รอยร้าวรัก의 모든 챕터: 챕터 171 - 챕터 180

เขาวางมันลงตรงหน้าเธอ เปิดหีบไม้นั้นให้เธอเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน พีรยามองอย่างสนใจ มันเป็นผ้าทองที่ถูกทอด้วยเส้นไหมพิเศษ มีดิ้นทองปักเป็นรูปหงส์ ทันทีที่เธอแตะมันหญิงสาวเห็นภาพซ้อนของหญิงสาวที่เธอเห็นในฝันเสมอ พีรยารีบปล่อยมือจากผ้าชิ้นนั้น ในขณะที่อีกมุมหนึ่งของห้องปรากฏร่างของเจ้านางแก้วคำพา นางตวาดออกมาหากแต่ไม่มีใครได้ยิน “เอามือของเจ้าออกจากของของข้า แก้วเจ้าจันทร์” “มดเป็นอะไรรึเปล่า” ไอยเรศจับต้นแขนเขย่า หากแต่พีรยาตัวอ่อน เธอเป็นลมไปแล้วไอยเรศถือวิสาสะดูโทรศัพท์ของพีรยา หาเบอร์โทรของอวิกาเพื่อโทรแจ้งว่าเพื่อนเธอเป็นลม อาจจะต้องกลับถึงบ้านช้าสักหน่อย ไม่ต้องกังวล“ครับน้องมดเป็นลม อาจจะกลับถึงบ้านช้า อ้อมอยู่ได้ใช่ไหมครับ” เขาถามอวิกา แต่คนท้องตอบกลับมาว่า“อ้อมอยู่ได้ค่ะพี่ช้าง มีแม่บ้านอยู่เป็นเพื่อนค่ะ ว่าแต่ทำไมมดเป็นลมคะ คบกันมาจะสิบปีมดไม่เคยเป็นลมเลยค่ะ”#####################พีรยาเดินไปตามทางมืดๆ เธอไม่เห็นใครเลยรอบตัว บรรยากาศเย็นเยือกจนหนาวไปทั้งกายห่างเธอไปไม่ไกล เห็นชายหญิงคู่หนึ่งยื้อยุดกันอยู่ เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็ไม่มีทีท่าว่าส

หนึ่งเดือนต่อมา พีรยาพาอวิกาไปงานปริวาสกรรมที่วัดหนึ่งในละแวกนั้น เป็นวัดที่เธอเคยมาถือศีลที่นี่ ต่อมาเมื่อทางวัดมีงานอะไรเธอจึงมาช่วยงานตลอด ถ้าไม่มีเวลาเธอจะถวายปัจจัย แต่ถ้ามีเวลาด้วยเธอจะมาช่วยในครัวปีนี้เธอมีเวลาเนื่องจากตรงวันหยุดยาวและอยากให้อวิกาได้ออกมาพบผู้คนด้วย หญิงสาวสองคนช่วยงานในครัว พูดคุยกันอย่างสนุกสนานกับแม่ครัวจำเป็นคนอื่นๆ ซึ่งก็ต่างเต็มใจมาช่วยงานวัดเช่นกันพอเริ่มทำงานไปได้พักใหญ่ เธอพบนภดาราซึ่งมากับญาติผู้ใหญ่ของเธอ อวิกาจำนภดาราได้จากที่เคยร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกันเมื่อเดือนก่อน ตอนที่พบกับนาวินที่ลำพูนนภดาราจึงเข้ามาคุยกับสองสาว และยิ่งคุยถูกคอยิ่งขึ้นเมื่อเธอทราบว่าอวิกาตั้งครรภ์ สองสาวจึงพากันคุยตามประสาคนท้องเหมือนกัน พีรยาเห็นอวิกามีเพื่อนคุยเธอจึงเลี่ยงออกมาจากในครัว เพราะคนเริ่มเยอะมากแล้ว พีรยาเดินมาทางหน้าศาลา เผื่อว่าจะมีอะไรให้ช่วย เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคนที่มาดักหน้า“พ่อเลี้ยง” เธอถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว “มีอะไรคะ” ไอยเรศมองหญิงสาวอย่างหงุดหงิด พีรยาหลบหน้าเขามาตลอดตั้งแต่วันนั้น โทรไปไม่รับ ไปหาที่บริษัทก็ไม่ออกมาพบ เสาร์ที่แล้ว

"เจ้าอินแปลงส่งจดหมายมาขอเร่งรัดเรื่องการแต่งงานของเจ้าไอยยาวัตกับลูกสาวของเรา" เจ้านางตองมา เจ้านางแห่งเวียงรุ่งเอ่ยกับคนสนิทอย่างไม่สบายใจ "การเกี่ยวดองกับเวียงยองน่าจะเป็นผลดีกับเรา ทำไมเจ้านางถึงต้องกังวล" คำหล้านางข้าหลวงเอ่ยถาม"ตามสัญญาที่เจ้าอินแปลงกับสามีของข้าที่เคยมีต่อกันคือจะให้ลูกสาวและลูกชายของพวกเราได้แต่งงานกันนั้น ไม่ได้บอกไว้ว่าหมายถึงลูกสาวคนใดของข้า" เจ้านางตองมากล่าวถึงสามีที่ล่วงลับไปแล้วและสัญญาที่เขามีต่อเพื่อนร่วมรบ"ตามธรรมเนียมเหตุเช่นนี้ ถ้ามีฝาแฝดก็ต้องแต่งคู่อยู่แล้วนะแม่เจ้า" คำหล้าเอ่ยถึงกฎเวียง"ถ้าแต่งคู่ เจ้าคิดรึว่าแก้วเจ้าจันทร์จะมีความสุข ข้ารู้จักแก้วคำพาดีนางไม่ยอมแน่" "แล้วแม่เจ้าจะทำเยี่ยงไร ในอีกไม่กี่เพลาเจ้านางน้อยทั้งสองก็ต้องเดินทางไปเวียงยองแล้วนะเจ้า""ข้าจะให้เจ้าจันทร์ไปในฐานะน้องสาวของคู่หมาย เพียงไปส่งเท่านั้นเมื่อแก้วคำพากับไอยยาวัตเข้าพิธีแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว ข้าจะให้แก้วเจ้าจันทร์กลับเวียงรุ่ง" เจ้านางตองมากล่าวในที่สุด แต่เรื่องมิเป็นตามที่เจ้านางตองมาได้ตัดสินใจไว้ เมื่อขบวนของเจ้านางทั้งสองแห่งเวียงรุ่งมาถึงคุ้

“อ้าว โยมพ่อเลี้ยง วันนี้มาซะบ่ายเชียว” พระภิกษูหนุ่ม ดูว่าอายุไม่น่าจะมากกว่าไอยเรศมากนัก หากแต่ดูผ่องใสด้วยศีล 227 กล่าวทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง“ครับหลวงพี่ ผมกับน้องมดอยากมาทำบุญครับ พรุ่งนี้จะเดินทาง” หลวงพี่หรือพระมหาชวโนพยักหน้ารับ “ไปหาความจริง ขอให้สำเร็จ ขยับมาตรงนี้เถอะทั้งสองคน” ท่านเรียกทั้งสองมาตรงหน้าท่าน วางผ้ารับประเคนลง พีรยาและไอยเรศต่างนำเครื่องไทยทานที่เตรียมมา วางลงบนผ้ารับประเคนจากนั้นเป็นการกล่าวคำถวายเครื่องไทยทาน และการรับศีลรับพร กรวดน้ำ พระมหาชวโนพรมน้ำพระพุทธมนต์เป็นการปิดท้ายพิธีก่อนที่ท่านจะพูดกับไอยเรศว่า“ไม่ว่าจะอย่างไรไปให้ถึงนะโยม ส่วนโยมผู้หญิงรับนี่ไปด้วย” ท่านหันไปค้นอะไรในย่ามสักครู่ ก่อนจะส่งให้พีรยาโดยที่ไอยเรศเป็นผู้ส่งต่อให้พีรยารับเหรียญโลหะสีทองเล็กๆ มาดู เธอพนมมือไหว้ขอบคุณ “ขอบคุณค่ะท่าน” “เหรียญยันต์เกราะเพชรน่ะ อาราธนาศีลเสียก่อนแล้วค่อยอัญเชิญขึ้นคอ ในเวลาคับขันบารมีแห่งครูบาอาจารย์และพุทธคุณจะช่วยผ่อนหนักเป็นเบาได้” ท่านชวโนพูด“ท่านพูดเหมือนรู้เลยค่ะ ว่าดิฉันจะต้องไปเจออะไร” พีรยาพูดอย่างอดไม่ได้ พระมหาชวโนยิ้

ฟองจันทร์เป็นบุตรสาวของผู้ใหญ่ที่เขานับถือ จึงทำให้เธอค่อนข้างถือว่าตนมีอภิสิทธิ์เหนือพนักงานคนอื่นๆ ในร้าน และเธอพยายามสนิทสนมกับเขามานานแล้ว ชายหนุ่มรู้ดีจึงให้ฟองจันทร์ทำงานในส่วนที่ไม่ใช่โรงงานหรือสำนักงานของเขา ไม่ต้องมีโอกาสพบเขามาก ยกเว้นเวลาเขาเข้าไปตรวจที่ร้านผ้าซึ่งไปไม่บ่อย บางเดือนไม่ได้ไปด้วยซ้ำ และในส่วนของอดีตที่เขาเห็นเมื่อคืน ฟองจันทร์ในภพชาตินั้นคือแม่หญิงบัวแก้ว ญาติผู้น้องของไอยยาวัตผู้ซึ่งเกลียดชังผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ชายหนุ่ม เขาได้เห็นว่าบัวแก้วเป็นผู้หนึ่งที่มีส่วนสำคัญในการเกิดโศกนาฏกรรมในครั้งนั้นด้วย ไอยเรศอยู่กับความคิดตนเอง หันไปมองพีรยาก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว เขาจึงปรับเบาะให้หญิงสาวนอนหลับสบายขึ้น ก่อนจะหลับตาลงเช่นกัน การเดินทางใช้เวลาประมาณหนึ่งชม. เขาพอมีเวลาพักสายตานิดหน่อยพีรยาหันไปมองรอบๆ นี่เธออยู่ในความฝันอีกแล้วหรือ หญิงสาวพยายามดูว่ารอบตัวมีอะไรบ้าง เธอได้ยินเสียงสตรีสองคนโต้ตอบกันในห้องด้านใน เธอจึงเดินเข้าไปเรื่อยๆแก้วคำพาและแก้วเจ้าจันทร์อยู่ในห้อง สองพี่น้องฝาแฝดคุยกันหน้าตาเคร่งเครียด“ถ้าเจ้าไม่ได้คิดจะแย่งเจ้าพี่ไปจา