All Chapters of บ่วงรักมาเฟียเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงประตูห้องน้ำค่อยๆ แง้มเปิดออก กลิ่นสบู่หอมอ่อนปะปนกับไออุ่นของน้ำร้อนลอยออกมากับลมจางๆลิปดาเดินออกมาในชุดนอนเรียบง่าย แต่เธอกลับดูสะอาดสดชื่นขึ้นในสายตาคนที่เฝ้ามอง น้ำอุ่นในอ่างล้างหน้าพลางติกใสและผ้าขนหนูผืนสะอาดถูกประคองแนบอก ก่อนเธอจะก้าวช้าๆ กลับมาที่เตียงมาร์คนอนเอนพิงหมอน ใบหน้ายังซีดแต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่เคยจาง ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกย่างก้าวของเธอราวกับถูกสะกด“เลิกมองสักทีสิ”เธอบ่นเสียงขุ่น พลางวางของลงบนโต๊ะหัวเตียงโดยไม่กล้าสบตา“ฉันแค่จะเช็ดตัวให้... ไม่ใช่มาให้คุณ กลืนกินด้วยสายตา แบบนั้น”มาร์คหัวเราะในลำคอแผ่วต่ำ“ใครจะไปกล้ากลืนกินคุณตอนนี้ล่ะ... แค่คุณเดินเข้ามา ผมก็แทบไม่มีแรงจะยกร่างกายแล้ว”ลิปดาสูดหายใจลึก บังคับตัวเองไม่ให้ตอบโต้ เธอบิดผ้าชุ่มน้ำจนหมาด ก่อนค่อยๆ วางบนหน้าผากเขา ไล้ปลายนิ้วไปตามขมับ ลากลงมาที่ลำคอด้วยความอ่อนโยนสัมผัสเย็นนุ่มทำให้มาร์คหลับตา ซึมซับความอบอุ่นแฝงอยู่ในมือเล็ก“อืม... เย็นสบายเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าคนดื้อๆ อย่างคุณ... จะอ่อนโยนได้ขนาดนี้”“ก็แค่ตอบแทนที่คุณดูแลฉันเมื่อคืน”เสียงเธอพยายามเรียบเฉย แต่แก้มกลับแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 7.30 น.หรูแล่นออกจากเขาใหญ่ ผ่านถนนที่โอบล้อมด้วยธรรมชาติ ต้นไม้สีเขียวชอุ่มสองข้างทาง ลิปดานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกสงบและสบายใจอย่างประหลาด“คุณทานมื้อเช้าก่อนนะ”เสียงเขายื่นกล่องแซนด์วิชให้เธอ ลิปดาสบตาเขาเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าแล้วรับกล่องไว้“ขอบคุณค่ะ”เธอกล่าวพร้อมยิ้มหวาน หลบสายตาเขา“เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านก่อนนะ ผมมีธุระต่อต้องไปทำ”“เอ่อแล้วคุณจะเข้าไปหาแม่ฉันไหม?”“แน่นอน ลูกเขยต้องไปพบพ่อตาแม่ยายอยู่แล้ว แม่คุณถึงสบายใจ”ลิปดาเบ้ปากทันที“อย่าพูดไปเรื่อย ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณสักหน่อย”เขายกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ“ตอนนี้ยังไม่เป็น แต่ไม่นานคุณจะเป็นเมียผมแน่”ลิปดาที่กำลังเคี้ยวแซนด์วิชถึงกับสำลัก“แค่ก... แค่ก...”เขายื่นขวดน้ำให้พร้อมลูบหลังเธอเบา ๆ“ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่แย่งหรอก”เธอรับมาดื่มแล้วกล่าวขอบคุณเ

บาร์ย่านเอกมัยชั้นบนสุดในห้อง VVIP 204 เสียงเพลงคลอเบา ๆ แสงไฟอันนุ่มกระทบขอบโต๊ะ มาร์คนั่งจิบไวน์อยู่กับสาวงามสองคนเบอร์ต้น ๆ ของร้านสวย เซ็กซี่ และดูแลเขาอย่างดี สองมือของเธอขยับเช็ดขอบแก้ว ไหล่เปลือยเป็นประกายใต้แสงไฟสลัวแลเซ็กซี่เย้ายวนกริชเดินเข้ามา-ออกไป รับรองแขกผู้ใหญ่ตามหน้าที่ เห็นมาร์คนั่งอยู่ก็เข้าเลยตรงถามทันที“มาร์ค วันนี้มึงจะอยู่ดึกไหม กูมีรับรองแขกผู้ใหญ่ของพ่อไม่ค่อยมีวลาดูแลมึง”มาร์คไม่รีบ ตาช้อนมองฝั่งประตู“ไม่น่าดึก… กูรอลิปดาก่อน จะดูปฏิกิริยาเธอสักหน่อย เธอพูดนักหนาว่าไม่มีวันชอบคนอย่างกู”กริชเลิกคิ้ว“ลิปดานี่แม่สาวคนนั้นเหรอ ที่มึงบ้ามาจูบครั้งก่อนในผับ?”มาร์คพยักหน้าเบา ๆ“แล้วมึงเอาตัวเธอมาได้ยังไงวะ อย่าบอกนะว่าลักพาตัว”กริชตาขวางถามเสียงต่ำ“มึงจะบ้าหรือ ถึงกูจะเป็นมาเฟีย แต่กูไม่โง่ขนาดนั้นถ้าคนไม่เต็มใจ กูก็ไม่กล้าหรอก 555”มาร์คตอบพร้อมเสียงหัวเราะๆ กริชถอนหายใจควันออก“กูไม่อยากเชื่อความบ้าของมึง… เออ ๆ มึงนั่งไปก่อน เดี๋ยวกูรับแขกพ่อกูแป๊บเดียวมา”เขาพยักให้เด็กในห้อง“หนู ๆ ดูแลคุณมาร์คดี ๆ ละ ฝากด้วย”“ได้ค่ะ คุณกริช”เด็กสาวโค้งพร้อมขยับเ

“คุณไม่เข้าใจ… ฉันกลัว ฉันไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้ คุณเป็นมาเฟีย คุณมีผู้หญิงมากมาย…ฉันไม่อยากเป็นแค่คนที่ถูกดึงเข้าไปในโลกของคุณเพียงเพื่อความต้องการเรื่องอย่างว่า โดยไม่มีความผูกพันแห่งรัก แล้ววันหนึ่งฉันก็ถูกทิ้งไปลิปดาพูดพร้อมถอนหายใจวันนี้แค่คุณต้องการฉัน คุณก็พูดให้สวยหรูแค่ไหนก็ได้ แต่หากวันหนึ่งคนเบื่อ ฉันก็แค่ของเล่นดี ๆ ของคุณนั้นเอง”คำพูดนั้นทำเอามาร์คเหมือนถูกมีดกรีดลงกลางอก เขาก้มหน้าลงแนบหน้าผากกับเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักแน่น“ผมสาบานได้ ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรก และผมก็พร้อมทำทุกอย่างให้คุณมาเป็นของผม แต่ไม่ใช่เป็นการถูกใจแค่ครั้งคราว แต่มันคือความรัก ความรักของผู้ชายคนหนึ่งที่มีต่อผู้หญิงสุดหัวใจ ...ผมรักคุณจริง ๆ นะ”ลิปดากัดริมฝีปาก น้ำตาเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าเบลอไปหมด เธอสับสนระหว่างความกลัวกับความรู้สึกที่ซ่อนมาตลอด“แล้วทำไม…ต้องเป็นฉัน?”มาร์คหัวเราะแผ่ว เสียงปนความเจ็บปวด“เพราะผมไม่เคยมองใครแบบที่มองคุณ ไม่เคยหวั่นไหวเวลาใครร้องไห้ แต่พอเห็นน้ำตาคุณ…หัวใจผมเหมือนถูกบีบจนหายใจไม่ออก ผมยอมรับว่าหวั่นไหวที่เจอคุณ”เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาคมเข้มสะท้อนแว

ฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุด เสียงฟ้าร้องก้องสะท้อนเข้ามาในห้องนอนอันเงียบสงัด แสงวาบจากฟ้าแลบสาดผ่านม่านสีครีมเผยให้เห็นภาพชายร่างสูงในชุดเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ด มาร์ค—มาเฟียหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาคมเข้ม กำลังทอดสายตามองหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่ผสมทั้งความอ่อนโยนและความปรารถนาลิปดานอนนิ่ง ใจเต้นแรงราวจะหลุดออกมาจากอก ความใกล้ชิดของเขาทำให้ลมหายใจของเธอสั่นระรัว กลิ่นน้ำหอมของมาร์คเจือปนกับกลิ่นฝนที่ลอยเข้ามาจากหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนแต่แฝงความละเมียดละไม“ผมรักคุณนะอย่ากลัว”เขากระซิบหลังจากจูบที่หน้าผากของเธอเมื่อครู่ เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้เธอ ขบเม้มริมฝีปากเธอทั้งบนล่างอย่างหยอกล้อ ให้เธอดูผ่อนคลาย ลิปดาหลับตาปี๋กำผ้าปูแน่นหายใจถี่เขาหัวเราะในลำคอ“ถ้าคุณจะกลัวขนาดนี้คืนนี้ผมต้องยอมถอยรึเปล่าเนี่ย”เขากระซิบ ทำให้เธอลืมตาขึ้นมา จังหวะนั้นเขากดจูบที่ริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วง ลิปตาตาโตตกใจเพราะเธอไม่เคยถูกจูบแบบนี้ เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็กๆ ของเธอก่อนตวัดลิ้นไปมาสำรวจดูดดึงลิ้นอย่างช่ำชองลิปดาเผลอครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้“อื้มมม”เขาสบตาเธออย่าง