Lahat ng Kabanata ng ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม: Kabanata 211 - Kabanata 220

นาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลาตีสอง บรรยากาศในโรงพยาบาลเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน แต่น้ำค้างกลับนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาอยู่หลายรอบด้วยความรู้สึกแสบที่ช่องท้อง และความหิวที่จู่โจมขึ้นมากลางดึกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แม้พยายามคิดว่าอาจจะแค่เบื่อเลยหลั่งฮอร์โมนรู้สึกอยากอาหาร แต่ทว่าเสียงท้

เสียงน้ำไหลจากก๊อกหยุดลงพร้อมกับร่างสูงของคณินที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพอิดโรย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ น้ำค้างรีบเข้าไปประคองเขามานั่งที่โซฟา หยิบกระดาษทิชชูซับหยดน้ำที่มุมปากให้เขาอย่างเบามือ“ไหวไหมคะ...” น้ำเสียงหวานเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนกังวล คณินจับมือบางท

“เชิญนั่งครับคุณน้ำค้าง”นายแพทย์หนุ่มวัยกลางคนที่มีใบหน้าใจดีผายมือไปยังเก้าอี้นวมตัวใหญ่ที่ดูนุ่มสบาย ภายในห้องปรึกษาที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นและเปิดเพลงบรรเลงเบา ๆวันนี้คณินพาน้ำค้างมาพบจิตแพทย์ตามที่เขาตั้งใจไว้ เพื่อบำบัดอาการฝันร้ายและความเครียดสะสม ตอนแรกน้ำค้างมีท่าทีอิดออดเพราะกลัวหมอ แต่พอ

เสียงเปียโนบรรเลงเพลง Canon in D และ River Flows in you ดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอกถูกประดับประดาอย่างงดงามตระการตา สมฐานะงานวิวาห์แห่งปีของทายาทตระกูลอัศวพัฒนากุลน้ำค้างยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า มือบางกำช่อดอกไม้แน่นจนชื้นเหงื่อ หัวใจเต้นรัวด้วยคว

“นี่มันอะไรกันคะป้าสาย!”เสียงหวานที่มักจะนุ่มนวลเสมอแผดดังลั่นห้องนั่งเล่น เมื่อน้ำค้างเดินเข้ามาเห็นสภาพข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เสื้อผ้าเด็กอ่อนชุดเล็ก ๆ น่ารักที่เธออุตส่าห์แอบสั่งออนไลน์มาด้วยเงินเก็บส่วนตัว ถูกกองรวมกันเตรียมจะใส่ถุงดำทิ้งป้าสายมันชักจะมากเกินไปแล้วนะ“อ๋อ... เศษผ้าพว