All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 2 : ความทรงจำที่หายไปเสี่ยวชุ่ยทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ใบหน้านองไปด้วยน้ำตา นางมองแผ่นกระดาษที่ถูกทิ้งไว้บนตักของหลินเวยด้วยสายตาตัดพ้อ"ท่านแม่ทัพ... ทำเช่นนี้อีกแล้วหรือเจ้าคะ? เหตุใดเขาถึงใจร้ายไล่ท่านออกจากจวนอีกแล้ว"คำว่า 'อีกแล้ว' สะดุดหูหลินเวยอย่างจังหญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ในหัวสมองยังคงว่างเปล่าราวกับลานหิมะขาวโพลน นางพยายามนึกให้ออกว่าเจ้าของร่างนี้เป็นใคร เจออะไรมาบ้าง แต่ยิ่งนึกก็ยิ่งปวดหนึบที่ขมับ"นี่... เจ้าชื่อเสี่ยวชุ่ยใช่ไหม?" หลินเวยสูดหายใจลึก ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ "เจ้ากับข้า... เราสนิทกันมากแค่ไหน?"เสี่ยวชุ่ยเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายด้วยความตกใจ "ฮูหยิน... ท่านถามอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ? บ่าวรับใช้ท่านมาตั้งแต่ท่านยังเป็นดรุณีน้อย เราเติบโตมาด้วยกัน บ่าวย่อมต้องภักดีต่อท่านยิ่งกว่าชีวิต""ดี..." หลินเวยพยักหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น "ถ้าอย่างนั้น เจ้าต้องตั้งสติและฟังข้าให้ดี ตั้งแต่ข้าขึ้นมาจากน้ำ... ความทรงจำของข้ามันหายไปหมดแล้ว ข้าจำไม่ได้ว่าข้าเป็นใคร จำไม่ได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือแม้แต่ผู้ชายใจร้ายคนเมื่อกี้เป็นใคร... ข้าก็จำไม่ได้""ฮูหยิน!" เสี่ยวชุ่ยอุทา

บทที่ 4 : การเริ่มต้นใหม่สองวัน...ผ่านไปแล้วสองวันเต็มๆ ที่หลินเวยลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับเพดานไม้แกะสลักลวดลายโบราณ แทนที่จะเป็นฝ้าเพดานเรียบหรูในบ้านที่กรุงเทพฯนางพยายามหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกศาลที่นึกออก ขอให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง แต่ความจริงช่างโหดร้าย... นางยังคงติดอยู่ในร่างของสตรีโบราณผู้นี้"พ่อจ๋า... แม่จ๋า..."หยาดน้ำใสไหลรินจากหางตาลงสู่หมอน ภาพใบหน้าของบิดามารดาในโลกปัจจุบันฉายชัดในความทรงจำ ท่านทั้งสองแก่ชรามากแล้ว หากรู้ว่าลูกสาวคนเดียวจากไปอย่างกะทันหัน พวกท่านจะอยู่ต่อไปอย่างไร"หนูขอโทษ..." หลินเวยสะอื้นไห้เงียบๆ นางทิ้งเงินประกันชีวิตไว้สิบล้าน หวังว่ามันจะช่วยดูแลพ่อกับแม่แทนนางได้บ้างแม้จะมีเงินทองมากมายทิ้งไว้ให้ แต่เงินหรือจะสู้การมีชีวิตอยู่ด้วยกันได้อย่างไร... ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจจนนางแทบไม่อยากลุกจากเตียง"ฮูหยิน... ทานโจ๊กสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวร่างกายจะทรุดโทรมไปกันใหญ่"เสี่ยวชุ่ยค่อยๆ ประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง พลางป้อนอาหารให้นายหญิงอย่างเอาใจใส่ ตลอดสองวันที่ผ่านมา หลินเวยใช้เวลาส่วนใ

บทที่ 6 : เปลวเพลิงแห่งราคะเพล้ง!ถ้วยชาเนื้อดีถูกปัดตกลงพื้นแตกกระจายเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องหนังสือแม่ทัพเยว่เฉิน กัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อเรียกสติ แต่มันแทบจะไม่ช่วยอะไรเลย ความร้อนรุ่มดั่งไฟบรรลัยกัลป์กำลังแผดเผาไปทั่วกาย เลือดลมสูบฉีดพล่านจนใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ เหงื่อไหลพรากราวกับเขื่อนแตก"บัดซบ...!" เขาคำรามในลำคอด้วยความเจ็บใจตลอดชีวิตการเป็นแม่ทัพ เขาใช้ชีวิตอยู่บนความระมัดระวังตัวเสมอ โดยเฉพาะเรื่องอาหารการกินและเล่ห์เหลี่ยมของสตรีในเรือนหลัง เขาไม่เคยพลาดท่าเสียทีให้กับยาปลุกกำหนัดชั้นต่ำพวกนี้มาก่อนแต่วันนี้... วันนี้เขากลับพลาด!เพียงเพราะจิตใจของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มัวแต่คิดฟุ้งซ่านเรื่องท่าทีที่เปลี่ยนไปของ หลินเวย ความหงุดหงิดที่นางทำหมางเมินใส่ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาหย่อนยาน จนเผลอดื่มชาถ้วยนั้นลงไปโดยไม่ทันตรวจสอบ"ท่านแม่ทัพ! ท่านเป็นอะไรไปขอรับ!"มู่เฟิง ทหารคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ เจ้านายของเขาหายใจหอบถี่ ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง"ยาปลุกกำหนัด... ข้าโดนยา..." เยว่เฉินเค้นเสียงรอดไรฟัน"ข้าจ

บทที่ 8 : กรงขังบรรยากาศภายในห้องหนังสือของ แม่ทัพเยว่เฉิน เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจบุรุษหนุ่มในชุดลำลองสีเข้มตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษด้วยท่าทีเคร่งขรึม ราวกับว่าพายุอารมณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น ทว่า... ภายในใจของเขากลับปั่นป่วนยิ่งกว่าคลื่นลมในมหาสมุทรเขาลอบมองไปที่ประตูห้องเป็นระยะ ‘นางต้องมา...’ เขาคิดในใจ ‘สตรีที่สูญเสียพรหมจรรย์ไปแล้ว ย่อมต้องวิ่งแล่นมาเรียกร้องความรับผิดชอบ ร้องห่มร้องไห้ขอให้เขารับเลี้ยงดู หรือยกย่องนางเป็นภรรยาเอกต่อไป’ถึงแม้เขาจะเกลียดนางเพียงใด แต่หากเรื่องเมื่อคืนก่อให้เกิดสายเลือดของตระกูลเยว่ขึ้นมา เขาก็คงมิอาจปัดความรับผิดชอบได้ คงจำต้องเลี้ยงดูนางในฐานะมารดาของบุตร..."ท่านแม่ทัพขอรับ!"มู่เฟิง วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้ขานรับ "แย่แล้วขอรับ! ฮูหยิน... เอ้ย อดีตฮูหยิน กำลังขนของขึ้นรถม้า นางกำลังจะออกจากจวนเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"เคร่ง!พู่กันในมือเยว่เฉินหักสะบั้นเป็นสองท่อน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง"เจ้าว่ากระไรนะ!? นางจะไป?""ขอรับ! ขบวนรถม้าพร้อมเคลื่อนตัวแล้ว นางดูรีบร้อนมาก..."ยังฟังไม่ทันจบประโยค ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่ม

บทที่ 10 : หยาดน้ำตาหลินเวย อยู่เพียงลำพังกับความว่างเปล่า เกราะป้องกันที่นางสร้างขึ้น... ความเข้มแข็ง ความปากเก่ง และความเย่อหยิ่งจองหองที่ใช้ต่อกรกับแม่ทัพหนุ่มเมื่อครู่ ก็พังทลายลงในพริบตาร่างบางทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าที่มุมเตียง ไหล่เล็กเริ่มสั่นเทา"พ่อจ๋า... แม่จ๋า..."เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นไว้หลุดรอดออกมาอย่างสุดกลั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ นางไม่ใช่หลินเวยสตรีในยุคนี้ นางคือ 'แพรว' ดีไซเนอร์สาวที่มีครอบครัวอบอุ่น มีเพื่อนฝูงรายล้อม และมีอนาคตที่สดใสรออยู่ทำไม... ทำไมสวรรค์ถึงใจร้ายกับนางนัก? ทำไมต้องส่งนางมาอยู่ในร่างของสตรีที่ทุกคนเกลียดชัง มาอยู่ในจวนที่เต็มไปด้วยคนจ้องจะทำร้าย และต้องมาเสียตัวให้กับผู้ชายที่เห็นนางเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์"หนูอยากกลับบ้าน... ฮือ... หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว"นางซุกใบหน้าลงกับเข่า ปล่อยให้น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลรินเปรอะเปื้อนกระโปรงผ้าไหมเนื้อดี ความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยวเกาะกินหัวใจจนเหน็บหนาว นางร้องไห้อยู่เนิ่นนานจนกระทั่งความเพลียเข้าครอบงำ และผล็อยหลับไปทั้งน้ำตายามอู๋ (ช่วงเที่ยงวัน)แสงแดดจ้าสาดส่อง