นเพื่อนรักมีท่าทีจะใส่ใจเสียงเรียก จึงทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลยจบกัน ทริปรว

สายลมยามค่ำเมื่ออาทิตย์ลาลับดับแสงไม่ได้อบอ้าวเหมือนเมื่อหลายชั่วโมงก่อน สายลมโบกพัดกระแสความเย็นให้ไหลผ่านผิวกายชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย กะรัตกอดอกมองท้องน้ำมืดสนิทสุดสายตาที่ตัดสลับแสงไฟระยับของตัวอาคารริมน้ำที่เปิดไฟส่องสว่างไว้อย่างสวยงาม…แปลก ที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน?“คุณครับ ได้เวลาออกเรือแล้วครับ” เสียงทุ้มติดจะแหบของบริกรวัยกลางคนที่แนะนำให้เธอมายืนรับลมริมแม่น้ำเพื่อฆ่าเวลาเอ่ยอย่างนอบน้อม หญิงสาวระบายยิ้มแทนคำตอบรับ เพียงไม่กี่นาทีร่างบางระหงก็มายืนอยู่บนชั้นดาดฟ้าของเรือสำราญลำโต ดวงตากลมใสฉายประกายสงสัยเมื่อทั้งบริเวณมีโต๊ะอาหารเพียงหนึ่งเดียวตั้งตระหง่านอยู่กลางลำเรือ ยังไม่ทันได้ถามไถ่พนักงานเสียงหวูดเรือก็ส่งสัญญาณตีตัวเรือห่างออกจากท่าน้ำเสียแล้ว ในเวลานั้นเองที่คนรับคำเชิญเริ่มคำนึงถึงระดับความปลอดภัยในชีวิตของตนเอง...ช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าใจหายจริงๆหวังว่าเขาจะไม่หลอกเธอมา เผื่อจับถ่วงน้ำนะ? คิดได้เท่านั้นก็ต้องชะงักเมื่อเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆของใครอีกคนลอยลมมาเข้าหู เงาร่างสูงที่สาดสะท้อนแสงไฟจากด้านหลังดูสูงใหญ่ จนคนใต้เงาต้องส

เสียงเครื่องแก้วตกกระทบพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น ทำให้คนยังไม่ฟื้นคืนจากห้วงนิทราปรือตาขึ้นมาทั้งที่ยังสะลึมสะลือ ดวงตากลมใสพร่ามัวและอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อได้ยินเสียงแตกของเครื่องแก้วเจียระไนกระทบพื้นหินอ่อนที่ดังต่อเนื่อง ความต้องการนอนพักยาวๆในเช้าวันหยุดก็สลายหายไปจนสิ้น“อารมณ์เสียเรื่องอะไรอีกนะ?” กะรัตบ่นพึมพำด้วยความเคยชินผสมความเกียจคร้าน แต่ก็ยันร่างตัวเองขึ้นจากเตียงนอนทั้งที่ยังอาลัยอยู่ไม่น้อยหมดกันวันหยุดของฉัน! สิบห้านาทีไม่ขาดเกิน ร่างระหงในชุดเอี๊ยมยีนขาสั้นแสนทะมัดทะแมงที่ให้ความแตกต่างจากวันทำงานราวพลิกฝ่ามือก็ปรากฏกายในห้องอาหารของบ้าน ในทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูหญิงสาวก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสมาชิกในครอบครัวยังนั่งอยู่ครบ รวมถึงญาติห่างๆของมารดาที่ตนเองไม่ค่อยอยากพบปะด้วยอีกแล้ว? คราวนี้มีเรื่องอะไรอีกนะ เรื่องตลกที่ไม่เคยสร้างเสียงหัวเราะเกิดขึ้นได้เสมอ...เรื่องในวันนี้ก็เช่นกัน เมื่อเพชรลดาผู้เป็นป้าแท้ๆมาร้องไห้คร่ำครวญกับมารดาของเธอ ว่าคุณยายที่ตายจากไปเมื่อหลายปีก่อนมาเข้าฝันเมื่อคืน ในฝันบอกว่าเป็นห่วงลูกชายคนเดียวเป็น

การประมูลที่ดินขายทอดตลาดตามกฎหมายใหม่จะจัดเพียงสี่นัดต่อการประมูลหนึ่งครั้งเท่านั้น และในแต่ละนัดหากไม่มีผู้สนใจ ราคาของที่ดินจะถูกลดลงสิบเปอร์เซ็นต์ในนัดถัดมา...การประมูลนัดสุดท้ายจึงสำคัญที่สุด“หมายเลขยี่สิบเจ็ด...ลักกี้นัมเบอร์หรือเปล่าครับ เท่าอายุคุณเลยนะ” เสียงทุ้มของคนที่นั่งลงข้างกันเอ่ยถาม“สามสิบแปดก็คงเป็นอายุคุณ?” ดวงตากลมใสเหลือบไปมองหมายเลขประมูลในมือเพทายแล้วตอบกลับเรียบๆ“อีกหกปีก็ได้อยู่...ถ้าผมไม่เส้นเลือดในสมองแตกตายไปก่อน เพราะเอาแต่คิดเรื่องของคุณนะ” คนถูกเพิ่มอายุไปหลายปีว่ายิ้มๆ แม้จะมีส่วนจริงอยู่ไม่น้อยก็ตาม“งั้นคุณอาจจะอยู่ไม่ถึงจริงๆก็ได้” คำตอบแบบมะนาวไม่มีน้ำของหญิงสาวทำให้คนถูกแช่งกรายๆ อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากคล้ายชอบใจ เสียงเคาะสามครั้งที่ดังขึ้นสามารถเรียกความสนใจของทุกคนในห้องประชุมได้อย่างดี เพราะนั่นคือสัญญาณการเปิดประมูลอย่างเป็นทางการ คนทั้งคู่ละความสนใจต่อบทสนทนาที่เกิดขึ้น เพราะรู้ดีว่าการประมูลในนัดนี้มีความสำคัญต่อโพรเจกต์ใหม่ของบริษัทตนเองแค่ไหน“หมายเลขสิบหกเพิ่มหนึ่งแสน...ราคาโฉนดเลขที่..” เสียงประกาศยอดราคาที่ดินติดหน้าถ

ดวงตากลมใสเคลือบประกายหวานทอดมองกุหลาบขาวดอกโตที่วางเด่นอยู่กลางโต๊ะทำงานกว้างของตนเองเพียงครู่ ก่อนจะหยิบดอกไม้งามขึ้นสูดดมกลิ่นหอมหวาน ค่อยคลี่ยิ้มละมุนให้กับของสวยงามตรงหน้า แต่เพียงเสี้ยวนาทีกับอารมณ์สุนทรีที่เกิด...กุหลาบดอกใหญ่แสนสวยก็ถูกทิ้งลงถังขยะ กะรัตยกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจกับการกระทำของตัวเอง ก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นต่อสายหาใครบางคนคนที่เธอรู้อยู่แล้วว่าเขากำลังรออยู่..“กุหลาบขาวกับเช้าวันจันทร์ ว่างมากเหรอคะ?” ทันทีที่ปลายสายกดรับ เสียงหวานใสก็กรอกคำพูดที่คิดไว้ออกไปทันที“ก็เพิ่งถูกตัดหน้าประมูลที่ดินไป มันก็ต้องว่างมากเป็นธรรมดา...จริงไหม?” เสียงทุ้มติดจะประชดประชันกลายๆ ทำให้คนฟังต้องหัวเราะออกมาอย่างรื่นรมย์“ยังไงก็...ขอบคุณสำหรับกุหลาบราคาแพงนะคะ เข้ากับถังขยะในห้องทำงานจริงๆ” เธอว่า “ใจร้ายจริง” เสียงทุ้มประท้วงกลั้วหัวเราะ ไม่คิดใส่ใจกับสิ่งที่ตนเองก็คาดเดาไว้แล้วว่าเธอจะทำ กระนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก เมื่อนึกถึงใบหน้าสะสวยกอปรกับดวงตากลมใสเคลือบประกายหวาน เวลานี้ดวงตาคู่นั้นคงกำลังวาววับและเต็มไปด้วยความคิดมากมายที่พร้อมตอบโ