All Chapters of น้องสาวคนสุดท้อง (2p,3p): Chapter 51 - Chapter 57

“อีกนานไหมกว่าซีเดย์จะหาย”แมกซ์ลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยสองขาที่ยังคงสั่นอยู่ และหัวใจที่ยังคงสั่นไหวไปกับการสูญเสียที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นเขาตั้งสติกลับมาเข้มแข็งให้เร็วที่สุดแม้จะยังทำไม่ได้ แต่เขาก็ปล่อยให้คนตัวเล็กเห็นเขาสภาพนี้ไม่ได้ ภายในไม่ไหวแต่ภายนอกต้องไม่ให้เธอเห็นว่าเขาอ่อนแอ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีหลักพึ่งพิง“ยังตอบไม่ได้ แต่หมอจะพยายามอย่างเต็มที่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวก่อนนะครับ”แมกซ์พยักหน้ารับคำหมอเบาๆพร้อมกับกล่าวโทษตัวเองอย่างมากมายในใจ ถ้าเขาเฝ้าดูแลเธอไม่ห่างไปไหน ทุกอย่างมันคงไม่เป็นแบบนี้ เป็นเพราะเขาเพียงคนเดียวลูกถึงได้จากไปแบบนี้“พี่ ซีเดย์ออกมาแล้ว”เซย์เดนเรียกพี่ชายเขาเสียงดังลั่นเมื่อเห็นประตูห้องฉุกเฉินนั้นเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเตียงคนไข้ที่ถูกเข็นออกมา พร้อมกับสายระโยงระยางของเครื่องมือหมอติดเต็มตัวไปหมด ยังไม่นับรวมผ้าพันแผลทั้งเล็กทั้งใหญ่ทั่วตัวนั้นอีกนะ มองๆดูแล้วน้องสาวคนสุดท้องของเขาช่างน่าสงสารจับใจเลยล่ะ“ซีเดย์เป็นยังไงบ้าง เจ็บมากหรือเปล่า พี่ขอโทษนะที่ดูแลหนูกับลูกไม่ดีพอ พี่ขอโทษ”แมกซ์ละทิ้งทุกอย่างแม้กระทั่งความเจ็บปวด

“ถ้าไม่มีผมอยู่ ซีเดย์อาจดีขึ้นกว่านี้ ให้ผมหายไปจากชีวิตของเธอดีกว่าครับ”แมกซ์เดินจากหน้าห้องพักฟื้นที่เมียของเขากำลังนอนรักษาตัวอยู่ภายในนั้นจากไปอย่างเงียบๆ ไม่มีการเอ่ยคำลาใดๆกับเธอเพราะขนาดเห็นหน้ากันเธอยังไม่พูดกับเขา มันก็คงชัดเจนแล้วล่ะว่าเธอก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าเขาสักเท่าไหร่ถ้าเขาอยากให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม อยากให้เธอหายดีทั้งร่างกายและจิตใจ เขาก็ต้องจากไปแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว“ปล่อยให้ได้สำนึกผิดบ้าง ดื้อนัก ไม่รู้เหมือนใคร”เซนต์ยืนฟังสองคนแม่ลูกคุยกันจนจบถึงได้พูดออกมาบ้าง เมื่อกำลังนึกอยากจะสมน้ำหน้าเจ้าลูกเลี้ยงตัวแสบ ตอนวางแผนให้รักกันดีๆ ให้สร้างครอบครัวที่อบอุ่นกลับไม่ชอบ พอถึงตอนนี้จะมาร้องเป็นหมา สมน้ำหน้า“ก็เหมือนคุณนั่นแหละ ดื้อนัก”เพียงพอใจเอ่ยกระแทกเสียงออกมา ก่อนจะกลับหลังหันสะบัดหน้าใส่สามีและพ่อของลูกกลับเข้าไปในห้องพักฟื้นเพื่อเฝ้าดูแลลูกสาวของเธอต่อผู้ชายบ้านนี้ก็เหมือนกันหมด ดื้อเป็นที่สุด ต้องหาทาทำให้ผู้หญิงปวดใจไม่เว้นแต่ละวันโดยไม่ค่อยสำนึกอีกด้วย“เสื้อผ้าจ๊ะ เดี๋ยวเปลี่ยนเสร็จเราก็จะได้กลับบ้านกัน”เสียงของคนเป็นแม่เลี้ยงเอ่ยขึ

“ไม่เป็นพี่น้องกันแล้วได้ไหม พี่อยากใช้ใบทะเบียนสมรสกับซีเดย์”โอบกอดเธอกระชับแน่นขึ้นจนร่างเล็กๆของอีกฝ่ายลอยขึ้นจากพื้น แล้วก็เป็นปากของเขาเองที่เอ่ยตัดสัมพันธ์แบบพี่น้องที่เคยเป็นฝ่ายพูดย้ำเอาไว้กับเธอ เมื่อหัวใจของเขามันปฏิเสธความสัมพันธ์แบบนั้นแต่กลับอยากจะเป็นสามีของเธอแต่เพียงผู้เดียว“พูดอะไร”คนถูกกอดเอาไว้แน่นถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัยกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่อยากจะเชื่อหูว่าคนปากหนักอย่างเขาที่ย้ำแล้วย้ำอีกว่าจะเป็นแค่พี่ชายของน้องสาวคนสุดท้องอย่างเธอจะเป็นฝ่ายเอ่ยพูดขึ้นก่อน“ไม่หย่าแล้วด้วย ไม่เอาอะไรแบบนั้นอีกแล้ว”แล้วเขาก็เอ่ยตามมาด้วยความเอาแต่ใจ ราวกับเป็นเด็กตัวเล็กๆในร่างของผู้ใหญ่ที่สูงเกือบจะร้อยเก้าสิบ“แล้วจะเอาแบบไหนกันคะ”“เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ”“ไม่”ซีเดย์เอ่ยปฏิเสธเสียงแข็งออกไปแต่ทว่าอ้อมกอดที่เธอมีต่อเขายังคงแน่นอยู่ไม่ยอมปล่อยออก“ซีเดย์”แมกซ์ถึงกับใจหายตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ และสองแขนของเขาที่โอบกอดเธออยู่มันก็เริ่มหมดแรง“อย่าปล่อยอ้อมกอดเชียวนะ ไม่อย่างนั้นหนูจะโกรธจริงๆด้วย”ซีเดย์สั่งเสียงแข็งออกไป“แล้วจะให้พี่ทำยังไง”

“เตียงมันก็ตั้งกว้างไม่ใช่เหรอ”หลังจากมื้อเย็นจบลงเขาก็ลากเธอเข้านอนแต่หัวค่ำ ซึ่งเธอก็ยังไม่ได้ง่วงอย่างเต็มที่ยังอยากจะนั่งดูทีวีต่อ แต่ก็ขัดเขาไม่ได้ ด้วยเหตุผลแห่งความเป็นห่วงเธอสารพัดนั้นแต่พอขึ้นเตียงมาแล้วพ่อคนตัวโตก็ทำตัวติดกับเธอ กอดเธอแน่นหนึบเหมือนปลาหมึกตลอดเวลา จนเตียงที่มันกว้างตั้งหกฟุตกำลังหดเหลือสามฟุตแล้วในตอนนี้“ก็ตรงนี้มันดีที่สุดเลย”เขาไม่พูดเปล่าแต่กลับซบใบหน้าไปกับแผ่นหลังเล็กอย่างสบายใจ เกือบสิบวันมาแล้วที่ต้องนอนคนเดียว หลับบ้างไม่หลับบ้างในตอนนั้น ทรมานใจเหลือเกินที่ต้องตัดใจจากเธอตอนนี้เขาได้เวลาตักตวงทุกอย่างกลับมาแล้วล่ะ และจะตักตวงอย่างเต็มที่เลยด้วยเริ่มจากการนอนต้องได้กลิ่นหอมๆจากเธอตลอดเวลา และจะไม่ห่างไปไหนเพราะกลัวเธอจะหายไปอีกด้วย“เราตัวติดกันตั้งแต่กินข้าวมาแล้วนะ พี่แมกซ์ไม่เบื่อเหรอคะ”ซีเดย์เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือว่ารู้สึกไม่ชอบ แต่ทว่ากลัวเขานอนแล้วไม่สบายตัวซะมากกว่าเพราะมัวแต่มานอนกอดเธอ“ไม่เบื่อครับ แล้วซีเดย์เบื่อพี่แล้วเหรอ”คนตัวโตส่งเสียงอ้อนเป็นลูกแมวเลยล่ะเพื่ออ้อนเมีย ผิดกับมาเฟียคนก่อนที่เผลอเป็นไม่ได้ชอบดุเมีย