รอยร้าวรัก のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

โดยที่บัวแก้วหลอกแก้วคำพาว่าหาคนที่ไว้ใจได้ไปส่งน้องสาวฝาแฝดแล้วเรียบร้อย แก้วคำพาถึงจะชิงชังน้องสาวฝาแฝด หากจิตใจนางก็ไม่ถึงขั้นจะฆ่าแกงน้องสาวตนเอง นางหลงเชื่อว่าคนของบัวแก้วจะไปส่งแก้วเจ้าจันทร์จริง จึงบังคับพาน้องสาวไปส่งที่ประตูด้านหลังคุ้มเวียงบัวคนที่บัวแก้วสั่งให้พาแก้วเจ้าจันทร์ไปคือนักเลงหัวไม้ ที่นางสั่งให้ญาติผู้พี่ไปหามา คำสั่งของนางคือพาออกไปนอกเวียงแล้วฆ่าข่มขืนแก้วเจ้าจันทร์เสียและในระหว่างที่ญาติผู้พี่ของนางไปหานักเลงหัวไม้มารับงาน เขาได้ป่าวประกาศในร้านสุราว่าต้องการคนทำงาน งานง่ายๆ และอาจจะได้เชยชมสาวในเวียงด้วย ได้ทั้งเงินและความสำราญ สิบแสนที่นั่งอยู่ในร้านนั้นได้ยินจึงเสนอตัวรับงาน สิบแสนมาในเสื้อผ้าแบบคนธรรมดา จึงไม่มีใครรู้จักเขา และเพราะเขาเป็นคนแปลกหน้าของเมือง ญาติของบัวแก้วจึงตกลงจ้างเขา เมื่อคนของเขามาถึงจึงจับตัวผู้จ้างวานมัดไว้ ส่วนหนึ่งมาเตรียมที่พักกลางป่าไว้อย่างรีบเร่ง และตัวเขาเองเป็นผู้ไปรับแก้วเจ้าจันทร์ออกจากคุ้มด้วยตัวเอง และส่งข่าวถึงไอยยาวัตให้ตามมาเมื่อไอยยาวัตฟังจบ ชายหนุ่มสั่งให้มัดญาติของบัวแก้วไว้ที่เสากลางลาน ให้มีคนเฝ้าต

“เจ้านางแก้วเจ้าจันทร์ ใช่จริงๆ ด้วย” พีรยาและไอยเรศพนมมือไหว้สวัสดีผู้สูงวัยกว่า“คุณยายป่วยเหรอคะ” เธอถาม“โรคคนแก่ กระเสาะกระแสะมานานไม่เป็นอะไรมากหรอกหนู หนูกับพ่อหนุ่มมีอะไรอยากถามยาย ถามมาเลยลูก” คุณยายไม่อ้อมค้อม“หนูอยากรู้ประวัติของผ้าปักทองผืนนั้นค่ะคุณยาย” เธอถาม คุณยายมองหน้าคนทั้งสองแล้วเริ่มเล่ายายฟังมาจากปู่อีกที ปู่ของยายเคยทำงานในคุ้มเวียงบัวสมัยที่ท่านยังหนุ่ม ท่านบอกว่า“เจ้าไอยยาวัตเป็นบุตรชายของเจ้าอินแปลง พระญาติคนสำคัญของเวียงยอง เจ้าอินแปลงได้หมั้นเจ้าไอยยาวัตไว้กับธิดาของเจ้าเมืองเวียงรุ่ง แต่เมืองเวียงรุ่งมีเจ้านางสองพระองค์เป็นฝาแฝดกัน ในขบวนเดินทางของเจ้านางทั้งสองมาที่คุ้มเวียงบัวนั้น มีเจ้านางแก้วคำพาแฝดพี่มาในฐานะคู่หมายของเจ้าไอยยาวัต ส่วนเจ้านางแก้วเจ้าจันทร์แฝดน้องมาในฐานะตัวแทนของเวียงรุ่งเข้าร่วมพิธีแต่งงานของทั้งสองคนแต่เจ้าไอยยาวัตไม่ประสงค์จะแต่งงานกับเจ้านางผู้พี่ เพราะเขาพึงพอใจเจ้านางแก้วเจ้าจันทร์และเจ้าไอยยาวัตได้อ้างว่าในสัญญาของทั้งสองเมือง ไม่ได้ระบุว่าเจ้านางองค์ใดจะเป็นคู่หมายของเขา ทำให้เกิดการจัดงานแต่งงานระหว่างเจ้าไอ

“น้องหยามพี่ขนาดไหน จริงๆ พี่ควรจะลงโทษน้องแล้วกลับไปลงโทษแก้วคำพาอีกคนตามกฎของคุ้ม” ไอยยาวัตพูด เขาปล่อยแขนเจ้าจันทร์ หมุนกายหันหลังให้เธอ“ไม่ใช่นะเจ้าพี่ น้องไม่เคยคิดแบบนั้นแต่...” เจ้าจันทร์น้ำท่วมปาก เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะเลือกอะไรได้เลย“งั้นน้องจะให้พี่ทำอย่างไร ปล่อยน้องกลับเวียงรุ่งพี่ทำไม่ได้เพราะถ้าน้องทำแบบนั้น เท่ากับไม่ให้เกียรติเวียงยองเลยสัมพันธ์อันดีที่มีมามันจะเสียเพราะน้อง และแก้วคำพาที่ยังอยู่ในคุ้มเวียงบัวก็อาจจะต้องรับโทษหนัก ต้องรับอาญา น้องยอมรับได้หรือไม่” ไอยยาวัตไม่อยากข่มขู่เธอ แต่เขาจำเป็นต้องทำแก้วเจ้าจันทร์หน้าตื่น ทำไมเธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เธอถลันไปยืนตรงหน้าเขา“ไม่นะเจ้าพี่ น้องยอมไม่ได้ อย่าทำอะไรเจ้าพี่แก้วคำพาเลยเจ้าค่ะ อย่าลงโทษนางเลย” เธอขอร้องเขา“งั้นน้องก็ต้องทำตามที่พี่บอก น้องอยู่กับพี่ที่นี่สักสองสามวันแล้วพี่จะพาน้องกลับเข้าเวียง ไปหาวันแต่งงานกันใหม่ พี่จะบอกทุกคนว่าอยากพาน้องมาเที่ยวป่าเอง แก้วคำพาก็จะไม่มีความผิดอะไรด้วย” ไอยยาวัตเชยคางหญิงสาวให้มองตาเขาแก้วเจ้าจันทร์ทวนคำ “อยู่ที่นี่ อยู่กับเจ้าพี่เหรอ”“ใช่

ชายหนุ่มกลับขึ้นรถสั่งให้คนขับรถตรงไปบ้านแล้วพักได้เลย เขาตั้งใจว่าจะเปลี่ยนใช้รถคันที่ใช้ขับเองประจำ แต่ยังไปไม่ได้ไกลแค่เลี้ยวออกมาจากซอยย่อย ก็หันได้เห็นรถมอเตอร์ไซต์ของพีรยาที่ออกมาเมื่อครู่ เธอเบรกรถอยู่กลางซอยมีอีกาตัวใหญ่บินโฉบลงมาเกือบโดนหน้าหญิงสาว ก่อนที่มันจะบินหนีไปคนขับรถเบรกกระทันหันเช่นกัน ไอยเรศรีบลงจากรถไปดูพีรยา หญิงสาวมือเย็นเฉียบหน้าซีด “มด” เขาเรียกเธอเสียงดังขึ้น พีรยาสะดุ้งก่อนจะหันมามองเขา “พี่ช้าง” เธอคิดถึงสิ่งที่เห็นสักครู่มันติดตามาก อีกาตัวนั้นมีใบหน้าเป็นหญิงชรา มันส่งเสียงร้องดังก่อนจะบินโฉบลงมาตัดหน้ารถจนเธอต้องเบรกทันทีพีรยานึกถึงคำพูดของมารดาที่โทรหาเมื่อสองคืนก่อน ว่าท่านฝันไม่ดี ฝันว่าเห็นบุตรสาวตัวแข็งทื่อใส่ชุดดำเดินไปตามทางมืดๆ เรียกก็ไม่หัน ท่านต้องการให้เธอกลับบ้านไปทำพิธีสะเดาะเคราะห์ไหว้ผีปู่ย่าของตระกูล เพื่อขอให้ท่านคุ้มครองตามธรรมเนียมของทางบ้านที่ลำปาง เธอจึงลาพักร้อนหนึ่งสัปดาห์เพื่อจะไปทำพิธีให้มารดาสบายใจ“มดเป็นอะไรไหม” เสียงไอยเรศดึงสติเธอกลับมาจากภวังค์ “เปล่าค่ะ ไม่เป็นไรแค่ตกใจ” หญิงสาวสั่นหน้า พ่อเลี้ยงหนุ่มด

“ไม่เป็นไรค่ะ พ่อเลี้ยงเอ้ย....พี่ช้างมีปัญหาเยอะแล้ว” เธอเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นเขาหน้าตึง “มดเกรงใจค่ะ” “แต่พี่อยากให้มดปรึกษา มีอะไรก็ถามพี่ก่อนสิ” พีรยาไม่อยากเชื่อว่าพ่อเลี้ยงวัยสามรอบ จะลดอายุไปเป็นเด็กสามขวบได้เช่นตอนนี้“พี่ช้างคะ” เธอพูดอย่างระมัดระวัง “พี่ช้างเป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพลต้นๆ ของลำพูนคนนึง เป็นคนมีเสน่ห์หน้าตาดี รูปร่างเพอร์เฟคฐานะดีหน้าที่การงานดีมาก พี่จะมาทำตัวเป็นดอกไม้ริมทางรอให้มดเด็ดง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ค่ะ” เธอพูดหน้าตายไอยเรศหัวเราะลั่นจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง เขาพูดแกมหัวเราะว่า “ถึงพี่จะทำตัวเป็นดอกไม้ริมทางให้มดเด็ด แต่บอกเลยว่ามดจะดอมดมพี่แล้วทิ้งไม่ได้เด็ดขาด” พีรยาสีหน้าเข้มขึ้น “พูดบ้าๆ เรื่องของเราเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้นยืน“แค่นี้ใช่ไหมคะ พรุ่งนี้มดจะขับรถไปคุ้มเวียงบัวเองตอนเช้า เจอกันที่นั่นเลยค่ะ” เธอเก็บของบนโต๊ะที่ซื้อมาทิ้งลงถังขยะ ไอยเรศช่วยเธอเก็บแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าพีรยาซื้อมาทำไมมากมายโดยที่ไม่กินเลยชายหนุ่มเดินไปส่งเธอขึ้นรถ เมื่อเธอปิดประตูรถแล้วเขาเคาะกระจก เธอจึงลดกระจกลงตั้งใจจะถามว่ามีอะไรไอยเรศก้มหน้าลงห