รอยร้าวรัก のすべてのチャプター: チャプター 201 - チャプター 210

“มดค้างที่นี่นะ” ชายหนุ่มพูดกับคนที่นอนนิ่ง พีรยาไม่โวยวายไม่ดิ้นรนผลักไสเขาอีก“ไม่ได้ค่ะ อ้อมท้องอยู่ไม่ควรอยู่คนเดียว” แม่บ้านที่จ้างไม่ได้อยู่ประจำ มาเช้าเย็นกลับเท่านั้น เหตุผลของเธอทำให้ไอยเรศไม่ทักท้วง และเขารู้ว่าเขาผิดคำพูดกับคนรัก ไม่อยากทำให้เธอโกรธไปมากกว่านี้ “โอเค งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งมด” เขารู้สึกผิดแต่ไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำไปชายหนุ่มลุกไปรับเสื้อผ้าของพีรยาที่แม่บ้านนำมาส่งให้ที่หน้าห้องนอน หญิงสาวกัดริมฝีปาก ป่านนี้คนของเขาจะคิดอย่างไร เรื่องของเธอมิกลายเป็นขี้ปากคนทำงานที่นี่ไปแล้วเหรอ เธอออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำของเจ้าของบ้าน หยิบเสื้อผ้าของตนที่ถูกซักรีดแล้วหายกลับไปในห้องน้ำอีกเมื่อเธอออกมาอีกครั้ง ไอยเรศแต่งตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว เขาดึงตัวเธอไปกอด จูบที่หน้าผากแผ่วเบา“พี่รักมด เราแต่งงานกันนะ” หญิงสาวไม่ตอบ ดันตัวออกจากอ้อมกอดนั้น เขาไม่เร่งรัดคำตอบจากเธอ รู้ว่าวันนี้บังคับเธอมามากแล้วในระหว่างที่มาส่งเธอที่บ้าน พีรยาเงียบมาตลอดทางจนมาถึง เขาจอดรถที่ริมรั้ว จับมือเธอไว้ก่อนที่หญิงสาวจะเปิดประตูรถลงไป“พี่รู้ว่ามดโกรธพี่ แต่เรื่องของเร

ไอยเรศไม่ค่อยเข้าใจแต่เขาก็ทำตามที่ผู้ใหญ่ว่า“คุณควรจะกลับไป” พีรยาพูดแค่พอให้ได้ยินกันสองคนระหว่างที่พระสวด “พี่มาตามมดกลับ ถ้ากลับเราควรจะกลับด้วยกัน” เขาตอบ “ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณอีกแล้ว” พีรยาพูดแค่นั้นแล้วเธอก็ทำท่าไม่สนใจเขาอีก ไม่ว่าในพิธีจะต้องทำอะไรต่อเธอก็ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนหากแต่เรื่องไม่จบง่าย เมื่อพ่อหนานบอกว่าจะต้องไปทำพิธีสวดถอนที่บ้านที่ลำพูนด้วย“นังหนูมีวิญญาณแฝง เป็นฝาแฝดในชาติก่อน” พ่อหนานพูดอย่างพิจารณา พีรยาสะดุ้งโหยง บิดามารดาของพีรยาร้อนใจเมื่อได้ยินดังนั้น “แล้วที่ดิฉันฝันเห็นนังหนูใส่ชุดดำเดินอยู่ที่มืดๆ ละพ่อหนานนั่นใคร” “นั่นล่ะวิญญาณฝาแฝด ถ้าจะให้ข้าพูดตรงๆ คือมันจะเอาลูกเอ็งไปอยู่ด้วย” “เอ็งมักจะเห็นภาพแปลกๆ ฝันแปลกๆ ง่วงนอนตลอดเวลา เบลอใช่ไหม” พ่อหนานหันมาพูดกับพีรยา เมื่อเธอพยักหน้าเขาจึงพูดต่อ“นั่นล่ะ วิญญาณของฝาแฝดมาแฝงเอ็ง ถ้าข้าเดาไม่ผิดไอ้หนุ่มนี่เคยทำสวดถอนไปทีนึงแล้วใช่ไหม” พ่อหนานหันมาทางไอยเรศ ชายหนุ่มฟังด้วยความประหลาดใจ“ใช่ครับพ่อปู่” พ่อเลี้ยงหนุ่มตอบ พ่อหนานส่ายหน้าเบาๆ “ขนาดได้พระดีมาทำให้ แต่ถ้ากรรมยังไม่หมดมันก็ตั

พีรยาตื่นขึ้นมาในความฝันอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นตัวเองกลับกลายเป็นเด็กหญิงอายุราวๆ 8 ขวบ และข้างเธอมีเด็กหญิงอายุรุ่นเดียวกันหน้าตาคล้ายคลึงกัน ข้อมือทั้งสองของเด็กหญิงสองคนถูกผูกเข้าด้วยกันด้วยด้ายแดง เธอพยายามจะแกะด้ายแดงนั้นแต่มันก็ไม่มีปมให้แกะ และเหนียวจนดึงไม่ขาด“โยมพีรยา อยู่เฉยๆ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมา แสงสว่างจ้า ณ ตรงนั้นจนเธอต้องเอามือปิดตา เมื่อร่างนั้นเดินมาใกล้เธอเห็นรัศมีสีเหลืองทองเจิดจ้า พระมหาชวโนมาพร้อมกับมีดหมอที่คมกริบท่านตัดลงไปที่ด้ายแดงเบาๆ เพียงแค่นั้นเชือกที่ผูกเธอไว้กับเด็กผู้หญิงอีกคนก็ขาดลง พร้อมเสียงโหยหวนของผู้หญิงที่กรีดร้องดังในโสตประสาทและเงียบไปในที่สุด“มันจบแล้ว โยมกลับเถอะ” ท่านพูดและท่านก็เลือนหายไป“มดๆ” หญิงสาวลืมตาช้าๆ เธออยู่ในอ้อมกอดของไอยเรศ และเห็นครอบครัวอยู่รายล้อมรวมถึงอวิกาด้วย ทุกคนมองเธออย่างเป็นห่วง พระมหาชวโนเดินมาใกล้ๆ ท่านมองหญิงสาวอย่างเมตตา “เชือกที่ผูกระหว่างโยมกับแก้วคำพาขาดลงแล้ว นางจะกลับมาทำอะไรโยมหรือใครไม่ได้อีก ต่อจากนี้โยมกับแก้วคำพาต่างคนต่างไปตามวิถีกรรมของตัวเอง ที่เหลือก็คือกลับไปขอขมากรรมต่อแผ่น

“โยมมาทำอะไรกันตรงนี้รึ” เสียงดังจากทางด้านหลังทำให้เธอตกใจ ไอยเรศที่อยู่ใกล้ๆ รีบเดินมาดูทันทีเขาทำความเคารพพระภิกษุชรารูปนั้น แม้จะรู้สึกคุ้นเคยกับท่านอย่างประหลาดแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยรู้จักเมื่อไหร่“นมัสการครับหลวงตา พวกเรามาจากลำพูนครับ” พีรยาพนมมือไหว้ท่าน เธอเองก็รู้สึกคุ้นหน้าพระภิกษุรูปนี้มากแต่นึกไม่ออก“นมัสการค่ะ หลวงตาจำพรรษาที่นี่เหรอเจ้าคะ” คำถามของเธอ ทำให้ท่านยิ้มน้อยๆ“ใช่แล้ว อาตมาอยู่ที่นี่มานาน แต่อีกไม่นานก็คงได้ไปที่อื่นแล้วล่ะ โยมจะมาหาใครรึ” คำถามของท่านทำให้ทั้งสองมองหน้ากัน ไอยเรศตัดสินใจพูดว่า“เรามาเพื่ออยากรู้เรื่องอะไรสักอย่างเมื่อร้อยปีก่อนครับ” ท่านมองมานิ่งๆ ก่อนจะพูดว่า“อดีตคือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว อาจจะมีบางเรื่องที่รอให้เรากลับมารับรู้ เมื่อรู้แล้วก็ทำได้แค่ตั้งจิตขออโหสิกรรมต่อกัน สิ่งที่ควรรู้โยมสองคนก็รู้หมดแล้ว ตอนนี้โยมเอาของมาคืนไม่ใช่รึ”“แล้วผมจะต้องคืนยังไงครับหลวงตา” ไอยเรศแน่ใจแล้วว่าการพบกับพระภิกษุรูปนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ“โยมทั้งสองคนตั้งจิตอธิษฐาน ขอขมากรรมต่อแผ่นดินหากเคยทำการใดๆ ที่ทำให้เกิดความเสื่อมเสียหรือทำให้ใครเสีย

"พี่ช้าง กลับไปที่ของพี่เลยนะ" เธอไล่"มดสนใจพี่บ้างสิ" คำพูดของเขาทำให้พีรยาไม่รู้ว่าเธอควรทำอย่างไร ถึงจะเป็นการสนใจเขาตามที่ชายหนุ่มเรียกร้อง"คะ" เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วมองหน้าเขา "พี่ช้างไม่สบายเหรอ" พีรยายกมือข้างหนึ่งขึ้นอังหน้าผากชายหนุ่ม"ก็ตัวไม่ร้อนนี่คะ" เธอพิจารณาไอยเรศจับมือข้างนั้นของเธอไว้ ดึงร่างเล็กมากอด "พี่อยากรู้ว่าเดือนนึงที่เราไม่เจอกัน มดทำอะไรบ้าง รู้สึกยังไง" "แล้วพี่ช้างล่ะคะ" เธอถามกลับ"พี่คิดถึงมดกลัวถูกเมียทิ้ง" คำนั้นของชายหนุ่มทำให้เธอวางหน้าไม่ถูก"อย่าเพิ่งใช้คำนั้นเลยค่ะ เรายังไม่ได้แต่งงานกัน" "แต่จริงๆ นะ ตอนกินไม่ได้นอน ตอนนอนไม่ได้กิน" เขาพูดหน้าตาเฉย"พี่ช้าง" พีรยาทั้งขำทั้งหมั่นไส้ เธอหยิกลงที่อกกว้างของเขาเต็มแรง"โอ๊ะ... มด พี่เจ็บนะ เล่นแบบนี้เลยเหรอ" พ่อเลี้ยงหนุ่มถือโอกาสกอดรัดร่างเธอแรงๆ เชยคางเล็กขึ้นให้แหงนเงยรับจูบของเขา พีรยาดันตัวเองออกมือเธอวางที่หน้าอกเขา จิกเล็บลงไปในผิวเนื้อเพื่อให้เขาปล่อย ชายหนุ่มครางฮือในลำคอ เขาดันร่างเล็กให้เอนนอนไปกับที่นอนหนาตาสองคู่สบกัน ความปรารถนาคุกรุ่นในดวงตาเขาชัดเจน "พี่ขอจูบเด