All Chapters of Betrayed by the Billionaire, Wedded to the Tycoon: Chapter 41 - Chapter 50

Arabella’s PovMabilis kaming nakarating sa hospital, halos paliparin na ni Kuya ang silver Ashton Martin na regalo nila sa akin habang sinusundan si mommy. Sumunod agad kami kung saan nagtungo si mommy, ang daming mga pasyente, nurse, at mga doctor na naglalakad. Amoy na amoy ko ang mga gamot, tumutusok sa ilong ko ang mga iyon pero mas importante sa akin na makarating kay Daddy. “Nasa room 3 po si Mr. Madrigal, sa private room.” Iyon ang naabutan naming sagot ng nurse kay Mommy. Malalaki ang mga hakbang nila patungo doon, ang lakas rin ng tibok ng puso ko habang nakasunod sa kanila. Lalo na at papalapit na kami sa room ni Daddy. Damn it! Pagbukas ng pintuan ay agad na bumungad sa aking ang malamig na hangin na tumama sa aking balat. Pero nalusaw ang puso ko nang makita ko si Daddy na nakaratay sa higaan, may mga machine sa kanyang tabi at dextrose na nakasabit sa kanyang katawan. My heart shattered into pieces seeing my dad unconscious. I bit my lower lip, hindi ako pwedeng mag

Arabella's Pov I wasn't expecting him to be there. Kasi akala ko ay nasa trabaho siya pero pagpasok ko palang sa loob ay agad ng nanunuot sa aking ilong ang kanyang amoy. At hindi nga ako nagkamali kasi nasa sala siya, ang kanyang tingin ay diretso sa akin. Nakita ko ang pagdadalawang-isip sa kanyang mga mata kung tatayo ba siya o hindi ngunit sa huli ay nakapadenkwatro lang siya ng upo at naghihintay sa akin. At this moment, I wanted to smash his face and toss it anywhere, but I didn't. I force myself to stay calm and composed as I walk towards him. "You finally realize you have a husband, huh?" Sarkastiko niyang tanong. Gusto ko sana siyang barahin ngunit hindi ko na ginawa at ngumiti na lamang. "Sa taas lang ako," I informed him. He was about to say something when I heard a familiar voice in the kitchen. "Giov, nandyan na ba si Arabella?" Tanong ng boses na galing sa may kusina. Mabilis akong naglakad palayo upang hindi na marinig ang sasabihin ng lalaki dahil alam ko naman

Arabella's Pov “What else do you want me to do?” tanong niya nang hindi na ako nagsalita. Tiningnan ko siya nang maigi. May hinahanap ako sa kanyang emosyon, ngunit nabigo akong mahanap iyon. I almost forgot why I am here. Giovanni just did something I should be angry with him, and I would be mad at him till death. Hindi ako puwedeng makuha niya lang sa mga salita niya dahil walang kapatawaran ang ginawa niya sa akin. Lahat ng ginawa niya ay ibabaon ko sa aking dibdib at hindi ko makakalimutan na nandito ako upang alukin siya ng isang bagay. “I have…” I paused, gulping so hard before speaking once again. “I have a favor.” he shifted his seat when he realized that I was being serious this time. Hindi siya nagsalita, kaya ako na ang unang nagsalita. “Giovanni, I came back because our company is on the verge of bankruptcy.” I saw how his jaw moved. “And you’re the one who can help us.” Walang filter ang aking bibig nang sabihin ko iyon sa kanya. Hindi siya gumalaw; nanatil

Giovanni’s Pov “M-mom,” my tears circling my eyelids while looking at her, holding her hand. “H-huwag mo akong iwan, Mommy.” Pakiusap ko sa kanya, but she didn't listen. It was raining, my dad was busy with his other business, and my mom chose to leave me behind and pursue her dream abroad. And I was just 8 that time. Mag-isa sa gitna ng rumaragasang ulan, malakas ang kulog habang umiiyak upang pigilan si Mommy na umalis. Ngunit buo na ang kanyang pasya. Hindi ko alam kung bakit ang aking devoted mommy ay bigla akong inabandona na para bang hindi niya sinabi sa akin na hindi niya ako iiwan kahit anuman ang mangyari. Pero bakit? Bakit niya ako biglang iniwan ngayon? “M-mom,” tawag ko sa kanya, pero ngumiti lang siya at tuluyang pumasok sa loob ng sasakyan. Umandar na ang kotseng sinasakyan niya. Tinakbo ko ito, baka sakaling maabutan ko, pero ang mga tauhan ng pamilya ko ay humarang sa akin, kaya ang tanging nagawa ko na lamang ay umiyak at sumigaw. The perfect p

Arabella’s Pov Kinabukasan ay bumangon ako upang pagsilbihan si Giovanni. Hinintay nga niya ako dahil hindi niya ginalaw ang kanyang pang-umaga na nakahanda na sa lamesa. Nagbabasa lamang siya ng libro, naka-corporate attire na at mukhang ako na lang ang kanyang hinihintay. Alam kong naramdaman niya ang presensya ko, pero hindi niya ako tinapunan ng tingin; nakatutok lamang siya sa kanyang binabasa. Kumilos na lang ako. Huminga ako nang malalim. Kailangan kong gawin ito…para sa pamilya ko. Kagaya ng dati, pinagtimplahan ko siya ng kape na gusto niya, pure coffee, no sugar, just like him. “Here’s your coffee,” nilapag ko iyon sa lamesa malapit sa kanya. Doon lang siya nag-angat ng tingin. Nagtagpo ang mga mata namin. Tiningnan ko siya nang maigi. Ganoon din ang ginawa niya. My heart beat wildly. I didn’t know why it had to be like this whenever he was near me. This wasn’t supposed to happen. I was supposed to hate him till death, but I couldn’t stop my feelings towa