Lahat ng Kabanata ng น้องสาวคนสุดท้อง (2p,3p): Kabanata 21 - Kabanata 30

“อย่าคิดวิ่งอีก”ร่างหนาออกวิ่งตามเธอไปแบบติดๆเพราะขาที่ยาวกว่าต่อให้เธอวิ่งเร็วกว่านี้เขาก็วิ่งตามเธอทันไม่นานนักเขาก็คว้าเอาตัวเธอเอาไว้ได้แล้วจับพาดเอาไว้บนบ่า พาเธอกลับมาที่รถพร้อมกับเสียงดุที่มันดังขึ้นเมื่อเธอนั้นดื้อดึงกับเขาทั้งที่ควรจะทำตามคำสั่งของเขาตั้งแต่แรกทุกอย่างมันจะได้ง่ายไม่ใช่ต้องมาเจอเรื่องยุ่งยากแบบนี้“ทำไม”ซีเดย์ออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของเขา เกลียดนักพวกหลายใจเธอไม่อยากอยู่ใกล้แม้แต่นาทีเดียวอุตส่าห์มอบความรักให้เขาไปหมดหัวใจแต่เขากลับไม่เคยเห็นคุณค่า กลับไปมองหาคนอื่นทั้งที่มีเธอเป็นเมีย“ตั้งแต่เธอปีกกล้าขาแข็งส่งหนังสือหย่าให้ฉันทุกวัน ก็หัดพูดเสียงแข็งกับฉันด้วยงั้นซิ”น้ำเสียงแข็งกระด้างของเธอที่แสดงให้เห็นว่าเธอไม่เห็นเขาเป็นสามีอีกต่อไปแล้วทำเอาเขาหงุดหงิดขึ้นมาถึงกับกระแทกเสียงดังออกไปอย่างลืมตัวเขายังคงเป็นสามีของเธออยู่ก็ควรได้รับคำพูดดีๆจากเธอ ไม่ใช่ส่งหนังสือหย่ามาแล้วจะมาทำเสียงแข็งกับเขาแบบนี้ได้“ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้”ในฐานะลูกสาวคนสุดท้องของมาเฟียแห่งตระกูลเอสเซียโนผู้ยิ่งใหญ่ ซีเดย์เธอออกคำสั่งเสียงดังลั่นอย่างไม่เกรงก

“เอาไว้กลับพร้อมกัน”เสียงหนากระซิบเบาๆที่ข้างหูของเธอเมื่อคิดเอาไว้ว่าจะไปส่งเธอกลับบ้านด้วยตัวเองซีเดย์เอียงคอมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ วันนี้ทำไมคนตัวโตตรงหน้าถึงได้ดูแปลกๆไป“ข้างนอกฝนมันยังตกหนักอยู่ ขับรถออกไปตอนนี้มันอันตราย”เขาไม่ได้จะมีน้ำใจอะไรกับน้องสาวอย่างเธอหรอก ก็แค่เห็นว่าฝนข้างนอกมันยังคงตกหนักอยู่ ขืนให้ลูกน้องของเขาขับรถออกไปส่งเธอก็คงไม่ปลอดภัย ลูกน้องของเขามันก็แค่ขับรถพอใช้ได้ไม่ได้เก่งมากมายอะไร“ปล่อย”ฟังคำพูดของเขาแล้วมันก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาจนไม่อยากทนนั่งอยู่บนตักของเขาอีกแล้ว“ทำไม ไม่อยากนั่งตรงนี้แล้วหรือไง เมื่อก่อนตอนเด็กๆเธอก็ชอบขึ้นมานั่งตรงนี้”เขาไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เธอต้องการอะไรเขาจะไม่ตามใจเธออีกแล้ว แล้วเขาก็แปลงร่างมือหนาๆของเขาให้กลายเป็นหนวดปลาหมึกเริ่มกอดรัดเธอแน่นขึ้นทุกทีไปตามสัดส่วนนุ่มนิ่มของเธออย่างเอาแต่ใจตัวเองแทน“ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”มือเขาลูบท้องน้อยของเธอเข้าอย่างจัง เธอกลัวเขารู้ก็เลยหาเรื่องไปให้ไกลจากเขา หนีไปแอบในห้องน้ำทั้งที่ไม่ได้มีธุระส่วนตัวในห้องน้ำนั้นเลย“โอเคๆ”เขาจำใจปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนไป ไม่อยากขึ้นช

“เอามือออกไป”ซีเดย์เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่ได้นอนไปในช่วงเกือบเช้าในตอนเที่ยงของอีกวัน โดยการถูกคนที่นอนอยู่ข้างๆก่อกวนเขากำลังเอามือมาลูบวนท้องน้อยของเธอที่มันกำลังใหญ่ขึ้นนั้น จนเธอถึงกับสะดุ้งตื่น“ท้องเธอเป็นอะไร”เขาเห็นเธอตกใจตื่นขึ้นมาก็เลยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อคืนก่อนจะนอนก็เห็นยังอ้อนเขาเป็นลูกแมวอยู่เลย ทำไมตอนนี้มาหวงเนื้อหวงตัวกับเขาได้ล่ะ“บอกให้เอามือออกไป”“ทำไมต้องเสียงดังด้วยล่ะ”ซีเดย์เธอขึ้นเสียงใส่เขาก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อหนีมือของเขาที่อาจทำความลับของเธอแตกก่อนที่เธอจะหนีคนอย่างเขาพ้นโดยที่เธอนั้นถูกสายตาของเขาตามมาดุอย่างกับหมาบ้าตัวหนึ่งจนกลัวถึงกับต้องก้มหน้าหนี“เราควรอยู่ให้ห่างกันเอาไว้ เรากำลังอยู่ในช่วงฟ้องหย่ากัน ไม่ควรที่จะกลับมาอยู่ใกล้กันอีก”เจ้าของร่างเล็กรีบแต่งตัวให้เข้าที่ให้เรียบร้อยหลังจากที่แต่งเอาไว้อย่างลวกๆเมื่อตอนเช้ามืดนี้ กลับหลังหันให้เขาในทันที แล้วออกเดินโดยเป้าหมายเป็นประตูทางออกเธอควรกลับบ้านได้แล้ว ไม่ควรที่จะมาอยู่กับคนที่เขาไม่เคยคิดจะรักเธอแม้แต่นิดเดียวแบบนี้ “จะรีบกลับไปหาไอ้ทนายหน้าขาวนั้นหรือไง”เ

“ทำเหี้ยอะไรกันวะ”ทันทีที่เดินเข้ามาภายในบ้านที่แสนคุ้นเคย เขาก็เจอเข้ากับทนายที่กำลังทำเรื่องหย่าขาดของเขากับซีเดย์กำลังยกกระเป๋าใบใหญ่ที่เขาจำได้ดีว่าเป็นซีเดย์ขึ้นท้ายรถ เขาเดินทางไปต่างประเทศกับเธอหลายครั้งทำไมจะไม่รู้ว่ากระเป๋าส่วนตัวของเธอใบไหนภาพนั้นทำเอาเขาโมโหฉุนเฉียวขึ้นมา ถึงกับตวาดออกไปเสียงดังลั่น สายตาจ้องดุไปที่คนทั้งสองในทันที“พูดจาไม่สุภาพ ไร้มารยาท สมแล้วที่ผู้หญิงเขาไม่เอา”ไบร์ทยัดกระเป๋าขึ้นรถไปก่อนจะปิดท้ายรถลงแล้วหันมาพูดเบาๆกับอีกฝ่ายที่ดูจะโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว แต่ทว่าเขากลับใจเย็นและไม่ได้เกรงกลัวอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว“มึงพูดดีเหี้ยอะไรล่ะ คิดจะพาเมียกูหนีไปไหน”แมกซ์พูดไปก็เข้าไปกระชากแขนของซีเดย์มา ให้เธอมายืนข้างๆเขาไม่ใช่ข้างๆไอ้ทนายดีแต่ปากนั้น“พี่แมกซ์”ซีเดย์ไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างเล็กๆนั้นลอยตามแรงมือของเขามายืนอยู่ข้างเขาเสียแล้ว ทั้งไม่ได้อยากจะมาเลยแม้แต่นิด และกำลังพยายามตัดใจอย่างหนักเพื่อทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังนี้และออกเดินทางไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกในท้อง“เมีย? หึๆ”ไบร์ทมองหน้าอีกฝ่ายที่กล้าพูดออกมาอย่างเต็มปากแบบนั้น

“ปังงงง”เสียงยางรถยนต์ระเบิดดังลั่นท้องถนนที่บริเวณรอบๆนั้นแทบจะไม่มีบ้านคนเลย เรียกได้ว่าเกือบจะเปลี่ยวเลยก็ว่าได้ เพราะแทบนี้ส่วนมากเป็นสวนลำไยขนาดใหญ่แต่ละสวนกินพื้นที่กว้างเป็นร้อยไร่ บ้านผู้คนจึงห่างกัน รถที่แล่นมาด้วยความเร็วถึงกับส่ายไปมาอย่างรุนแรงก่อนที่แมกซ์จะควบคุมรถให้จอดลงได้ที่ตรงข้างทางไม่ห่างจากบ้านหลังหนึ่งที่ยังคงเปิดไฟส่องสว่างรอบบ้านอยู่“กรี๊ดดด”ซีเดย์ที่กำลังหลับใหลเพราะความเหนื่อยล้าจากการที่ต้องนั่งรถมาทั้งวันบวกกับแพ้ท้องอ่อนให้ต้องเวียนหัวอยู่ตลอดสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว เธอนั้นส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นรถพร้อมกับเนื้อตัวที่สั่นเทา“ไม่เป็นไรแล้ว แค่ยางรถระเบิดนะ”ลำแขนแกร่งคว้าร่างเล็กเข้ามากอดปลอบเมื่อรถจอดนิ่งได้แล้ว คำพูดสั้นๆเข้าปลอบประโลมเธออย่างไม่รู้ตัว เขาทำไปเพียงเพราะต้องการให้เธอเงียบเสียงลงและสงบขึ้น เขาจะได้ใช้หัวคิดอะไรออกได้บ้างว่าควรทำอะไรต่อไป“อืม”ร่างเล็กซุกใบหน้ากับอกแกร่งเพียงชั่วครู่ก่อนขยับออก แสร้งทำทีเป็นจัดตกแต่งเสียงผ้าของตัวเองแต่ทว่าภายในใจกลับเต้นแรง ไม่ใช่เพราะตกใจกลัวแล้วละแต่ทว่ากำลังหวั่นไหวไปกับความอบอุ่นข