All Chapters of รอยร้าวรัก: Chapter 191 - Chapter 200

ลานหน้าเรือนนั้น หลังจากที่ท่านให้ไอยเรศและพีรยาได้ทำสมาธิสักครู่ จนจิตใจสงบพอจะกล่าวคำขอขมากรรมต่อแก้วคำพาแล้ว ท่านหยิบกล่องไม้กล่องนั้นลงมาวางลงบนกองฟืนที่ให้คนงานจัดการเตรียมไว้ ท่านมหาชวโนและพระภิกษุรูปอื่นๆ ที่มาในวันนี้ได้ยืนล้อมกองฟืนนั้น บริกรรมคาถาสวดส่งวิญญาณอยู่นานพอสมควร กายทิพย์ของแก้วคำพาทรุดลงกับพื้นตรงหน้ากองฟืนนั้น เธอวิงวอนต่อพระภิกษุหนุ่ม“อย่านะเจ้าคะท่านสิบแสน อย่าทำร้ายข้าเลย” “ไม่มีใครทำร้ายโยม นอกจากตัวโยมเอง ข้อนี้โยมรู้ดีที่สุด” ท่านตอบในจิตไม่มีคำตอบจากแก้วคำพา มีเพียงเสียงสะอื้นที่ดังไปทั่วบริเวณ “วางมันลงเสียเถิดแม่หญิง ความอาฆาตนั้นเจ้าสร้างมันขึ้นมาเอง หากคิดไตร่ตรองเจ้าจะรู้ว่าไม่ได้มีผู้ใดที่คิดทำร้ายเจ้าเลยแม้แต่น้อย ความรักนั้นเป็นสิ่งที่บังคับกันไม่ได้ ขอกันก็ไม่ได้ เรื่องนี้เจ้าก็รู้ดี” แววตาของแก้วคำพาอ่อนลงเมื่อคิดตามที่ท่านมหาชวโนบอก นางรู้ดียิ่งกว่าใครว่าตนเองผูกติดอยู่ในโซ่กรรมที่นางถักทอมันขึ้นมาเอง แก้วเจ้าจันทร์แม้จะตายในคุ้มแต่ดวงจิตของนางก็ยังไม่ได้ผูกติดกับสถานที่เช่นพี่สาว เพราะนางไม่ได้ผูกใจเจ็บใครเลย นางจึงมี

หลังจากนั้นเหตุการณ์เหมือนจะสงบสุขดี พีรยากลับไปทำงานเมื่อครบวันลาพักร้อน ไอยเรศไปรับเธอที่ทำงานบ้างแต่ไม่บ่อยนัก เพราะแฟนสาวบอกว่า“ยังไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเราค่ะ” ไอยเรศทำหน้าประหลาด เมื่อพีรยาพูดแบบนั้น“ทำไมเหรอ เป็นแฟนพี่มันแย่มากเลยเหรอครับมด” “เปล่าค่ะ แต่พี่ช้างดูดีไปต่างหาก เกิดเป็นแฟนกันไม่กี่วันแล้วพี่เกิดนึกได้ว่าพี่ดีเกินไป เลิกกันขึ้นมามดจะได้ไม่ต้องอายชาวบ้าน” ไอยเรศนับหนึ่งถึงสิบในใจ “พี่ไม่ใช่คนโลเลแบบนั้น พี่ไม่ใช่เด็กเหมือนมด” “มดไม่ใช่เด็ก โตแล้ว” พีรยาโมโหเมื่อถูกว่าตรงๆ“ก็นี่แหล่ะเด็ก ถ้าบอกว่าตัวเองไม่เด็กก็มาทำอะไรแบบคนโตๆ ไหม” เขาก้มหน้ามาจนชิด ตอนนั้นทั้งสองคนอยู่ที่บ้านของฝ่ายหญิงตามลำพัง ส่วนอวิกาออกไปโรงพยาบาลโดยมีแม่บ้านติดตามไปด้วยพีรยาเอนตัวหนีสุดฤทธิ์ “พี่ช้าง ทำไมชอบทำแบบนี้” “ถามแปลกๆ มดเป็นแฟนพี่ หรือจะให้พี่ไปอยากอยู่ใกล้คนอื่น” ไอยเรศพูดแบบระอานิดๆ “ไม่ได้ห้ามค่ะ ถ้าคนจะทำใครจะไปห้ามได้” พีรยาโกรธขึ้นมาทันที หญิงสาวผลักเขาอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซไปอีกทาง ชายหนุ่มคว้าตัวคนที่กำลังโกรธก่อนที่เธอจะหนีทัน“มด พี่ไม่ได้หม

“พ่อเลี้ยงมาแล้ว” คุณยายพูด“สวัสดีครับอาจารย์” เขาทำความเคารพเจ้าของบ้าน “มดกับอ้อมมานานรึยังครับ” เขายิ้มก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเห็นพีรยาชัดๆ “ไม่นานค่ะ พี่ช้างเพิ่งมาเหรอคะ” อวิกาตอบ“ครับ”“เดี๋ยวพระจะมาแล้ว พ่อเลี้ยงกับสาวๆ ไปหาที่นั่งก่อนเถอะค่ะ” คุณยายพูดขึ้นมา เมื่อเห็นรถของทางวัดเลี้ยวเข้ามาในบริเวณบ้านอวิกาจึงเดินนำไปที่โต๊ะ มีพีรยาเดินตามไปติดๆ แต่ไอยเรศโอบเอวหญิงสาวให้เดินไปพร้อมเขา เธอรีบเอามือเขาออกจากเอวทันที“พี่ช้างปล่อยค่ะ เดี๋ยวคนมอง” “ทำไม พี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แล้วทำไมมดใส่ชุดแบบนี้” ชายหนุ่มเสียงเข้ม“ชุดนี้สวยออกค่ะ ไม่ได้น่าเกลียดอะไรเลย” พีรยาแย้ง“แต่มันเปิดหลังจะถึงเอวแล้วนะ ไม่เป็นอะไรได้ยังไง” เขาเริ่มโมโหนิดๆ“พี่ช้างคะ ตัวเราไม่ใช่ของเรา ร่างกายนี้เป็นของสมมติ เดี๋ยวก็ผุพังเน่าไป อย่าคิดมากสิ” พีรยาพูดหน้าตาเฉยก่อนจะเดินหนีไปกับอวิกา ปล่อยแฟนหนุ่มโมโหคนเดียวตรงนั้นจากนั้นเป็นการเริ่มพิธีสงฆ์ เจ้าบ่าวเจ้าสาวถวายภัตตาหารและพนมมือรับศีล รับพร ตามขั้นตอน เมื่อจบแล้วจึงเริ่มการผูกข้อมือพีรยาผูกข้อมือให้บ่าวสาวและอวยพรให้ทั้งคู่รักกันไปนาน ครอบค

ไอยเรศอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน เขาหอมแก้มแฟนสาวฟอดใหญ่ ก่อนจะดึงมือเธอให้ลุกขึ้น“หิวใช่ไหม พี่เห็นมดยังไม่ได้กินอะไรเลย มาดูนี่ดีกว่าพี่สั่งแม่บ้านให้เตรียมกับข้าวให้มดแล้ว” เขารุนหลังเธอไปที่โต๊ะอาหารที่ถูกจัดไว้ก่อนหน้าเขามาไม่กี่นาที บนนั้นมีทุกอย่างที่เขาจำได้ว่าพีรยาชอบ“ขอบคุณค่ะ” พีรยาขอบคุณเขาแต่แฟนหนุ่มตอบว่า“มดขอบคุณพี่เป็นอย่างอื่นดีกว่า” เขาพูดจบแล้วหัวเราะเมื่อเห็นเธอค้อน ในระหว่างทานอาหาร พีรยาพูดกับไอยเรศว่า“มดอยากไปถวายสังฆทานกับหลวงพี่ชวโนค่ะ” “ทำไมเหรอจ๊ะ มีอะไรรึเปล่า” ไอยเรศถามกลับ“ช่วงนี้ฝันเห็นเด็กผู้ชายอีกแล้วค่ะ” เธอไม่สบายใจเท่าไหร่ เพราะไม่รู้ว่าเด็กชายต้องการอะไร“ไปสิจ๊ะพี่จะพาไป เดี๋ยวทานเสร็จแล้วไปกันเลยไหม” เขาชวน พีรยาพยักหน้า##################“หลวงพี่ปล่อยเขาเป็นอิสระแล้ว เขาจะไปไหนก็ได้ตามที่เขาอยากไป” พระมหาชวโนพูดเมื่อฟังคำถามจบ ในสัปดาห์ต่อมาที่ไอยเรศพาคนรักไปวัด“แล้วเขาไม่ไปเกิดเหรอคะหลวงพี่ โยมไม่อยากเห็นเขาเร่ร่อนแบบนี้” พีรยาถาม“โยมเป็นแม่เขา เขาก็อยากอยู่ด้วย ที่อยู่ก็เพราะรอเกิดนี่ล่ะ หลวงพี่บอกมากกว่านี

“อย่าเอ็ดไปล่ะ โหรหลวงว่าเจ้านางทั้งสองเป็นกาลกิณีต่อเวียงยอง ขนาดเผาแล้วกระดูกยังถูกส่งกลับไปเวียงรุ่งเลย” พีรยาฟังคำพูดเหล่านั้นด้วยใจที่แตกสลาย“เป็นยังไง ได้ยินแล้วเจ้ายังรักเขาอยู่อีกไหม ถ้ายังไม่พอข้าจะไปพาไปดูอีก” เสียงแก้วคำพาดังขึ้นก่อนที่รอบตัวพีรยาจะเปลี่ยนเป็นตอนกลางคืน“ลูกพ่อ พรุ่งนี้เจ้าจะต้องแต่งงานกับเจ้านางจากเมืองใต้ แน่ใจแล้วใช่ไหม” เจ้าอินแปลงถามบุตรชายในห้องหนังสือ“เจ้าพ่อข้าแน่ใจ ข้าจะไม่ให้สิ่งใดของเวียงรุ่งหลงเหลืออีกที่นี่” ไอยยาวัตตอบ“เจ้าไม่กลัวดวงวิญญาณของแก้วเจ้าจันทร์จะรับรู้และเสียใจรึ” ผู้เป็นพ่อถาม“หากดวงวิญญาณนางมีจริงและรับรู้ได้จริง หากภพชาติหน้ามีจริง ข้าจะขอชดเชยให้นางในภพชาตินั้น ข้าจะให้ทุกสิ่งที่นางต้องการ ข้าจะยกย่องนางเหนือหญิงคนใดแต่วันนี้ข้ามีหน้าที่ต่อเวียงยอง ข้าหวังว่านางจะเข้าใจ” ไอยยาวัตพูด“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด ม้าเร็วรออยู่จะทำอะไรก็รีบทำ” ผู้เป็นพ่อเร่งก่อนจะเดินออกมาจากห้องไอยยาวัตหยิบโกศใส่กระดูกของแก้วเจ้าจันทร์และแก้วคำพา และหนังสือที่โหรหลวงเขียนว่านางเป็นกาลกิณีต่อเวียงยอง ส่งให้คนของเขานำไปมอบให