All Chapters of รอยร้าวรัก: Chapter 161 - Chapter 170

วันรุ่งขึ้นไอยเรศเลี้ยงฉลองให้กับข่าวดีของนภดาราและพสุ เขานัดให้ไปเจอที่ร้านอาหารริมแม่ปิง เป็นร้านที่มีอาหารหลากหลาย และบรรยากาศดีมากหนุ่มสาวทั้งสี่คนไปตามนัดและพบไอยเรศที่ลานจอดรถของร้านอาหารพอดี “สวัสดีครับพี่ช้าง / สวัสดีค่ะพี่ช้าง” เสียงทักทายดังอย่างเป็นกันเอง“ยินดีกับข่าวดีของน้องฟ้ากับคุณพสุด้วยนะครับ ผมขอถือโอกาสเลี้ยงฉลองให้เลย เชิญด้านในเลยครับน้องๆ พี่จองโต๊ะไว้แล้ว” พนักงานของร้านนำเข้าไปด้านในซึ่งเป็นโซนวีไอพี และมีแขกอีกโต๊ะมาก่อนหน้านั้นแล้ว บังเอิญว่าเป็นรุ่นน้องของนาวินสมัยเรียนจึงทักทายกัน“อ้อม ลดามาเที่ยวเหรอ” สาวๆ ในกลุ่มนั้นหันมามอง ทุกคนพูดพร้อมกัน“พี่วิน” นาวินเดินตรงไปหาพวกเธอ “เป็นไง ได้ข่าวว่าอ้อมแต่งงานตอนนั้นพี่ไม่อยู่ไทย โทษทีนะที่ไม่ได้ไปร่วมงาน” อวิกาหน้าสลดลง “ไม่เป็นไรค่ะพี่วิน พี่วินมากับใครเหรอคะ” เธอเห็นคนกลุ่มใหญ่ที่มากับนาวิน“พี่มาเที่ยวบ้านเพื่อนที่ลำพูนครับ นี่พระพายแฟนพี่ นั่นฟ้าจ้ะเพื่อนพระพายข้างๆ ฟ้าก็คุณดินแฟนเขา ส่วนนี่พ่อเลี้ยงไอยเรศเป็นคนกว้างขวางในท้องที่” เขาแนะนำคนที่มาด้วยให้พวกรุ่นน้องรู้จัก และหันไปแนะนำพ

เขาขับรถมาตอนกลางคืน มาถึงลำพูนตอนตีห้าพบว่านภดารากำลังเตรียมกับข้าวและขนมใส่บาตร “ทำไมทำเยอะแยะครับ” พสุถามเมื่อเห็นกับข้าวสองหม้อใหญ่ ขนมอีกสองถาดใหญ่ๆ “จะเอาไปถวายพระที่เข้าร่วมปริวาสด้วยค่ะพี่ดิน คุณยายร่วมเป็นเจ้าภาพทุกปี ไปด้วยกันไหมคะ” บุญเข้ากรรม หรือ บุญเดือนอ้าย[1] ตรงกับวันเพ็ญเดือนอ้ายหรือเดือนธันวาคม จัดทำโดยพระภิกษุ ผู้ต้องอาบัติสังฆาทิเสส คือ อาบัติขนาดกลาง ต้องปฏิบัติวุฏฐานวิธี คือ ระเบียบเป็นเครื่องออกอาบัติ โดยให้พระสงฆ์เข้าไปอยู่ในเขตที่จำกัด ทรมานกายและชำระจิตใจให้บริสุทธิ ถือเป็นการแทนคุณมารดาที่ต้องอยู่กรรม(อยู่ไฟ) ด้วยการเข้ากรรมทำอยู่เก้าราตรี คือ สามราตรีแรกเรียกว่า อยู่บริวาส และหกราตรีต่อมาเรียกว่า อยู่มานัต เมื่อครบเก้าราตรีจึงอัพภาน คือ ออกจากกรรม โดยมีพระสงฆ์ 20 รูป เป็นผู้สวดอัพภานการสวดระงับอาบัติ ภิกษุที่ออกจากกรรมแล้ว ถือว่าเป็นผู้หมดมลทินบริสุทธิ์ผุดผ่อง ชาวบ้านที่ทำบุญถวายทานแด่พระสงฆ์ระหว่างเข้ากรรมถือได้ว่ากุศลแรง“ไปสิจ๊ะ ไปกี่โมง” พสุรับคำ“ไปสิบโมงก็ได้ค่ะ ถวายเพลพระท่านฉันมื้อเดียวค่ะ” นภดาราบอก เมื่อใส่บาตรเช้าแล้วเธอจึงบอกให้พสุไป

หกเดือนต่อมา คุณแม่มือใหม่นอนมองบุตรชายที่กำลังหลับสนิทอย่างแสนรัก นภดารายังอยู่ที่ลำพูนเพื่อรอคลอดที่นี่ หลังแต่งงานพสุไปๆ มาๆ ระหว่างกรุงเทพฯ/ลำพูน ชายหนุ่มยังต้องเข้าบริษัทสัปดาห์ละสามวัน เพราะมารดาของเขาทำงานไม่เป็น เนื่องจากที่ผ่านมาท่านเป็นแม่บ้านมาตลอด เขาพยายามแบ่งเวลาให้แต่ท่านยังมิวายค่อนแคะ “เมียแกมันสำคัญกว่าแม่ ใช่ซี้..ฉันมันแก่แล้ว คอยดูสมบัติส่วนของฉันฉันไม่ให้แกหรอกนะ” พสุเหนื่อยใจ แต่เขาก็ไม่บ่นอะไร เขาเคยพานภดารามาหาท่านหลังแต่งงานแล้วหนึ่งครั้ง แต่ท่านก็ไล่ทั้งลูกชายและลูกสะใภ้อย่างที่ไม่สนใจว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ พอเขาบอกว่าทางบ้านของหญิงสาวก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกอะไร ไม่จำเป็นที่เธอจะต้องจับเขาเพราะเขารวย ท่านกลับพูดว่า“นี่แกหาว่าฉันเห็นแก่เงินเหรอ เมียแกมันรวย มันมีเงินก็เลยไม่ต้องเห็นหัวฉันใช่ไหม นึกอยากจะทำอะไรกันก็ทำไปเถอะ แกมีหน้าที่แค่ทำงานในบริษัทพ่อแกก็พอ ไม่ต้องมาคุยอะไรกับฉันแล้ว” เขาจึงพานภดารากลับลำพูน เพราะคุณยายต้องการให้หลานสาวอยู่ที่บ้านก่อนเนื่องจากมีคนดูแล ทั้งเรื่องการกินและการอยู่ช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนคลอดพสุจะไปไม่ยอมไปกรุงเทพ

“ดูไปเรื่อยค่ะ พอมาที่นี่อีกก็เลยคิดเรื่องเก่าๆ” เธอตอบเอนร่างพิงอกกว้างของพสุตามสบาย“เล่นไพ่กันอีกไหม ใครแพ้ก็กินเบียร์” เขาพูดแล้วหัวเราะเมื่อนึกถึงความหลัง แต่โดนเธอหยิกที่แขน“นี่แน่ะ คนไม่รักษาคำพูด ไม่รักษาสัญญา” เธอพูดถึงตอนที่เขาฉวยโอกาสตอนที่เธอเมา“อ้าว ว่าพี่ได้ไง พี่ไม่ได้ทำไรเลยนะ” เขาแก้ตัว“หึ๋ย ไม่เชื่อ” เธอทำเสียงในคอ“จริง เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง” “ฟ้า” เขาเรียกเธอ หญิงสาวหันมามอง แอลกอฮอล์ทำให้ผิวขาวๆ นั่นแดงทั้งตัว เธอดึงเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมตามความเคยชิน“พี่ดิน ฟ้าร้อนค่ะอยากอาบน้ำ” เธอคงจะเมามากจริงๆ ถึงไม่ไล่เขาแบบทุกที“พี่อาบให้นะ” เขาเข้าไปเปิดน้ำในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตนออกจนหมดวางที่เคาเตอร์หินอ่อนหน้ากระจก รอดูน้ำจนได้ที่ต้องการ จึงเดินออกมาหาหญิงสาวที่ตอนนี้นอนรอบนที่นอนด้วยอาการสลึมสลือ พสุเข้ามาประคองร่างเธอให้ลุกขึ้นยืน มือใหญ่ดึงเสื้อคลุมที่เธอเพิ่งสวมออก นภดารายืนพิงร่างเขาโงนเงน “ฟ้า..” เขาเรียกเสียงแผ่วริมใบหู “ขา...” เธอพยายามลืมตาเพ่งมองเขาก่อนจะเรียกชื่อ “พี่ดิน”“ครับ ไปอาบน้ำกันจะได้หายร้อน ฟ้าโอเคนะ” เธ

“ใช่ครับ น้องมดชอบผ้าผืนนี้เหรอ” ไอยเรศจับชายผ้าคลุมผืนนั้น“ค่ะ ผืนนี้ราคาเท่าไหร่คะพ่อเลี้ยง” เธอถามถึงราคาผ้า ชายหนุ่มจึงเรียกผู้จัดการร้านมาให้ดูราคาฟองจันทร์ตาโตเมื่อเห็นผ้าผืนนี้ “อุ๊ยตาย เอามาจากไหนกันคะ นี่ก็ว่าหาไม่เจอ” ไอยเรศขมวดคิ้ว ฟองจันทร์จึงรู้สึกตัวหญิงสาวทำสีหน้ารู้สึกผิดทันที เพราะรู้ว่ามันคือความบกพร่องของเธอโดยตรง“มันเป็นผ้าที่ยังไม่เข้าระบบร้านค่ะพ่อเลี้ยง คือรับมาแต่หาไม่เจอเลยยังไม่มีในบัญชีร้าน ยังไม่ได้ทำราคา” ฟองจันทร์พูดต่อ“แต่จากราคาต้นทุน น่าจะหมื่นปาย งานปักละเอียดมาก” ไอยเรศถอนใจ เห็นที่เขาต้องจัดการเรื่องภายในร้านเสียใหม่ เขาโบกมือให้ผจก.ออกไปจากตรงนั้น และหันมาถามพีรยา “แล้วน้องมดอยากได้อย่างอื่นด้วยไหมครับ” หญิงสาวส่ายหน้า “ตอนแรกว่าจะมาดูผ้าปูโต๊ะค่ะ แต่เย็นมากแล้วไว้ค่อยมาวันอื่นดีกว่า” เธอปลดผ้าผืนนั้นออกจากไหล่ “แล้วราคาผ้าผืนนี้ล่ะคะ” เธอชอบมันมากจริงๆ“ถ้าขายตามราคาปกติก็คงต้องเป็นราคาตามที่ผู้จัดการร้านบอกเมื่อครู่ครับ แต่ถ้าน้องมดชอบพี่ให้เลยก็ได้ ขอแค่..ไปทานข้าวกับพี่สักมื้อ”พีรยาหน้าตึง เขาเห็นเธอเป็นอะไร หรืออีกทีเธ