All Chapters of บ่วงรักมาเฟียเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

เวลาผ่านไปไม่นาน ยี่หวาเดินออกมาจากห้องนอนในชุดนอนแขนขายาวสีฟ้าลายดอกไม้ ผมยาวสลวยถูกปล่อยลงอย่างเป็นธรรมชาติ แว่นตาเล็กบนใบหน้าเพิ่มเสน่ห์ให้เธอดูนุ่มนวลขึ้นอีกเท่าตัวเธอเดินตรงมายังห้องครัว เห็นพอลกำลังง่วนอยู่กับการล้างจานในอ่าง“พี่พอล เดี๋ยวยี่หวาล้างเองก็ได้ค่ะ พี่ไม่ต้องลำบากหรอก”“ไม่เห็นลำบากเลยครับ แค่ช่วยแบ่งเบาภาระของแฟนเท่านั้นเอง”เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งตรงมาให้“งั้นก็ตามสบายนะคะ คิดว่าเป็นห้องของพี่เองก็แล้วกัน... เอ่อ ตอนนี้ฝนยังไม่หยุดตกเลย พี่จะค้างที่นี่ไหมคะ?”เสียงถามนั้นแผ่วเบา แฝงความประหม่า ยี่หวาก้มหน้าหลบสายตา กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดว่าเธออยากให้เขาพักด้วย“ยี่หวาจะโอเคเหรอ ถ้ามีคนข้างนอกเห็นแล้วพูดกันไปว่ามีผู้ชายมาค้างที่ห้อง”เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แฝงความใส่ใจ“ก็ไม่เป็นไรค่ะ ยี่หวาโตแล้วนี่คะ แฟนมาค้างที่ห้องก็คงไม่แปลก... เราไม่ได้จะนอนห้องเดียวกันสักหน่อย”เธอตอบกลับอย่างพยายามทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ“แต่ถ้าพี่จะนอนที่นี่...”เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อพร้อมแววตากรุ้มกริ่ม“พี่คงต้องนอนกับยี่หวานะ เพราะพี่ไ

“แก้มบุ๋ม เมื่อครู่คุยกับคุณแม่ผม เป็นไงบ้าง”แก้มบุ๋มยังคงโกรธที่เขาบอกทุกอย่างกับแม่ เธอหยิกต้นแขนเขาแรง ๆ“โอ๊ย! ผมเจ็บนะ ทำอะไรผิด ทำไมโหดกับผมแบบนี้”“คุณบอกกับคุณแม่เรื่องของเรา”“ก็ใช่ ท่านควรรู้”“ใช่เหรอ นี่แหนะ”เธอหยิกเขาซ้ำอีกที“เรื่อง…ได้เสีย ควรพูดไหมเนี่ย”“ก็ผมอยากได้คุณ ผมให้คนสืบครอบครัวคุณ และที่สำคัญพ่อคุณเป็นเพื่อนกับแม่ผม ถ้าคุณไม่ยอม แต่ผมจะบอกว่าเรา…”“คุณขู่ฉันอย่างนั้นเหรอ”“เปล่า ผมไม่ได้ขู่ ผมแค่อยากให้คุณคิดอีกที แต่ผมรักคุณนะ ผมชอบคุณมาก และผมอยากแต่งงาน มีลูกแล้ว”“แต่ฉันยังอยากใช้ชีวิตโสด ไม่อยากมีลูกตอนนี้”“ไม่แน่…เราอาจจะมีแล้วก็ได้นะ เพราะคืนก่อนผมเอาออกไม่ทัน”“ไอ้ทะลึ่ง…พูดจริงไหมเนี่ย คุณไม่ได้ป้องกันด้วยใช่ไหม”“มันหมดแล้ว แล้วคุณก็เมามาก เราต่างต้องการกัน”“คุณมันเลวจริง ๆ”“ผมคิดว่าคุณตื่นขึ้นมาจะจำความได้เสียอีก”“จอดร้านขายยา! น่าจะฉุกเฉินทันอยู่…ฉันอยากจะฟาดหน้าคุณนัก”“โธ่…ท้องก็ไม่เป็นไร ผมจะแต่งงานกับคุณอยู่แล้วนะ”“แต่ฉัน…”ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ“ผมไม่ดีตรงไหน? ผมดูเลวขนาดนั้นเลยหรือ ความจริงใจของผม มันไม่พอที่จะทำให้คุณรักชอบผมได้เลย

ที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ตระกูลวิวัฒน์วงค์พานิช รถหรูจอดเทียบอยู่หน้าอาคาร พนักงานทุกคนต่างชะเง้อชมผู้ที่ก้าวลงมาจากรถทันที… และนั่นคือมาร์คเขายื่นมือไปคว้ามือแฟนสาวของเขา ลิปดา อย่างมั่นใจ“ผู้หญิงคนนั้นใครอะ ทำไมสวยขนาดนี้”“ฉันว่าน่าจะเป็นแฟนของคุณมาร์คนะ… หรืออาจจะคู่หมั้นที่แม่คุณมาร์คทาบทามไว้ตามข่าวลือก็ไม่แน่”“แล้วข่าวลือคนนั้นชื่ออะไรเหรอ?”“ริษารึเปล่า ลูกสาวพ่อเลี้ยงทางเหนือ เห็นว่าพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ”“ใช่เหรอ… แต่สายข่าวบอกว่าคุณมาร์คพาเธอไปหาคุณปู่แล้วนะ”“ก็ต้องคอยดูกันว่าจะเป็นใคร แต่ที่แน่ ๆ ผู้หญิงคนนี้… สวยเหมือนนางฟ้าเลยนะ เหมาะกับคุณมาร์คมาก”เสียงซุบซิบของพนักงานดังไปทั่วมุมออฟฟิศ มาร์คหยุดแล้วประกาศเสียงชัดเจน“นี่คือลิปดา… เลขาส่วนตัวของผม และเธอจะเป็นว่าที่ภรรยาของผมด้วย”ทุกคนต่างมองด้วยความเคารพและให้ความเกรงใจทันที พนักงานที่เคยซุบซิบก็เงียบไป เพราะเห็นถึงความชัดเจนและสถานะของลิปดาวันแรกของลิปดาที่บริษัทอสังหาฯ ตระกูลวิวัฒน์วงค์พานิช เป็นวันที่ทั้งตื่นเต้นและประหม่าในเวลาเดียวกันเมื่อเธอเดินผ่านออฟฟิศ แววตาของพนักงานหลายคนยังไม่ละสายตาจากเธอ แต่ทันใ

ถนนยามค่ำเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟริมทางทอดยาวเป็นสายบนถนนเปียกชื้นจากฝนที่เพิ่งหยุดตก มาร์คขับรถอย่างระมัดระวัง มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งถูกกุมไว้แน่นด้วยมือของลิปดาเขาเหลือบมองเธอที่เอนพิงเบาะ ใบหน้าแดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แก้มเนียนชื้นเล็กน้อยจากไอร้อนในร่างกาย ดวงตาเธอปิดลงครึ่งหนึ่งแต่ริมฝีปากยังเอื้อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา“คุณมาร์ค…คุณรักฉันจริง ๆ ใช่ไหมคะ”มาร์คหัวเราะเบา ๆ พลางเอื้อมมือไปแตะแก้มเธออย่างแผ่วเบา“รักสิครับ แต่ตอนนี้คุณควรพักก่อน เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว”“ฉันไม่ได้เมานะ…”เธอเถียงทั้งที่เปลือกตายังปิดแน่น “คุณอย่ามาว่าฉันเมา…”เขายิ้มอ่อน ขณะดวงตายังจับจ้องถนนตรงหน้า “ครับ ๆ คุณไม่เมา ผมเชื่อก็ได้”“งั้นจูบฉันหน่อยสิ ถ้าคุณรักฉันจริง…”เสียงเธอสั่นนิด ๆ แต่เต็มไปด้วยความต้องการจากใจมาร์คขยับมือที่ถูกเธอกุมแน่นแนบกับอกเธอ “ตอนนี้ผมขับรถอยู่ครับ ถ้าผมจูบคุณตอนนี้ มีหวังเราได้ไปถึงโรงพยาบาลแทนบ้านแน่”เขาเอ่ยพลางหัวเราะเบา ๆ“ไว้ถึงบ้านก่อนนะที่รัก ผมจะทำตามที่คุณขอทุกอย่างเลย”รถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบสงบของยามดึก มาร์คหันไปมอง

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง“แม่ค่ะ เป็นอย่างไรบ้างคะ หนูดีใจนะคะที่สีหน้าของแม่ดีขึ้นมาก”ลิปดาพูดด้วยน้ำเสียงโล่งใจ“แม่ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ ขอบคุณ คุณมาร์คด้วยนะ ที่ช่วยจัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาลให้แม่”รำพึงยิ้มอ่อนกล่าวด้วยความซาบซึ้งมาร์คยิ้มตอบ“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีครับแม่”“ลิปดา... หนูต้องดูแลคุณมาร์คให้ดีนะลูก”เสียงของรำพึงเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยลิปดาหันไปสบตาเขาแล้วยิ้มบาง ๆมาร์คพูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ไม่ต้องห่วงครับแม่ เดือนหน้าผมจะแต่งงานกับลิปดาแล้ว ให้ผมดูแลลิปดาเองดีกว่าครับ”รำพึงกับนิคมได้ยินเช่นนั้น ถึงกับโล่งใจและยิ้มออกมา“แม่เห็นลูก ๆ รักกัน แม่ก็ดีใจแล้ว”รำพึงพูดทั้งน้ำตาแห่งความสุขลิปดาหันไปยิ้ม“แม่ค่ะ พ่อค่ะ นอกจากหนูจะแต่งงานเดือนหน้าแล้ว... พี่พอลอาจจะแต่งปีหน้าด้วยนะคะ”คำพูดนั้นทำให้พ่อแม่หันมาสนใจทันที“เจ้าสาวคือใครล่ะลูก”นิคมถามขึ้นด้วยความอยากรู้“เพื่อนลิปดาเองค่ะ... ยี่หวาไงคะพ่อ”รำพึงยิ้มกว้าง“อ๋อ... หนูยี่หวานี่เอง แม่ชอบนะ เธอน่ารักดี”ลิปดาพยักหน้าเห็นด้วย“ใช่ค่ะ ยี่หวาเป็นคนน่ารักมากจริง ๆ ค่ะ”ลิปดาและมาร์คใช้เวลาอยู่ดูแลรำพึงเกือ