เพทายลายกะรัต의 모든 챕터: 챕터 171 - 챕터 180

“สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ ช่างพิงค์?”“บนโซนแดงนั่น..” กะรัตทวนความทรงจำรอดไรฟัน ถอยห่างอีกก้าวเมื่อประชาเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีคุกคาม“เข้าใจสถานการณ์ได้เร็วไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ถ้าฉลาดน้อยกว่านี้...” ประชาหัวเราะเสียงเบา แล้วหยิบมีดด้ามยาวที่พกติดตัวขึ้นมองคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง “ก็ไม่ต้องตายแบบทรมานแท้ๆ ไม่รู้เหรอ?...ว่ากว่าจะเสียเลือดจนตาย มันใช้เวลานาน!”เศษเสี้ยวสติที่แตกกระจายกำลังทำงานอย่างหนักหน่วง กะรัตคิดว่าจิตใต้สำนึกของเธอกำลังร้องเตือนถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาหาด้วยความหวาดหวั่น ค่อยชั่งใจว่าควรหันหลังวิ่งหนีไปให้เร็วสุดหรือควรเผชิญหน้ากันถึงจะมีโอกาสรอดชีวิตสูงกว่า? แต่เพราะกำลังครุ่นคิดหาทางออกจึงก้าวถอยหลังไปโดยไม่ทันระวัง..วินาทีเดียวกับความประมาท ทำให้ร่างบางสะดุดจนเซถลา!แรงมหาศาลกระชากร่างบางให้ลงไปนอนกองกับพื้นทันที! แล้วความรู้สึกเจ็บปวดบนแผ่นหลังในจังหวะถูกเหวี่ยงลงไปกระแทกกับพื้นก็ทำให้สติที่หลุดไปเมื่อครู่หวนคืนร่างกายอย่างรวดเร็ว“อยากให้เชือดคอ หรือข้อมือ?” ประชาตั้งคำถามเสียงเย็น เลือกขึ้นนั่งทับร่างบางเพื่อตรึงคู่สนทนาไว้บนพื้นหญ้ากะรัตเม้มปากแน่นไปกับคำ

คนแบกรับเรื่องราวไม่ไหวกำลังทิ้งตัวลงบนแคร่ไม้กลางเนินดินสูง แหงนมองดวงดาวแสนเลือนรางบนฟากฟ้ามืดสลัวอยู่เนิ่นนาน จวบจนม่านเมฆหนาเริ่มปกคลุมท้องฟ้ากว้าง ค่อยแค่นยิ้มออกมาเหมือนอยากซ้ำเติมความรู้สึกบอบช้ำของตัวเองให้จมดิ่งลึกลงไปกว่าเก่า‘ช่างเดชบอกพิงค์ว่า มีแค่ช่างประชาที่รู้ว่าเรื่องจริงเป็นยังไง?’‘เรื่องจริงบางอย่าง...ก็ทำใจยอมรับได้ลำบากนะครับ’‘ถ้าเป็นเรื่องจริง พิงค์รับได้ทั้งนั้นค่ะ...ช่างเล่ามาเถอะ’‘..ตึกถล่มลงมาเพราะสองเหตุผล คือวัสดุที่ไม่ได้มาตรฐาน และแบบแปลนที่ผิดพลาด’‘ช่างเดชก็บอกแบบนั้นเหมือนกันค่ะ’‘เพราะตึกหลังนั้นเป็นชื่อของ ‘วัฒนากร’ เลยมีน้อยคนที่รู้ว่า...คนเซ็นอนุมัติงบจัดซื้อวัสดุก่อสร้างทั้งหมดคือคนของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ต่างหากละครับ’‘...!?’ความเป็นจริงอันแสนบิดเบี้ยวเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมครั้งวันวาน ดูไม่ต่างจากเขาวงกตขนาดใหญ่ที่กะรัตเพียรพยายามหาทางออกโดยไม่เคยเฉลียวใจ ว่าใครคือคนที่สร้างมันขึ้นมา? กว่าจะรู้ตัวว่าปลายทางของเรื่องราวมีกับดักขนาดใหญ่ที่พร้อมจะฉีกกระชากความรักของเธอและเพทายให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ทุกอย่างก็สายเกินกว่าจะย้อนกลับไปเสียแล้วเพทายจะรู้สึกอย

หรีดหริ่งเรไรส่งเสียงทอประสานจงใจล้อเลียนเสียงว่าวจุฬาที่ยังเล่นลมอยู่บนฟากฟ้าไกล กลิ่นอ่อนหวานของดอกไม้ป่าถูกสายลมฝากผ่านประสานกลิ่นดินหอมกรุ่นชวนผ่อนคลาย เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงสายฝนกระทบสังกะสีที่ดังแว่วไปทั่วบริเวณ เสียงนั้นจางหายไปแล้วพร้อมกับฝนหลงฤดูที่ถูกพัดพาไปกับลมหอบใหญ่เมื่อครู่ก่อนเพทายแหงนมองท้องฟ้ากระจ่างสว่างด้วยหมู่ดาวพลางถอนใจ ได้แต่หวังไปว่าเมฆหมอกในใจใครอีกคนจะจางลงเช่นเดียวกัน แล้วเพียงนาทีเศษกับการปล่อยใจไปกับความอ่อนไหวของธรรมชาติ เขาก็สัมผัสได้ว่าอุณหภูมิรอบกายกำลังถูกกดให้ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วตามสภาพความชื่นในอากาศ...แม้จะช้ากว่าบรรยากาศติดลบที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและกะรัตก็ตาม‘ฝนหยุดแล้ว...กลับบ้านพักกันดีกว่าค่ะ วันนี้พิงค์เหนื่อยมากจริงๆ’ประโยคบอกเล่าแสนสั้นเมื่อสิบนาทีก่อนของคนที่เดินนำไปไกลแต่ยังอยู่ในระยะสายตา ทำให้เพทายอดเป็นห่วงไม่ได้จนต้องถอนใจออกมาอีกหนท่าทางกะรัตเหมือนเหนื่อยใจ มากกว่าเหนื่อยกายเพราะสัมผัสได้ถึงร่องรอยความอ่อนล้าและแววตาสับสน จึงลังเลครุ่นคิดอยู่นานว่าควรชวนพูดจา ที่อาจนำพาบรรยากาศแสนบอบบางให้เกิดความบอบช้ำไปมากกว่าเดิมหรือไม่ ย

“พ่อของพิงค์ คือต้นเหตุที่ทำให้พ่อแม่พี่พีทฆ่าตัวตาย!” คำพูดที่โพลงออกมาทั้งน้ำตาของกะรัต ทำให้ทุกอย่างเงียบสงัด!เช่นเดียวกับรอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้าของเพทายที่จางหายไป หลงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่าที่ยากจะทำความเข้าใจ ผ่านเวลาไปนานหลายนาทีกว่าน้ำเสียงราบเรียบของคนที่เลือกทิ้งตัวลงกับพื้นจะตั้งคำถาม...“อะไรทำให้คิดแบบนั้น?”“เพราะคนที่เซ็นอนุมัติงบจัดซื้อวัสดุก่อสร้างทั้งหมดคือคนของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ค่ะ” น้ำเสียงเศร้าๆของคนที่ยังมีน้ำตาอธิบายช้าๆ “ทั้งแบบแปลนที่ผิดพลาด ทั้งวัสดุที่ไม่ได้มาตรฐาน...ไม่ใช่ความผิดของ ‘วัฒนากร’ เลยสักนิด”“ไปรู้เรื่องนี้มาจากใคร?” เพทายตั้งคำถามด้วยใบหน้าสงบนิ่ง เช่นเดียวกับดวงตาสีถ่านที่ว่างเปล่าจนเหมือนปราศจากรอยอารมณ์ใดๆ“ช่างประชาค่ะ” กะรัตตอบตามจริง ขยายความสั้นๆ “..เป็นคำสารภาพ หลังจากถูกจับได้ว่าทุจริต”“คนซื่อสัตย์แต่กลับทุจริต? เหตุผลคือ ‘การล้างแค้น’ สินะ” เพทายสรุปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ค่ะ”ท่าทีเมินเฉยของคนตรงหน้าทำให้กะรัตรู้สึกปวดใจกว่าที่คิดไว้หลายเท่า มือบางยังพยายามปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลวกๆคล้ายรำคาญเต็มทน เจ็บใจตัวเองที่ไม่อาจควบคุมอาร

“คนเจ้าเล่ห์” เสียงหวานตำหนิอย่างไม่จริงจังนัก นิ่งคิดไปชั่วขณะแสนสั้นก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วมือตามแนวเส้นเลือดลงไป แล้วหยุดลงที่ตรงแผงอกกว้างอย่างจงใจหยอกล้อ “เท่าไรคะ?”ดวงตาสีถ่านอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกถาม ไม่คาดคิดไว้ว่าบรรยากาศอ่อนหวานและคำถามชวนอ่อนไหวจะนำพาให้ใจเตลิดไปไกลเกินกู่ ยิ่งพอได้มองจ้องดวงตากลมใสที่ไหวหวามไม่ต่างกัน ยิ่งทำให้ทุกอย่างยากเกินขีดความสามารถของผู้ชายธรรมดาอย่างเขาจะอดทนต่อไป สุดท้ายก็เลือกถามในสิ่งที่ใจปรารถนา..“คืนนี้ทั้งคืน ได้ไหม?”ดวงตากลมใสสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดกับคำถามของเขา เพทายค่อนข้างแน่ใจว่าใบหน้าหวานของกะรัตกำลังแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็วหลังผ่านเวลาไปเพียงนาที ราวกับว่าเธอเพิ่งประมวลผลทางความคิดเสร็จสิ้น“..แค่ครึ่งคืนไม่ได้เหรอ?” เสียงหวานติดจะลังเลเริ่มมีข้อต่อรอง“แค่นั้นไม่พอหรอก” เพทายหัวเราะในลำคอคล้ายชอบใจในข้อต่อรอง อดไม่ได้จนต้องจุมพิตกระหม่อมบางหนักๆอย่างต้องการให้รางวัลในความน่าเอ็นดูของคนตรงหน้า นึกอยากจุมพิตซ้ำอีกครั้งแต่ก็กลัวจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ สุดท้ายก็ทำได้แค่ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้หลวมๆ“หลังแต่งงานก็ได้ ไม่ต้องฝืนใ..”ย