บททั้งหมดของ บ่วงรักมาเฟียเถื่อน: บทที่ 41 - บทที่ 50

60

บทที่ 41 เป็นเธอจริง ๆใช่ไหม?

บริษัทอสังหาริมทรัพย์ ตระกูลวิวัฒน์วงศ์พานิช“ท่านประธานครับ นายภาคภูมิมาทำงานแล้วครับ”เสียงรายงานดังขึ้นภายในห้องทำงานหรูของมาร์คมาร์คเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร พลางพูดเสียงเรียบ“ดี... คอยจับตาดูมันไว้ให้ดี”“ครับท่านประธาน”ภาคภูมิ ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว ตาคม คารมดี แค่วันแรกที่เข้ามาทำงานก็กลายเป็นจุดสนใจของสาว ๆ ทั้งบริษัททันทีไม่แปลกใจเลย... ทำไม มาร์กี้ น้องสาวของมาร์ค ถึงได้หลงรักผู้ชายคนนี้จนยอมลาเรียน เพื่อติดตามเขาไปทุกที่“พี่ภูมิค่ะ พึ่งมาทำงานวันแรก ไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ?”เสียงหวานของสาวจากแผนกการเงินดังขึ้นภาคภูมิยิ้มอย่างมีเสน่ห์“ได้สิครับ นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”ไม่นาน เขาก็กลายเป็นหนุ่มฮอตประจำบริษัทสาว ๆ ผลัดกันซื้อขนม นม เนย และชากาแฟมาวางให้ถึงโต๊ะ ไม่ซ้ำหน้าเลยสักวัน“ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา นายภาคภูมิกลายเป็นขวัญใจสาว ๆ ของบริษัทเลยครับท่านประธาน ถึงขนาดไปออกงานนอกสถานที่ก็ยังมีสาว ๆ ตามไปด้วย”นายปัญญาเลขาส่วนตัวรายงานมาร์คพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าดูไม่แปลกใจนักช่วงนี้เขายุ่งกับงานจนแทบไม่มีเวลา ส่วนลิปดาเองก็ไม่ได้มาบริษัทสองสัปดาห์แล้ว เพราะต้องเฝ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 42 คนผิดสัญญา

ลิปดายังคงยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเสียงหัวใจเธอดังก้องในอก มาร์คทิ้งเธอไว้ตรงนั้นโดยไม่เหลียวกลับสักนิดเธอเรียกรถแท็กซี่กลับบ้านของเขาทันที มือสั่นจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น“ครืด...ครืด...”ชื่อ “แก้มบุ๋ม” ปรากฏบนหน้าจอ“แก้มบุ๋มว่าไงจ๊ะ ลิปดากำลังกลับบ้าน”เสียงเธอสั่นนิด ๆ พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ“ลิปดา...เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณมาร์คมาหาคุณกริชตาแดงเหมือนคนร้องไห้ ตอนนี้เขาดื่มหนักมากเลย ทะเลาะกันเหรอ?”หัวใจลิปดาหล่นวูบ เธอไม่เข้าใจ มาร์คที่เธอเห็นเมื่อครู่ ทั้งเย็นชา ทั้งดูเหมือนอยากหนีเธอให้พ้น“ไม่ได้ทะเลาะ... วันนี้มีงานบริษัท ลิปดาไปเข้าห้องน้ำ พอออกมาก็เห็นเขานั่งรถออกไป ลิปดาเรียกก็ไม่ตอบ...”“ลิปดา รีบมาที่บาร์เถอะ แก้มบุ๋มว่า ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ”“ได้จ้ะ รอสักครู่นะ”ไม่นานนักแท็กซี่ก็จอดหน้าบาร์ทันทีที่ลิปดาเปิดประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าก็แทบทำให้หัวใจเธอหยุดเต้นมาร์คนั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา รายล้อมด้วยผู้หญิงหลายคนเขายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความสุขเลย มันคือรอยยิ้มเย้ยหยัน... เจ็บปวด... และไร้ความรู้สึกแขนของเขาโอบรัดร่างหญิงสาวคนหนึ่งแนบชิด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 43 คุณมันเลว

ทันทีที่รถจอดเทียบหน้าบ้านพักตากอากาศ ป้าหลินและแป้งยังยืนรอเหมือนเดิมแต่คราวนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน… เพราะมาร์คไม่ได้อ่อนโยนหรือหวานกับลิปดาอีกแล้วเขาพาเธอไปยังโรงเก็บอุปกรณ์การเพาะปลูกที่หลังบ้าน“เข้าไป และถ้าไม่มีคำสั่งจากผมห้ามใครปล่อยเธอออกมา”ป้าหลินมองด้วยความสงสัย“คุณมาร์ค ทำไมทำรุนแรงกับคุณผู้หญิงละคะ”“กลับบ้านกันให้หมด ไม่ต้องถามมาก”เขาตะคอกเสียงเข้มประตูโรงเก็บถูกล็อกแน่น ลิปดานั่งลงบนพื้นเย็น มีเพียงแสงไฟสลัว ๆหัวใจเธอสั่น กลัวจนแทบลืมหายใจ แต่เธอกลับฝืนตัวเองให้เข้มแข็งที่สุด“คุณมันใจร้าย… ฉันเกลียดคุณ”น้ำตาไหลพราก ลิปดากอดตัวเอง ร้องไห้โฮ เธอไม่เข้าใจว่าทำอะไรผิด ทำไมเขาถึงทำกับเธอได้ถึงขนาดนี้ด้านในบ้าน มาร์คนั่งลงกับพื้นที่ปูด้วยพรหม เขาดื่มเหล้าหนัก น้ำตาไหลเพราะเจ็บปวดกับความจริงที่เกิดขึ้น เจ้าบรูโน่แมวแสนรักนอนอยู่เคียงข้างเขา“ทำไมผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคุณ… ทำไม…”เขายกแก้วขึ้นดื่ม หมดไปหลายแก้ว แต่ก็ไม่อาจกลั้นความเจ็บปวดในใจได้ป้าหลินและแป้งแอบมองเจ้านายด้วยความไม่เข้าใจ“ด้านนอกฝนตกแรง โรงเก็บอุปกรณ์ชื้นและเย็น คุณผู้หญิงจะหนาวมากไหม”ป้าหลินเอ่ย“ใช่ค
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 44 ผลตรวจครรภ์

“คุณมันเลว! ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดคุณ!!”เสียงลิปดาดังก้องในห้อง เธอระเบิดอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในอกมานานมือเล็ก ๆ ทุบอกเขาแรง ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวดจนควบคุมตัวเองไม่ได้มาร์คคว้าข้อมือเธอไว้แน่น“พอได้แล้ว!”เสียงเขาแข็งจนแทบกลืนคำพูดของเธอหายไปในอากาศลิปดาสะอื้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด ก่อนทรุดตัวลงกับพื้นเย็นเฉียบเธอร้องไห้จนทั้งร่างสั่นสะท้าน น้ำตาไหลเปรอะทั่วแก้ม ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนสิ้นหวังมาร์คยืนนิ่ง มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ร้าวลึกเขาเกลียด... ที่ตัวเองยังรู้สึกเจ็บเมื่อเห็นเธอร้องแต่ความแค้นในใจ ภาพน้องสาวที่จากไปเพราะ“เธอ” ยังเผาไหม้ในอกอย่างไม่มีวันมอด“ร้องไห้ให้ตาย... ผมก็ไม่สงสารคนอย่างคุณ”น้ำเสียงเขาเย็นชา ก่อนผลักร่างบางให้ล้มลงบนพื้นอีกครั้งประตูถูกปิดปัง เสียงล็อกดังชัดเจนในความเงียบทิ้งให้ลิปดานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ลำพังในห้องเย็นชื้นเธอเจ็บ... ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่หัวใจเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆเวลาผ่านไปจนถึงเที่ยง เสียงเปิดประตูเบา ๆ ดังขึ้นลิปดาสะดุ้ง หัวใจเต้นแรง เธอกลั้นหายใจ กลัวว่าจะเป็นเขาแต่กลับเป็นป้าหลินที่เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารและถุงกระดาษเล็ก ๆ“ป้า
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 45 อยู่ในสายตา

"ลูกที่พ่อไม่ต้องการ นะเหรอ"“ไม่ ...ผมต้องการลูก เราคุยกันนะลิปดาอย่าทำแบบนี้ ผมขอร้อง”เขาพูดเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดลิปดายังคงยืนอยู่เหวน้ำตก ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกน้ำตายังไหลพราก เสียงน้ำตกซู่ดังราวกับสะท้อนความเจ็บปวดในหัวใจของเธอสายลมและฝนผสมกันปะทะใบหน้า“พอแล้ว… พอกันที! ฉันอยากให้มันจบ ให้มันจบที่ฉัน ฉันขอให้คุณต่อจากนี้ไป อย่าใช้ชีวิตจมอยู่กับความแค้น ใช้ชีวิตให้มีความสุข... ลาก่อนค่ะ”เธอสบตากับมาร์คครั้งสุดท้าย แล้วกระโดดลง“ลิปดา!!”มาร์คตะโกนลั่น แต่ไม่มีเวลาคิด เขาเห็นร่างเธอกำลังหล่นลงสู่สายน้ำด้านล่างความหวาดกลัวพุ่งทะลุหัวใจ เขาไม่ลังเลอีกต่อไปดิ่งลงไปตามน้ำตกทันทีลิปดาอยู่ใต้กระแสน้ำแรง มือพยายามคว้าหิน แต่สายน้ำพัดร่างเธอไปร่างกายเธออ่อนล้าไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสู้ต่อไปมาร์คดำน้ำลงไปตามหา เงาร่างเธอสั่นอยู่ในน้ำเขาใช้แขนโอบร่างเธอไว้แน่น“จับผมไว้ให้มั่น! ผมไม่ให้คุณเป็นอะไรทั้งนั้น!”ลิปดาสะดุ้ง มือของเธอกำแขนเขาแน่น“คุณมาร์ค… ปล่อยฉัน… ฉันเกลียดคุณ… ฮือ!”“เงียบก่อน!”เสียงเขาแผ่วแต่หนักแน่น“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรทั้งนั้น เข้าใจ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 46 ขออิสรภาพ

ค่ำคืนนั้นมาร์คเปิดประตูเข้ามาในห้อง พร้อมแก้วนมอุ่นในมือ“ดื่มนมก่อน จะได้สบายท้อง”เขาพูดพลางยื่นแก้วให้เธอลิปดาวางโทรศัพท์ แล้วหันหลังให้เขาทันที“ไม่หิว...ฉันจะนอนแล้ว”เธอพูดเสียงเรียบก่อนดึงผ้าห่มคลุมตัวแน่นมาร์คมองเธอด้วยแววตานิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม“เลือกเอา จะดื่มนมดี ๆ หรือจะให้ผมใช้วิธีอื่น”เธอยังคงนอนนิ่งไม่ตอบ ราวกับตั้งใจจะท้าทายเขามาร์คไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว เขาดึงผ้าห่มออกแล้วโน้มตัวขึ้นคร่อมทันที“นี่คุณจะทำอะไร! อย่านะ!”“ไปดื่มนม เดี๋ยวนี้”“ไม่...”“ไม่ดื่มงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้น... ผมจะจูบ”“อย่านะ! หมอบอกว่าห้ามทำกิจกรรม”“แค่จูบ หมอไม่ได้ห้าม”คำพูดของเขาทำให้ลิปดาตาโต แต่ยังไม่ทันจะผลัก เขาก็โน้มหน้าลงกดจูบที่ริมฝีปากของเธอทันที“อื้ม...”เสียงในลำคอหลุดออกจากเธอโดยไม่รู้ตัว“ถึงกับเคลิ้มเลยหรือ”เขาเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาแฝงรอยเย้ยหยันคำพูดนั้นยิ่งทำให้ลิปดาหน้าแดงจัด ทั้งอับอายและโกรธ“ปล่อย... ฉันดื่มก็ได้”เธอพูดเสียงสั่น ก่อนเบือนหน้าหนีมาร์คลุกขึ้น หยิบแก้วนมส่งให้เธอ เธอรับไว้และดื่มรวดเดียวหมดโดยไม่สบตาเขา“ดื่มให้หมด”เขาถามย้ำเสียงเรียบ“อิ่มมากแล้ว.
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 47 ฮอร์โมนคนท้อง

เขากลับเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มหมู ขนมปัง และน้ำ“อาหารมาแล้ว ทานมื้อเช้าหน่อยนะ”“ข้าวต้ม...”เธอเอ่ยเสียงเบาเมื่อเห็นอาหารเขาทำหน้าสงสัย ทำไมต้องข้าวต้ม“ฉันไม่อยากกินข้าวต้มแล้ว กินมาตลอด ฉันอยากสละลอยแก้ว ผลไม้ หรืออะไรก็ได้”เธอทำเสียงหงุดหงิด“เดี๋ยวใจเย็นก่อน ไม่เห็นต้องโมโหขนาดนั้น”“คุณไม่เข้าใจ ...ไม่มีทางเข้าใจ”เธอร้องไห้โฮ อย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่“จะร้องทำไม เดี๋ยวผมให้คนไปซื้อให้เอง”เขาพูดด้วยความงง ๆ กับอารมณ์ของเธอ“ป้าหลินครับ มาดูคุณผู้หญิงหน่อย”เขาตะโกนเรียก ป้าหลินวิ่งขึ้นมาทันที“คุณผู้หญิงเป็นอะไรคะ?”“ป้าฉันไม่อยากกินพวกนี้ ช่วยหาอะไรที่คนท้องกินได้หน่อย ลิปดาอยากกินสละลอยแก้ว หรืออะไรหวานๆ เปรี้ยว ๆ”เธอสะอื้นไห้งอแงเหมือนเด็กป้าหลินกอดเธอและพยักหน้า“ป้าเข้าใจ ๆ เดี๋ยวป้าจัดการให้นะคะ”“อาการคนท้องค่ะคุณผู้ชาย ฮอร์โมนเปลี่ยนช่วงนี้ก็อย่าขัดใจนะคะ เธอท้อง รู้สึกเหนื่อย ต้องเอาใจหน่อย”ป้าหลินกระซิบ“ต้องทนอีกเก้าเดือนหรือ คนท้องเอาแต่ใจชะมัด”เขาพึมพำ แต่เธอได้ยิน“คุณจะบ่นทำไม คุณมาท้องเองไหมล่ะ ถ้าจะบ่นขนาดนี้”“เปล่า ๆ ผมไม่บ่นแล้ว คุณจะทำอะไรผมตามใจหมดเลย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 48 ยอมทุกอย่าง

 บ้านพักตากอากาศ เขาใหญ่...แสงแดดยามสายลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่เข้ามา ลิปดานอนพิงหมอนอยู่ในห้องหนังสือ อากาศเย็นสบาย กลิ่นหอมของไม้และหนังสือทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย เจ้าแมวบรูโน่ขดตัวอยู่ข้าง ๆ ส่วนมาร์คก็ยังคงตามติดไม่ห่าง“บรูโน่มาหาแม่เร็ว มีขนมแมวเลียมาให้”เธอเรียกเสียงอ่อน ก่อนจะยื่นซองขนมแมวไปให้ บรูโน่รีบกระโดดขึ้นมาคลอเคลียทันทีมาร์คมองภาพนั้นเงียบ ๆ แววตาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ยามที่เธอไม่ดื้อ ไม่โกรธ เขารู้สึกว่าเธอช่างน่ารักเหลือเกินลิปดาเหลือบตาขึ้นมาเห็นสายตาเขา ทั้งสองสบตากันนิ่ง ก่อนเธอจะพูดห้วน ๆ เพื่อกลบเกลื่อน “มองอะไรไม่ทราบ?”“มองแมว... มองลูกในท้อง ไม่ได้มองคุณสักหน่อย”เขาพูดแล้วหันกลับอย่างไว้เชิง“ลูกก็อยู่ในท้องฉัน จะมองลูกไม่มองฉันได้ยังไง อย่ามาเฉไฉเลย”เขาเผลอยิ้มบาง ๆ กับท่าทีขี้งอนของเธอ ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ“พรุ่งนี้คุณจะเข้ากรุงเทพใช่ไหม ฉันจะไปบริษัทด้วย”เขาหันกลับมามองเธอ“
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 49 คู่หมั้นของเขา

 บริษัท อสังหาริมทรัพย์ตระกูลวิวัฒน์วงค์พานิชเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่เลขาส่วนตัวจะก้าวเข้ามา“ท่านประธานครับ คุณริษามาขอเข้าพบครับ”มาร์คเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย“ริษาเหรอ... มาทำไมกันล่ะ ให้เธอเข้ามาเถอะ”“ครับ ท่านประธาน”ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก ริษาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกายดีใจที่ได้เห็นเขาอีกครั้ง“มาร์ค... สบายดีไหม ไม่เจอกันนานเลยนะ”เธอทักอย่างเป็นกันเอง“สบายดีครับ แล้วคุณล่ะ?”เขาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นนิด ๆ“สบายดีค่ะ กลับมาครั้งนี้ว่าจะเริ่มธุรกิจใหม่ รบกวนมาร์คช่วยเป็นที่ปรึกษาให้หน่อยนะคะ คุณป้าบอกว่ามาร์คเก่งมาก จนตอนนี้บริษัทรุ่งเรืองสุด ๆ เลย”มาร์คยิ้มบาง“ผมก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่ได้เก่งอะไรนักหรอกครับ”ริษาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดอย่างลังเล“คุณป้ายังบอกว่าจะให้เรา... แต่งงานกัน.. ริษาไม่รู้ว่ามาร์คจะเต็มใจไหม&
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 50 เปิดเผยความจริง

“คุณไม่ต้องตอบอะไรผมก็ได้... แค่มานั่งนี่ก่อน เดี๋ยวผมทำแผลให้”น้ำเสียงของมาร์คนุ่มลงจนแทบเป็นกระซิบ เขาดึงเก้าอี้ให้เธอนั่งอย่างอ่อนโยนลิปดาส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่แดงนิดหน่อย ฉันไม่ได้เจ็บมาก... เท่ากับ คุณริษาคนสวยของคุณ หรอก”มาร์คเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณประชดผมเหรอ”“เปล่าค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ แต่แววตากลับหลบเลี่ยงอย่างชัดเจน“งั้นแสดงว่าคุณ... หึงผมใช่ไหม” เขายกยิ้มบาง พูดพลางโน้มตัวเข้าใกล้เธอ“ไม่เลย” ลิปดาตอบทันควัน “ฉันไม่ได้ใส่ใจคุณด้วยซ้ำ”เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ“ตอนนี้ผมยอมคุณทุกอย่างแล้วนะลิปดา... ต่อให้คุณจะทำผิดหรือไม่ ผมก็ไม่สน ผมอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณ กับลูกของเรา”ลิปดาหันมามองเขาช้า ๆ แววตาสั่นไหว“คุณพูดง่ายไปหน่อยไหม สิ่งที่คุณทำกับฉัน คุณจะไม่รับผิดชอบ... ก็คงไม่ใช่หรอก”“ผมยอมถอยให้คุณมากแล้วนะ”มาร์คพูดเสียงหนักแน่น “ผมยอมละทิ้งความแค้น ไม่แคร์อดีต ไม่แคร์ใครทั้งนั้น เพราะคุณ... และลูก”ลิปดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนตอบด้วยเสียงมั่นคง“แน่สิ... คุณอาจจะไม่สน แต่ฉันยังสน ฉันจะพิสูจน์ตัวเองให้ได้ ว่าฉันไม่ได้ทำร้ายใคร แค่นั้น”บรรยากาศในห้องเงียบลง มี
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status