All Chapters of รอยร้าวรัก: Chapter 211 - Chapter 218

“เพราะมันอาจจะไม่ใช่บุญจริงๆ น่ะสิ มดว่าคนที่ไถ่ชีวิตมามีกี่คนที่ตามไปดูว่าพวกมันจะไปอยู่ตรงไหน” ไอยเรศกล่าว“คนที่ร่วมไถ่ส่วนมากอนุโมทนาสาธุสบายใจแล้วจบ แต่พวกวัวควายที่ถูกไถ่มาส่วนมากก็เข้าธนาคารโคกระบือ ให้เกษตรกรยืมใช้หรือไม่ก็เอาไปแจกให้เกษตรกรเลี้ยงฟรีๆ อ้างว่าเอาไปใช้งาน ใช้ไถนา ซึ่งพวกเขาก็ปล่อยมันผสม พอมีลูกก็ส่งพ่อแม่วัวควายเข้าโรงเชือดอีกทีอยู่ดี” พีรยาอ้าปากค้าง นั่นคือสิ่งที่เธอไม่เคยรู้เลย แต่จะว่าไปมันก็จริง พวกเธอมักจะแค่โอนเงินหรือร่วมทำบุญ อนุโมทนาสาธุแล้วก็สบายใจที่ได้ทำบุญ แต่ไม่เคยไปตามดูว่าชีวิตหลังจากนั้นของสัตว์ที่ถูกไถ่มาจะเป็นอย่างไรไอยเรศพูดต่อ“ในทางพุทธศาสนา ศีลข้อที่หนึ่งคือการงดเว้นไม่ฆ่า เราไม่ฆ่าเอง และไม่สนับสนุนการฆ่านั่นก็เป็นกุศลพอแล้วครับ” ####################### วันเสาร์ต่อมาเขามารับพีรยาและอวิกามาปางช้างที่แม่แจ่ม ปางช้างของเขามีพื้นที่ประมาณสิบไร่เศษ แบ่งพื้นที่เป็นที่อยู่ของช้างประมาณหนึ่งไร่ อีกหนึ่งไร่ก่อสร้างเป็นสำนักงานและโรงพยาบาลสัตว์เล็กๆ ไว้สำหรับดูแลสัตว์ในปาง และรับรักษาสัตว์ของชาวบ้านในระแวกนั้นในอัตราค่ารักษาที่ค่อน

“ปู่อาจารย์อยู่พอดี แม่เลยมาขอฤกษ์น่ะ นี่เอ็งไม่ได้ท้องใช่ไหมนังหนู จะได้ไม่รีบ” แม่ถามแบบตรงมาก“แม๊...หนูไม่ได้ท้อง” พีรยาเสียงสูงเธอหน้าแดง อวิกาที่อยู่ใกล้ๆ ยังอดขำไม่ได้“แม่ไม่ได้ว่าอะไรลูก แม่คนยุคใหม่รับได้” มารดายังพูดมา ในขณะที่เสียงหัวเราะทางโน้นดังไม่หยุด“จ้ะ รับได้ แต่หนูไม่ท้องไงแม่” พีรยายืนกราน“เออๆๆ แค่นี้ล่ะ แม่แค่โทรมาถาม” แล้วนางก็วางสายไปอวิกาอมยิ้ม “บ้านมดน่ารักกันดีนะ ดูอบอุ่นจัง” พีรยายิ้มตาม “อบอุ่น แต่ก็ยุ่งหน่อยๆ นะ” สักพักไอยเรศโทรมา พีรยารับสายคนรัก“ค่ะพี่ช้าง”“ได้ฤกษ์แต่งอีกสองเดือนนะคะมด” เสียงทุ้มที่พูดผ่านโทรศัพท์ทำให้เธอตาโต“เร็วไปไหมคะ จะทำอะไรทัน” เธอบ่น“มดไม่ต้องทำอะไรเลยจ้ะ ทำสวยอย่างเดียวพอ” พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดี“แหม..มันก็ต้องมีไปตัดชุด โน่นนี่นั่นสองเดือนไม่ทันหรอกค่ะ เรื่องบ้านอ้อมด้วยนะคะพี่ช้าง” “บ้านอ้อมทำไมจ๊ะ” ชายหนุ่มสงสัย“อ้อมอยากหาซื้อบ้านก่อนที่เราจะแต่งงานค่ะ มดก็เห็นด้วยจะได้ไม่ต้องห่วงอ้อมกับน้องเอื้อ” เธอปรึกษาคนรัก“พี่พอรู้จักคนที่บอกขายบ้านดีๆ ระบบความปลอดภัยดี เดี๋ยวพี่หาให้เอง” ไอยเรศอาสาจ

ไอยเรศตามไปหาพีรยาที่บ้าน อวิกาบอกว่าพีรยาเข้าห้องปิดประตูเงียบตั้งแต่กลับมา เรียกก็ไม่ตอบ ชายหนุ่มจึงไปเคาะประตูเรียกเธอ“มด มดครับ เปิดประตูให้พี่ก่อน พี่อธิบายได้” พีรยาที่อยู่ในห้อง เธอร้องไห้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธและเสียใจ“มดฟังพี่ก่อนสิ” เขาเรียกอีกหลายครั้งแต่เธอไม่ตอบพีรยากำลังคิดว่างานแต่งงานในวันมะรืนเธอจะทำยังไง พรุ่งนี้เธอต้องกลับไปเตรียมตัวที่บ้านแล้ว ยกเลิกงานพ่อแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไอยเรศเงียบไปนานแล้ว อวิกามาเคาะประตูเรียก“มด พี่ช้างเขากลับไปแล้วออกมาเถอะ” หญิงสาวเปิดประตูโผเข้ากอดเพื่อน อวิกาลูบหลังเพื่อนสนิทด้วยความเห็นใจ“พี่ช้างเขากลับไปแล้ว เขาบอกว่าเขาอธิบายได้ เขากำลังไปพาพยานมายืนยันว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกัน” อวิกาพูดต่อ“เขาจดทะเบียนสมรสกัน ถ้าไม่ได้เป็นจะจดทำไม” พีรยาแย้ง สิ่งที่เห็นด้วยตามันชัดเจนมาก“ก็ลองฟังเขาก่อนไหม แล้วค่อยว่ากัน” อวิกาแนะนำในชม.ต่อมารถของไอยเรศเคลื่อนเข้ามาจอด และต่อท้ายด้วยรถของที่บ้านเขาอีกคัน พ่อเลี้ยงหนุ่มเดินนำคุณยายวารุณี คุณยายของนภดาราเข้ามา เนื่องจากท่านเป็นผู้ใหญ่ที่ทุกคนนับถ

หญิงสาวมองไปรอบตัวแต่คราวนี้ในความฝันของเธอไม่มืดอีกแล้ว มันสว่างและดูสวยงาม อากาศเย็นสบาย“แก้วเจ้าจันทร์” เธอหันไปตามเสียงเรียก“แก้วคำพา” พีรยาพึมพำ มองดูแก้วคำพาที่วันนี้ไม่ได้ห่มผ้าทองอีก เธอสวมชุดของสตรีชาวเวียงรุ่ง ใบหน้าเธอสวยงามไม่มีริ้วรอยความคับแค้นใจใดๆ“พี่ได้รับบุญที่เจ้าพี่ถวายคุ้มให้เป็นสมบัติชาติแล้ว ทุกดวงวิญญาณล้วนได้รับการปลดปล่อย” แก้วคำพาหันไปจูงเด็กชายคนที่เธอเคยเห็นในความฝันคนนั้น“ลูก” พีรยาเรียก“ลูกของเจ้า พี่จะดูแลเขาไว้ให้จนกว่าเขาจะถึงเวลาไปสู่ภพภูมิใหม่ แล้วเมื่อถึงเวลานั้นพี่จะไปสะสมบารมีรอเวลาไปชดใช้กรรม” “แล้วเขาจะมาเกิดเป็นลูกข้าใช่ไหม” พีรยาถามเด็กชายยิ้ม “เมื่อถึงเวลา เราจะได้พบกันนะแม่จ๋า” “แก้วเจ้าจันทร์ เจ้าจงมีความสุขเถอะ ส่วนผู้หญิงคนนั้นอย่าไปคิดมากเลย เดี๋ยวนางก็ได้รับกรรมของนาง” แก้วคำพาหมายถึงบราลี แปลกที่พีรยาสามารถสื่อใจนางได้แก้วคำพาพยักหน้า “รวมถึงคนที่ปล่อยข่าวให้เจ้าเสื่อมเสียด้วย เจ้านางบัวแก้ว อีกไม่ช้านางจะได้รับกรรมของนางเอง พี่ไปล่ะ เราจะได้พบกันอีกเมื่อถึงเวลาในภพชาติไหนสักชาตินึง” ร่างทั้งสองเลือนหายไปก