All Chapters of บ่วงรักมาเฟียเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

“คุณเป็นคนแบบนี้หรือคะ”เธอทำหน้ายู่ใส่เขา“ปกติไม่ครับ ผมเป็นแบบนี้แค่กับคุณคนเดียวนะ…ลิปดา”ฝ่ามือใหญ่ของเขายังคงล้วงเข้าไปในเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมอยู่ เขาทำมันอย่างแนบเนียนและจงใจ“อื้อ…อย่าแกล้งลิปดาสิค่ะ ...เห็นแบบนี้แล้วไม่อยากจะเชื่อเลย”“เชื่อเถอะครับ นอนนิ่ง ๆ นะ ขออยู่แบบนี้ทั้งคืน.. อุ่นดี”เขาอ้อนและยังคงกอดเธอไว้แน่น มือหนาสัมผัสหน้าอกเธอตลอด เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมง แต่ลิปดาก็ยังไม่อาจหลับลงได้ เธอขยับตัวไปมา จนเขาสังเกตได้“ดึกแล้ว ทำไมคุณยังไม่นอน หรือว่าที่นี่ไม่สบาย”ลิปดาส่ายหน้าเบา ๆ เธอถอนหายใจรวบรวมความกล้าก่อนเอ่ยถามเขาทันที“นอกจากฉันที่มาอยู่กับคุณแบบนี้…คุณมีผู้หญิง ...เออ...หมายถึงคุณมีภรรยาอยู่ก่อนไหมคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ“คุณนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้เหรอ ถ้าเป็นเรื่องนี้ คุณสบายใจได้”“สบายใจยังไงคะ”“หนึ่ง ผมไม่เคยคบใคร ไม่มีใครเป็นเมียนอกจากคุณสอง ผู้หญิงที่ผมเคยนอนด้วยก็แค่คนในสถานบันเทิงที่ต่างประเทศ น่าจะแค่ 2-3 ครั้งได้ แต่ที่ไทยไม่มี มีแต่ดื่มธรรมดา ไม่มีเรื่องเซ็กส์”“คุณสบายใจหรือยังครับ…ที่รักของผม”“งั้นตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับคุณ ฉันขอให้คุณสัญญาได้ไหมคะ

เสียงดนตรีในบาร์ยังคงดังอยู่ราวกับจังหวะหัวใจของแก้มบุ๋ม เธอเมาเต็มที่จนเกือบจะล้มตัวลงจากโซฟา กริชที่สังเกตเห็นตั้งแต่แรก รีบเข้ามานั่งข้าง ๆ มือใหญ่คว้าแก้วจากมือเธออย่างรวดเร็ว“น้องค่ะรินอีกพี่อยากดื่ม มาดื่มด้วยกันสิ”น้ำเสียงลึกแผ่ว ๆ แต่แฝงแรงดึงดูดทำให้แก้มบุ๋มรู้สึกใจเต้นแรง“คุณพอเถอะครับ… แก้มบุ๋ม คุณเมามากแล้ว” เขาพยายามดึงแก้วออกจากมือเธอ แต่เธอกลับยิ้มแห้ง ๆ อย่างท้าทาย“เมาเหรอ? ยังไม่เมาเลย มาดื่มสิ”เธอแย่งแก้วกลับมาดื่มจนหมด กริชถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ปฏิเสธ“พอแล้วนะครับ เดี๋ยวผมพากลับบ้าน จำทางได้ไหมนิ”เขาพูดพร้อมกับจับเอวของเธอไว้แน่น ขณะที่แก้มบุ๋มเอื้อมมือคล้องคอเขา ทำให้ร่างกายแนบชิดกันอย่างที่ทั้งคู่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเธอเมาจนจำไม่ได้เลยว่ากริชคือคนที่เธอเพิ่งบ่นเกลียดเมื่อครู่“คุณเมาแล้วนะ”เขาพูดเบา ๆ แต่เสียงนั้นกลับแผ่วราวกับเรียกความสนใจทั้งหมดของเธอแก้มบุ๋มยิ้มขำ ๆ พลางเผยความคิดในใจแบบไม่ยั้ง“ฉันขอซื้อคุณได้ไหมคะ… วันไนท์กันไหม?” น้ำเสียงเมา ๆ ของเธอทำให้กริชถึงกับขมวดคิ้ว แต่ก็อดยิ้มไม่ได้“ฉันถูกใจคุณมากนะ... วันไนท์กันไหม? พร้อมเปย

แสงยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนเข้ามาในห้องนอน เสียงนกร้องแผ่วเบาแทบกลืนไปกับลมหายใจแผ่วช้าแก้มบุ๋มค่อย ๆ ขยับตัว ผ้าห่มที่คลุมกายเลื่อนหล่นลงเล็กน้อยเมื่อเธอขยับแขนขึ้นบังแสงที่ส่องเข้ามาดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ลืมขึ้น และสิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องของเธอ แต่เป็นเพดานแปลกตา ไม่ใช่คอนโดของตัวเองแน่นอนเธอขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะหันหน้าไปอีกด้าน แล้วหัวใจเธอก็แทบหยุดเต้นเมื่อเห็นว่า...เธอกำลังอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มร่างสูงที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกันเธอมองเพียงอกกว้างของเขาขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ กลิ่นสบู่อ่อน ๆ และกลิ่นกายของเขาอบอวลอยู่รอบตัวจนเธอแทบหายใจไม่ทั่วท้อง แก้มบุ๋มมองลงไปที่อกเปลือยของเขา เห็นกล้ามเนื้อแน่นได้รูปจนเธอเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว“ขาวแน่น... ซิกแพคแบบนี้คงต้องมีรางวัล”เธอพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ก่อนจะชะงักเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปทันใดที่เธอเงยหน้าขึ้นไปได้พบกับใบหน้าและดวงตาคมคู่นั้นก็เปิดขึ้น และเป็นสายตาที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจอในเช้านี้เขากลับเป็นคนที่เธอโกรธจนแทบไม่อยากเห็นหน้าเมื่อวานนี้เอง“กรี๊ดดดด!”เสียงเธอดังขึ้นจนชายหนุ่มสะดุ้งตื่น

เมื่อมาร์คพาลิปดาออกจากคอนโด มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่คุณปู่ของเขารักษาตัวอยู่ บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความสงสัย“คุณมาร์คค่ะ เอ่อคุณกริชคบหากับแก้มบุ๋มตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย”ลิปดาถามขึ้นด้วยความสงสัย“ผมก็ไม่ทราบเลยนะ รู้แค่ตอนที่ผมเจอคุณกับเพื่อนคุณครั้งแรก”เขายิ้ม และเว้นช่วงพูดต่อ“คืนนั้น ไอ้กริชก็เล็งแก้มบุ๋มเพื่อนคุณไว้แล้ว”“จริงหรือคะ”“ใช่ครับแล้วผมก็เล็งคุณไว้เช่นกัน”เขาส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้เธอ“พอเลยค่ะ ลิปดาไม่อยากเชื่อคุณแล้ว”“คุณไม่เชื่อจริง ๆ เหรอ? ถ้าผมจำไม่ผิด วันนั้นผมจูบคุณครั้งแรกจนคุณเป็นลมล้มพับไปเลยนะ”“คุณมาร์ค... ถ้าพูดแบบนี้ฉันไม่คุยด้วยแล้วนะคะ”มาร์คยื่นมือโอบไหล่ลิปดาไว้ แล้วโน้มศีรษะเธอลงให้ซบไหล่เขา“ลิปดาผมแค่แซวเล่นนะ....จริง ๆ ผมรักคุณนะ จะให้พูดกี่รอบ ผมก็พูดได้แค่ผมรักคุณ”ลิปดาไม่ตอบ แต่รอยยิ้มเขินอายฉายชัดอยู่บนใบหน้า“เดี๋ยวรับดอกไม้เสร็จ แล้วเราไปเยี่ยมคุณปู่ที่โรงพยาบาลกันนะครับ ท่านบอกว่าอยากเจอหลานสะใภ้แล้ว”ลิปดาพยักหน้า มองสบตาเขาอย่างกังวล“แต่เราเพิ่งรู้จักกัน แถมฉันมาในฐานะลูกหนี้ คุณปู่จะยอมรับที่เราคบกันได้จริง ๆ

ทันทีที่รถหรูจอดเทียบบ้านพักตากอากาศกลางขุนเขาใหญ่ เสียงฝนภายนอกกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย บรรยากาศเย็นชื้นและกลิ่นดินลอยเหนือพื้นเตะจมูกป้าหลินกับแป้งยืนรอเจ้านายอยู่ตรงประตูบ้านด้วยรอยยิ้ม“ลิปดา ฝนตกหนักอย่าพึ่งลงนะครับ เดี๋ยวผมเอาร่มมารับ”มาร์คเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย แต่ยังไม่ทันขยับ ลิปดาก็เอื้อมมือมาจับแขนเขาไว้“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ละอองฝนเอง ลิปดาไม่ได้ป่วยง่ายขนาดนั้นหรอก”“แต่ว่า...”“ไปค่ะ เข้าบ้านกัน”ไม่รอให้เขาทัดทาน เธอก้าวลงจากรถ วิ่งฝ่าสายฝนตรงเข้าบ้านทันที“ยินดีต้อนรับคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงกลับบ้านค่ะ”ป้าหลินกับแป้งเอ่ยพร้อมกันด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“ขอบคุณนะคะป้า แล้ว..เจ้าบรูโน่อยู่ไหนคะ”“โน่นค่ะ น่าจะนอนรอข้างโซฟา”ลิปดายิ้มกว้างทันทีที่เห็นเจ้าบรูโน่ แมวสีน้ำตาลลายสวยกำลังขดตัวอยู่ตรงนั้น เธอเดินเข้าไปเรียกด้วยเสียงอ่อนโยน“บรูโน่ มานี่เร็วลูก”แมวเจ้าขี้อ้อนรีบวิ่งเข้ามาเกลือกตัวอยู่ที่เท้าเธอ มาร์คเดินตามเข้ามา ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม“เหมือนจะรู้เลยนะ ว่าคุณกลับมา ถึงได้รีบมาอ้อนขนาดนี้”“ก็แน่สิคะ บรูโน่รักฉันแล้ว ไม่รักคุณแล้วมั้ง”ลิปดาหันมายิ้มเย้า เขาแกล้งถอ