All Chapters of Betrayed by the Billionaire, Wedded to the Tycoon: Chapter 51 - Chapter 60

Arabella’s Pov Nagising akong nasa sala pa rin pero nasa maayos na posisyon, may kumot at unan na rin. I rubbed my eyes and discovered that Giovanni wasn’t there anymore. Nasaan kaya ang lalaking iyon? Saan na naman kaya siya nagpunta? Pilit kong dinilat ang aking mga mata nang tuluyan upang magkaroon ako ng better view upang magpunta sa kusina at maghanda na ng pagkain. Alas siyete na kasi ng gabi ako nagising. Kailangan nang kumain si Giovanni at kumakalam na rin ang aking sikmura dahil hindi ako kumain ng pananghalian kanina. Pagdating ko sa kusina, nanuot sa aking ilong ang kakaibang aroma at pagtingin ko ay naroon si Giovanni, suot ang kanyang apron habang nakaharap sa niluluto niya. Napalunok ako nang makita ang bakat niyang likuran dahil wala siyang suot na saplot sa pang-itaas. Maputi siya, kaya napansin ko kaagad ang kanyang nanghihimutok na mga ugat at bumabakat niyang muscles. Napalunok ako ng sarili kong laway. Halos makalimutan ko na kung ano ang dap

Giovanni’s Pov Did I startle her? It was an accident—it wasn’t supposed to happen, and I wasn’t aware that it would be a big deal. Hindi siya lumabas upang kumain. Nagkulong siya sa kanyang kwarto at alam kong dahil iyon sa nangyari. Gusto kong humingi ng tawad, pero hindi ko naman kasi iyon kasalanan. I went to talk to her, but she was asleep, so I got up and went to work. Maybe after this, we will talk about what happened, even if we didn’t need to. Asawa ko siya. Normal lang na ganoon, pero naiintindihan ko naman ang pakiramdam niya, kaya hindi ko siya pinapangunahan dahil alam kong hindi dapat iyon. I was in the office, but my mind was flying back to what happened yesterday. Ano kayang magandang gawin? Magso-sorry ba ako o hahayaan na lamang? Nilagay ko ang aking hintuturo sa aking sentido. Dahan-dahang hinilot iyon habang maraming iniisip na mga suliranin sa buhay, tapos dumagdag pa ito. I closed my eyes, then suddenly I remembered how soft her lips was. I

Arabella’s Pov Hindi ko namalayan na lumalalim na pala ang gabi habang pinagmamasdan ko ang magandang tanawin sa unahan. Kanina pa kasi ako doon lang nakatingin. Hindi ko na ata alam kung paano alisin ang mata ko doon. Tumingin ako sa lalaki. Bahagya akong nagulat nang makitang nakatingin din siya sa akin. Akala ko ay iiwas siya ng tingin dahil nahuli ko siya, pero hindi—nakatingin pa rin siya sa akin nang matagal. Umangat ang gilid ng aking labi, “Salamat.” Mahina kong bulong, hindi ko alam kung narinig ba niya, pero ang makitang bahagya siyang natigilan ay nakuha ko agad na narinig niya. Tumingin ako ulit sa unahan bago nagsalita. “It’s a big impact on me,” Marahan Kong sinabi. “Nakakagaan ng loob.” Tumango siya, and to be honest—parang nawala ang bigat sa aking dibdib. It’s good to know that at least this man kno

Arabella’s Pov Sa buong biyahe ay nakadilat lang ang mga mata ko habang nakatingin sa tanawin. Hindi ko na rin nilingon si Giovanni dahil baka atakehin na ako sa puso sa sobrang lakas ng tibok nito kapag nagtatagpo ang mga mata namin. Dahil matagal ang naging biyahe at bumabagsak na rin ang talukap ng mga mata ko, tuluyan na akong nakatulog. Nagising lang ako nang may mahinang tumapik sa aking balikat. “We’re in the Maldives,” he whispered. Kinusot ko ang aking mga mata at tuluyang dinilat ko ang mga ito. Bumungad sa akin ang mukha ni Giovanni. Napalunok ako, pero hindi ko pinahalata na nagustuhan kong siya ang una kong nakita. “Saan ulit tayo?” Tanong ko na lang, pilit iniiwasang matagpo ang kanyang mga mata. “Nasa Maldives na tayo,” bulong niya ulit, kaya tumango na lamang ako. Well, the Maldives is good. There were a lot of

Arabella’s Pov What the hell, Arabella Selene? Bakit kailangan mong sabihin pa iyon? Sa dami ng puwede mong itawag sa kanya, bakit hon pa talaga? Anong nakain mo? Gusto kong sabunutan ang aking sarili dahil dapat ay sa isipan ko lang iyong sasabihin, pero…ilang beses kong iniuntog ang aking ulo sa backrest nang nagpaalam na siyang umalis. Hindi ko pa rin matanggap na nagawa ko ngang sabihin ang bagay na iyon. “Hon talaga, Arabella?” tanong ko sa aking sarili at naiiyak na naman sa inis. Gusto ko na lang tumalon mula dito tapos mahulog sa dagat kahit gabi na. Sabayan pa ng pagsakit ng puson ko. Hindi talaga ako makakatulog sa lagay na ito. Nag-init ako ng tubig at inilagay ko ito sa hot compress dahil lumamig na ang iyong ibinigay kay Giovanni sa akin kanina. Nang matapos, ay nagtungo ako sa may balcony upang mas lalo kong masilayan ang ganda ng karagatan na may repleksiyon ng buwan. Hindi ata ako magsasawang pagmasdan ang ganda ng tanawin. Ito talaga iy