Library

Search

Home / Romance / Wild Night with my Ex’s Ninong / Chapter 11 - Chapter 20

All Chapters of Wild Night with my Ex’s Ninong: Chapter 11 - Chapter 20

139 Chapters

0011.

Pagmulat ko ay tumambad sa akin ang puting kwarto. Mukhang nasa hospital ako base sa puting kapaligiran na namulatan ko. Nakahawak sa ulo na umupo ako. Ang huli kong natatandaan ay nahilo ako at nawalan ng malay. "Sino kaya ang nagdala sa akin dito?" Nang pumasok ang nurse ay tinanong ko ito. "Naku, ma'am, kaka-duty ko lang. Si Dok na lang ang tanungin niyo mamaya pagpunta niya dito." "Ah gano'n ba. Sige salamat." Tumingin ako sa kamay ko na may nakatusok na karayom. Hindi ko man lang naramdaman na tinusukan na pala ako. Ilang sandali ay bumukas ang pinto. Akala ko dumating na ang Doktor pero laking gulat ko ng makita na si Anzel Quinn ito. Ano ang ginagawa niya dito? Siya ba ang nagdala sa akin sa hospital? "Kamusta ang pakiramdam mo?" Nakapamulsang tanong nito. "Medyo nahihilo pero hindi na gano'n kasakit ang ulo ko." "Ang tiyan mo kamusta?" Humawak ako sa tiyan ko. Hindi na masakit pero makirot pa rin. "Hindi na gano'n kasakit. Ikaw ba ang nagdala sa akin dito?"

0012.

"Hindi ka lang nabayaran agad ay nagkakaganyan ka na? Wag kang mag alala dahil babayaran kita—a-ano ba—w-wag mo nga akong hawakan... ahhh." Hindi ko matuloy ang sinasabi ko sa tuwing humahaplos ang kamay niya sa hita ko. Yung kuryenteng naramdaman ko kanina ay mas lalong sumidhi. Wala naman akong lagnat pero yung init ng katawan ko ay parang apoy na tumutupok sa akin. Hinawakan niya ako sa pisngi at matiim ang mata na tiningnan ako sa mata. "Hindi ako papayag na alisin mo ang binhi na pinaghirapan kong ilagay sa sinapupunan mo, Natalia. Kailangan mo munang dumaan sa kamay ko bago mo magawa iyon." Makahulugan nitong turan. Kumunot ang noo ko ng lagyan niya ng singsing ang daliri ko. "Ano 'to?" Regalo dahil nagdadalantao ako? Kung hindi ako nagkakamali ay mamahalin ang singsing na ito. Sa laki ng diamond nito ay sigurado ako na milyon-milyon ang halaga nito. "Bingi ka ba? Ang sabi ko 'ano ito? Suhol para dalhin ko ang anak mo?" Tumawa ako. "Kahit hindi mo sabihin ay dadalhi

0013.

“Saan ka galing?” Napahawak ako sa dibdib sa gulat. “Alam mo bang nag aalala na kami? Dalawang araw kang nawala. Akala namin pina-salvage ka na ng asawa mo.” Ani ni Jeffy. “Ex. Hiwalay na kami no’n.” humawak ako sa leeg ko ng tingnan ako ni Meryl. Napalunok ako ng laway. Hindi kaya may markang naiwan si Anzel Quinn sa leeg ko? “Chikinini ba ‘yan?” Namula ako. “H-Ha?” “Chikinini nga! Jeffy, look! May chikinini si Natalia! Ikaw ha. Naglilihim ka na, hindi mo sinabi na galing ka sa fafa mo. Pinag alala mo kami. Ano ‘gwapo ba? Daks? Masarap ba?” “Hinay-hinay sa tanong. Baka matakot magkwento.” tumatawang singit ni Jeffy. “Dalawang araw kang nawala. Mukhang masarap nga.” isa pa ito. Natampal ko na lang ang noo ko. Hindi ko alam kung sino ang unang sasagutin sa kanila dahil walang tigil sila sa pagsasalita. Madaldal talaga. “Pwede ba’ng tumahimik muna kayong dalawa? Paano ako sasagot kung tanong kayo nang tanong?” umupo ako. Wala ng saysay kahit itago ko pa. Sooner or later ay

0014.

Bumuga ako ng hangin. Walang epekto ang pang iinis ko. Ako pa itong malapit ng maasar sa amin. Tiningnan ko ito mula ulo hanggang paa. Makisig at mayaman. Hindi ako lugi. Matatawag pa akong swerte dahil inalok niya ako ng kasal kahit dalawang taon lang ang itatagal ng bisa. Marami ang babae na magkakandarapa na pumayag. Sino ako para tanggihan siya? Kung hindi lang naman siya ‘ninong’ ni Victor ay walang problema. Tumikhim ako ng mahuli ako na nakatitig sa kanya. Sumilay ang ngisi nito na may pagmamalaki. Siya ang tunay na hambog at hindi ako. Alam ng damuho ang totoo, na good catch talaga ito. “Tapos na akong magdagdag sa kontrata, makakaalis ka na.” Taboy ko sa kanya. Sumandal ito sa upuan at may amusement ang mata na ngumiti. “Ganyan ka ba sa mapapangasawa mo. Hindi mo man lang ba ako aalukin ng kape.” “Come on, Sir… I mean, Mister. Pwede kang uminom ng mamahaling kape sa labas, wala ng rason para manatili ka. Saka hindi pa tayo kasal, hindi pa kita asawa.” “Maganda ka

0015.

Wala sa mood na pumasok ako ng kotse. Hindi ko na hinintay si Anzel na dumating. That jerk. Plano niya akong pakasalan pero ililihim rin pala niya ako kagaya ng ginawa ni Victor sa akin. “Relax, Nat. Isipin mo na lang ang baby mo.” Huminga ako ng malalim. Pikitmata akong magpapakasal sa lokong ‘yon para sa anak ko. “Bahala na. Ang mahalaga ay hindi niya kukunin ang anak ko sa akin.” Nasa malalim akong pag-iisip ng biglang may lalaking pumasok sa kotse. Napatili ako sa gulat. Napamura ito ng malakas ng sabunutan ko sa buhok. “Fvck! Stop it! Let me go!” Angal nito. “Walang hiya ka! Sino ka! Bumaba ka kung ayaw mong maubos ang buhok mo!” Banta ko sa kanya. “Geez! Wag kang sumigaw! Hindi ako masamang tao!” Lalo kong diniin ang hawak ko sa buhok nito. Hindi masamang tao? May umaamin bang masama? Saka anong hindi masama? Sumakay ito ng kotse bigla—tapos sasabihin na hindi masama? “Ano ang plano mo? Carnapper ka, noh?! Isusuplong kita sa pulis walanghiya ka!” Pananakot ko sa k

0016.

Noon nakangiti ako sa harapan ng salamin suot ang white dress na gagamitin sa kasal ko—subalit ngayon ay walang bakas na kasiyahan sa aking mukha. Araw ng kasal ko sa ikalawang pagkakataon subalit hindi ako masaya. Lungkot ang nakalarawan sa aking mukha. Ang motto ko noon ay hindi magpapakasal sa lalaking hindi ko mahal. Pero heto ako ngayon nakatayo sa harapan ng salamin suot ang plain white dress sa araw ng aking kasal. Same occasion but different feelings… pareho ang okasyon pero sa magkaibang lalaki. “Aanhin mo ang kasal sa mahal mo kung balang araw ay sasaktan at iiwan ka rin. Okay na ‘to, at least pareho kayong makikinabang sa isa’t isa.” Sinagot ko ang tawag nila Meryl ng magring ang phone ko. Kailangan ng witness kaya sila ang inaya ko. Pumayag naman si Anzel na ang mga kaibigan ko ang magiging witness sa kasal namin. Basta mapagkakatiwalaan ay walang problema rito. “Hello, Natalia. Nandito na kami. Ikaw ba talaga ang ikakasal huh? Bakit walang katao-tao dito bukod

0017.

Sa ibang sasakyan kami sumakay pauwi, sa isang Limousine na. Agad na hinatak ako ni Anzel ng makapasok kami. Hindi niya ako binigyan ng pagkakataon na tumutol at sinunggaban agad ako ng mapusok na halik sa labi ko. Mabuti na lang may harang ang sasakyan na naghihiwalay sa driver at sa sakay kaya hindi kami nakikita sa unahan. Hiniga ako ni Anzel at dinaganan. Mapusok din ang kamay nito na humahaplos sa pagitan ng hita ko. “A-ahhh… sandali lang.” pigil ko sa kanya ng itaas niya ang dress ko. Bumitaw ito ng halik at puno ng pagnanasa na tumingin sa labi ko. “I can’t wait any longer, Natalia. Hindi na ngayong asawa na kita!” “Anzel!” Nanlaki ang mata ko ng punitin niya ang manipis na tumatakip sa pagitan ng hita ko. Ano ang susuotin ko mamaya pagkababa namin dito?Napanganga ako ng ipasok niya ang gitnang daliri sa lagușan ko. Na-blanko ang isip ko ng magsimulang bumilis ang daliri niya sa paglalabas-masok sa loob ko. Nagdodoble ang sarap ng pagdaliri niya sa tuwing sinisipsíp niya a

0018.

Ang sakit ng katawan ko ng magising ako. Para akong binugbog, hindi ako makatayo ng maayos. Ang huli kong natatandaan ay madaling araw na kami natapos ni Anzel sa “honeymoon” naming dalawa. Buong magdamag kaming nagpakasasa sa isa’t isa. Kumunot ang noo ko ng makita na nag iisa na lang ako sa kama. “Nasaan kaya ang lalaking ‘yon?” Kahit sa bathroom, at sa sala ay wala ito. ‘Wag niyang sabihin na iniwan niya ako ng mag isa dito?’ Pagkatapos kumain ay naligo ako at nag ayos ng sarili. Plano ko sanang lumabas ng may kumatok sa pinto. Kumunot ang noo ko ng abutan ako ng driver ng isang kahon. Pagbukas ko ay tumambad sa akin ang laman nitong formal attire na pang opisina. “Suotin niyo daw ito, Ma’am. Ang bilin ni Sir ay ihatid ko kayo pagkatapos ninyong magbihis.” Kumunot ang noo ko. “Ihahatid? Saan naman?” “Sa office. Naghihintay doon si Sir sa inyo. Sige ma’am, baba na ako. Hintayin ko na lang kayo sa lobby.” “Okay. Salamat ho.” Pagkaalis nito ay umupo ako. “So, iniwan nga n

0019.

Excited akong lumabas. Binati ako ni Mrs. Cruz ng makita ako. Madali akong natuto. Binati ako nito dahil hindi daw ako mahirap turuan. Pagkatapos ng training ay naglibot-libot muna ako. Hindi ako makapaniwala na makakapasok ako bilang secretary ng isang Quinn. Malaking karangalan ito sa kagaya ko. ‘Malaking karangalan? Eh kanina lang ay ayaw mong pumasok!’ Natawa ako sa sarili ko. Kahit sino naman ay hindi palalagpasin ang malaking sahod na naghihintay sayo. Saka hindi ako mag aalala na mapapahamak kami ng anak ko dahil ang sabi ni Anzel kanina ay mostly half-day lang ang trabaho ko. Iba kasi ang sinasama nito sa overseas meeting nito, at hindi pala ito maghapon na nagtatrabaho dito. Inalam ko kung nasaan ang cafeteria. Nabalitaan ko na libre ang lunch dito. Pati ang coffee, at iba’t ibang brand ng beverage ay libre rin. Malaking tulong ang mga iyon sa mga kagaya kong nagtitipid at mag iipon. Libre na sa bahay ni Anzel ang lahat, libre pa dito sa opisina. Sigurado na makakaipon

0020.

“Kinakabahan ako. Paano kung malaman ni Sir ang ginawa natin?” Tanong ni Ian na kanina pa kinakabahan. Dumating na kasi si Anzel at kasalukuyang kausap sila Victor. “Ano ka na hindi ‘yan. Eh di sana kanina pa tayo pinatawag. Saka ubos na yung juice, wala ng ebidensya.” Tumawa ito. “Alam mo loko ka pala. Akala namin malungkot ang buhay mo.” “Malungkot?” “Hindi mo alam? Usap-usapan ka sa department namin. Para ka daw naglalakad na Santa pero nakakatakot kausapin. Ang ganda ganda mo daw kasi pero nagsasalita kang mag isa kaya akala ng iba baliw ka.” Napangiwi ako. Kahapon kasi ay kinakausap ko ang sarili ko. Sinasabi ko na magtiis at lakasan ang loob para sa baby ko para matagalan ko ang pagtatrabaho sa asawa kong arogante. Iyon kasi ang sandatang magagamit ko para maging matatag para sa amin ng anak ko. “Naku hindi ako baliw at malungkot. Noong una oo pero hindi na ngayon.” Humawak ako sa tiyan ko. Akala ko noong una problema ang anak ko pero ngayon isang biyaya na ang tingi

PREV

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status