บททั้งหมดของ ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม: บทที่ 191 - บทที่ 200

ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นความขี้เกียจจึงเพิ่มขึ้นเท่าทวี คนเป็นพ่อเองก็เหมือนกันไม่อยากตื่นเช้า และอยากกอดอยู่กับเมียนาน ๆ แต่ลูกสาวนั้นไม่ให้ความร่วมมือ“ดี๊...ดี๊...” มือเล็ก ๆ ฟาดที่หน้าพ่อเมื่อคนเป็นพ่อหอบแม่เอาไปกอดเอาไว้คนเดียวคนเป็นพ่อลืมตามานิดเดียว จากนั้นหลับต่อเพราะอุณหภูมิช่างเหมาะกับการนอน

ความรู้สึกที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจเรียกว่าความโกรธแค้นหรือความโหยหา คณินเองก็ตอบไม่ได้ รู้เพียงแค่ว่าเขาไม่ควรหยิบเรซูเม่ใบนี้ขึ้นมาดูซ้ำเป็นรอบที่สิบ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันเสียเวลาการทำงานอันมีค่าของประธานบริษัทอย่างเขา แต่พอเห็นชื่อและนามสกุลที่คุ้นตาบนกระดาษสีขาว มันก็ทำให้เขามือสั่นอย่างควบคุมไม่ได

ความรู้สึกที่เหมือนมีมดไต่ยุกยิกอยู่ในหัวใจนี้เรียกว่าอะไรไม่สิเขาสับสนเหรอเขาแค่ต้องการจับผิดหรือมันคืออาการลุ่มหลง คณิน เองก็ตอบไม่ได้ รู้เพียงแค่ว่าเขาไม่มีสมาธิจดจ่อกับเอกสารกองโตตรงหน้าเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่งานไตรมาสนี้สำคัญมาก แต่สายตาเจ้ากรรมกลับคอยแต่จะเหลือบมองผ่านกระจกใสออกไปที่โต๊ะทำงานหน

เสียงประตูกระจกห้องทำงานถูกกระชากปิดลงพร้อมกับเสียงกดล็อคที่ดังสนั่น ท่ามกลางสายตาแตกตื่นของพนักงานทั้งแผนกที่มองตามมาด้วยความตกตะลึง แต่คณินไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดชนวนด้วยคำท้าทายของน้ำค้างร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างไม่ปรานีปรา

ความรู้สึกหงุดหงิดที่หาสาเหตุไม่ได้กำลังเล่นงาน คณินอย่างหนัก ตลอดการประชุมช่วงเช้า สายตาของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับกราฟผลประกอบการบนจอโปรเจกเตอร์เลยสักนิด แต่กลับเอาแต่จ้องมองไปที่รอยเย็บบนเสื้อสูทที่มีสีด้ายไม่กลืนกันของน้ำค้างที่ยืนคอยจดบันทึกอยู่มุมห้องรอยด้ายสีน้ำเงินที่ตัดกับเนื้อผ้าสีเข้มที่ตอน