All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 131 - Chapter 140

บทที่ 22: ที่พึ่งพิงในวันล้าบรรยากาศภายในห้องเงียบสงบลงหลังจากหลินเวยผูกปมผ้าพันแผลเสร็จเรียบร้อย ทว่าความเงียบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความตึงเครียดของเยว่เฉิน"ข้าไม่คิดว่าไฟไหม้ครั้งนี้จะเป็นแค่อุบัติเหตุ..."หลินเวยชะงักมือที่กำลังเก็บอุปกรณ์ทำแผล นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของขุนศึกผู้ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนเต็มไปด้วยความเฉียบขาดและจับสังเกต"เจ้าลองคิดดูให้ดี" เขากล่าวต่อ "พักนี้มีใครที่พอจะเข้าข่ายเป็นศัตรู หรือมีเรื่องบาดหมางกับเจ้าจนถึงขั้นอยากเอาชีวิตบ้างหรือไม่?"คำถามของเขาทำให้นางต้องนิ่วหน้าครุ่นคิด หากเป็นเรื่องคู่แข่งทางการค้า ตอนนี้ก็แทบจะตัดทิ้งไปได้เลย เพราะบรรดาเถ้าแก่ร้านต่างๆ ล้วนหันมาจับมือร่วมทำธุรกิจรับทรัพย์กันอย่างชื่นมื่น ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาลอบวางเพลิงเผาร้านกันเองให้เสียผลประโยชน์ถ้าเช่นนั้น... ศัตรูที่เข้าข่ายก็คงเหลืออยู่แค่ไม่กี่คนภาพของ 'อดีตแม่สามี' จอมบงการ และบรรดา 'อดีตอนุภรรยา' ที่มักจะแวะเวียนมาป่วนที่ร้านเป็นครั้งคราวผุดขึ้นมาในหัวของนาง พวกนางเหล่านั้นล้วนมีความแค้นฝังลึกและแรงริษยามากพอที่จะทำเรื่องบ้าบิ่นแบบนี

บทที่ 24 : การรวมพลแก๊งหลงยุคเมื่อหลินเวยและเยว่เฉินเดินทางมาถึงภัตตาคารชื่อดังอันดับหนึ่งของเมืองหลินอัน เถ้าแก่ร้านก็รีบออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม และนำทางพวกเขาก้าวขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นโซนห้องรับรองส่วนตัวระดับวีไอพีทันทีที่บานประตูไม้แกะสลักถูกเปิดออก หลินเวยที่เตรียมจะฉีกยิ้มทักทายเพื่อนสาวที่นัดกันไว้ ก็มีอันต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!ภายในห้องรับรองกว้างขวางไม่ได้มีแค่เพื่อนสาวสหายรักจาก 'แก๊งชะนีหลงยุค' สองคนอย่างที่ตกลงกันไว้ แต่ข้างกายของพวกนางกลับมีบุรุษรูปงามพ่วงมาด้วย!เยว่เฉินที่เดินตามหลังมาเห็นภาพนั้นก็รีบประสานมือทำความเคารพบุรุษสูงศักดิ์ทั้งสองทันที "ถวายบังคมท่านอ๋องจวิ้นเจี๋ย ถวายบังคมท่านอ๋องจวิ้นอวี้พ่ะย่ะค่ะ"ใช่แล้ว... บุรุษผู้สง่างามทั้งสองก็คือ ท่านอ๋องจวิ้นเจี๋ย และ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ (ผู้เป็นพระสวามีของ 'พระชายาเยว่ซิน')พอหลินเวยก้าวเข้ามานั่งลงที่โต๊ะ ยังไม่ทันจะได้แตะตะเกียบ สองสาวเพื่อนซี้ก็หันขวับมาจ้องหน้านางตาเขม็งราวกับนัดกันไว้"ไหนเล่ามาสิพี่หลิน!" เยว่ซินเปิดฉากถามทันทีด้วยแววตาจับผิด "ทำไมถึงควงอดีตสามี... เอ้ย! ท่านพี่ของข้ามาด้วยกันได้ล่

บทที่ 26 : วิญญาณแม่ค้าหน้าเลือดคำว่า 'สถานะ' และ 'ไม่มีสิทธิ์' ที่ลี่เสวี่ยเหยียนจงใจกระซิบเยาะเย้ยกรีดลึกลงไปในใจของหลินเวย ทว่าแทนที่หญิงสาวจะปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลริน นางกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กดข่มความเจ็บปวดเอาไว้ให้ลึกที่สุด แล้วสับสวิตช์สวมวิญญาณ 'เถ้าแก่เนี้ยหน้าเลือด' ในเสี้ยววินาที!ใบหน้าหวานที่เคยแข็งค้างพลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานเจี๊ยบที่ดูเป็นมืออาชีพขั้นสุด หลินเวยประสานมือไว้ด้านหน้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังพอจะให้ได้ยินกันทั้งร้าน"โอ้! ที่แท้ก็เป็นเรื่องน่ายินดีเช่นนี้นี่เอง ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว... ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับคุณหนูลี่ด้วยนะเจ้าคะ!"หลินเวยปรบมือเบาๆ สั่งให้ลูกจ้างในร้านรีบไปยกพับผ้าไหมที่อยู่ลึกสุดของชั้นวางออกมา"ในเมื่อคุณหนูลี่กำลังจะก้าวขึ้นเป็นถึง 'ว่าที่ฮูหยินแม่ทัพ' จะให้ใส่ผ้าไหมธรรมดาๆ ไปคารวะผู้ใหญ่ได้อย่างไรกันเจ้าคะ? เสี่ยวชุ่ย! เอาผ้าไหมทอดิ้นทองลายพยัคฆ์เมฆา และผ้าแพรไหมน้ำแข็งลายนกยูงรำแพน ที่เป็นสินค้าพรีเมียมที่สุดของร้านเราออกมาให้คุณหนูลี่เลือกเดี๋ยวนี้!"ลี่เสวี่ยเหยียนถึงกับชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นท่าทีไม่สะทกส

บทที่ 28 : หัวใจที่สั่นไหวของบุรุษแดนใต้แสงจันทร์สาดส่องกระทบรอยยิ้มบางๆ ของหลินเวย ภาพนั้นงดงามและดูเป็นธรรมชาติเสียจน ไป๋อวี้เฉิน รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เคยเย็นชาของตนเอง... กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงนานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกถูกตาต้องใจสตรีใดเช่นนี้ แม้ที่ผ่านมาในเมืองเจียงหนานจะมีสตรีรูปงามมากมายพยายามทอดสะพานและเข้าหาเขาสารพัดวิธี ทว่าเขากลับไม่เคยชายตามองหรือเก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อยเขารู้จักชื่อเสียงของ 'เถ้าแก่เนี้ยหลิน' มาก่อนหน้านี้ ย่อมรู้ดีว่านางเคยผ่านการแต่งงานและหย่าร้างมาแล้ว และในฐานะพ่อค้าที่อ่านคนออกทะลุปรุโปร่ง เขาย่อมรู้ทัน 'จุดประสงค์ที่แท้จริง' ของใต้เท้าหลินที่ตั้งใจเชิญเขามากินข้าวที่จวนในค่ำคืนนี้ ตอนแรกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก กะว่าจะมาร่วมโต๊ะเพียงเพื่อรักษามารยาททางการค้าเท่านั้น...แต่ทว่า วินาทีที่หลินเวยก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงรับรอง สายตาของเขาก็ราวกับถูกมนต์สะกด เขาไม่สามารถละสายตาไปจากนางได้เลย‘ดูเหมือนคราวนี้... ข้าคงจะได้เวลาลงหลักปักฐาน แต่งงานเสียที’ คุณชายไป๋คิดในใจด้วยแววตามุ่งมั่น เขาหวังลึกๆ ว่าเขากับนางจะมีวาสนาต่อกัน แม้สัญชาตญาณจะร้องเต

บทที่ 30 : จดหมายที่ตกหล่นตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา หลินเวยใช้เวลาส่วนใหญ่ออกไปเที่ยวเล่นและพูดคุยเรื่องการค้ากับคุณชายไป๋อวี้เฉินทุกวัน ความสุภาพอ่อนโยนและบรรยากาศที่ผ่อนคลายของเขา ทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้นมาก รอยยิ้มเริ่มกลับมาประดับบนใบหน้าหวานอีกครั้ง พร้อมกับความหวังลึกๆ ในใจที่ว่า... หากปล่อยให้เวลาเยียวยาต่อไปเช่นนี้ สักวันหนึ่งนางคงจะสามารถตัดใจและลบเลือนภาพของ 'ท่านแม่ทัพเยว่เฉิน' ออกไปจากหัวใจได้อย่างเด็ดขาดเสียทีเช้าวันรุ่งขึ้น...หลินเวยก้าวเท้าเข้ามาในหออาภรณ์หลินหลางด้วยความสดใส ทว่าทันทีที่เดินเข้ามาด้านใน 'อาซิ่ว' คนงานหญิงที่ทำงานเก่าแก่ของร้านก็รีบเดินปรี่เข้ามาหาด้วยสีหน้าซีดเผือดและอมทุกข์"อาซิ่ว ลูกชายของเจ้าหายป่วยแล้วหรือ?" หลินเวยเอ่ยทักทายด้วยความห่วงใย เมื่อสัปดาห์ก่อนอาซิ่วขอลาหยุดงานกะทันหันไปถึงเจ็ดวัน เพราะลูกชายตัวน้อยมีอาการป่วยหนักถึงขั้นไอออกมาเป็นเลือด"ดะ... ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ เถ้าแก่เนี้ย" อาซิ่วตอบเสียงตะกุกตะกัก มือหยาบกร้านที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นเทา ก่อนที่นางจะค่อยๆ ล้วงเอา 'ห่อผ้าต่วนสีเข้ม' เล็กๆ ห่อหนึ่งออกมาส่งให้หลินเวย พร้อมกับทรุดต