Semua Bab ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม: Bab 201 - Bab 210

กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มกุ้งที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศปลุกให้น้ำค้างตื่นจากห้วงนิทรา เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นด้วยความยากลำบาก ความปวดร้าวไปทั้งสรรพางค์กายยังคงเล่นงานเธออยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าคือร่างสูงของคณินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียง พร้อมกับจ้องมองเธอเขม็งราวกับผู้คุมวิญญาณที่

แรงกระชากที่ต้นแขนอย่างแรงทำให้ร่างบางเซถลาปะทะกับอกแกร่งทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องน้ำ น้ำค้างเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก พบกับดวงตาคมกริบที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่เหมือนมีลูกไฟในดวงตา ราวกับจะเผาไหม้เธอให้เป็นจุณ“คุยเสร็จแล้วเหรอ... ตกลงราคากันได้เท่าไหร่ล่ะ”คำถามที่เต็มไปด้วยการดูถูกเหยี

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่สำหรับน้ำค้าง... มันยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์กิจวัตรประจำวันของเธอวนเวียนอยู่เพียงแค่สองที่ คือบริษัทและเพนต์เฮาส์หรูของคณิน ในเวลากลางวันเธอต้องสวมบทบาทเป็นผู้ช่วยเลขาหน้าห้องผู้มีประสิทธิภาพ คอยจัดการตารางงานและรองรับอารมณ์แปรปรวนของเจ้านาย ส่วนในเวลากลางคืน

“ไอ้พวกเหี้ย!”เสียงคำรามก้องโกดังพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่คิดชีวิต คณินกระโดดถีบยอดอกไอ้ศักดิ์จนกระเด็นไปกระแทกผนังสังกะสีเสียงดังโครม ก่อนจะหันมาเหวี่ยงหมัดใส่เสี่ยทรงชัยที่กำลังยืนตะลึงจนหน้าหัน เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกจากปากเสี่ยตัณหากลับ“มึงกล้าแตะต้องเมียกูเหรอ! ไอ้สารเลว!

กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่ม ๆ เป็นสิ่งแรกที่ปลุกให้น้ำค้างรู้สึกตัว เปลือกตาบางหนักอึ้งค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น แสงไฟสีขาวนวลจากเพดานห้องทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าความทรงจำสุดท้ายที่โกดังร้างไหลย้อนกลับมา... ภาพไม้หน้าสามที่ฟาดลงมา ภาพเลือดที่สาดกระ