All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 121 - Chapter 130

บทที่ 13 : คำฝากฝังจากชายแดน"หยุดเดี๋ยวนี้!"สุรเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดุจราชสีห์คำรามดังก้องกังวาน ทำเอาเหล่าองครักษ์ที่กำลังง้างดาบต้องชะงักค้างกลางอากาศร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายมังกรสี่เล็บ เดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยท่วงท่าองอาจ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทำให้บรรยากาศภายในร้าน 'หอหลินหลาง' ที่ร้อนระอุเมื่อครู่ เย็นยะเยือกลงจนน่าขนลุก"ท่านอ๋อง!"เหล่าทหารรีบเก็บดาบและคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังพรึ่บพร้อมกัน แม้แต่ เยว่ซิน ที่กำลังเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ ก็ถึงกับหน้าถอดสี ตัวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้มาเยือนบุรุษผู้นี้คือ อ๋องจวิ้นอวี้ พระสวามีของนาง... และเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่นางเกรงกลัว"ทะ... ท่านพี่..." เยว่ซินพยายามปรับสีหน้า แสร้งทำเป็นบีบน้ำตา "ท่านมาก็ดีแล้วเพคะ! ดูสิเพคะ สตรีชั้นต่ำผู้นี้มันรังแกข้า มันขูดรีดเงินข้า ทั้งยังพูดจาสามหาวดูหมิ่นท่านอ๋องด้วยนะเพคะ!"นางรีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนสามี หวังจะใช้เขาเป็นเครื่องมือจัดการศัตรูทว่า... อ๋องจวิ้นอวี้กลับสะบัดแขนนางออกอย่างไม่ไยดี"หุบปาก!"คำประกาศิตสั้นๆ ทำเอาเยว่ซินหน้าชาดิก"ข้ายืนดูอยู่นาน

บทที่ 15 : คำขอโทษที่สายเกินไปนับตั้งแต่วันที่รหัสลับ "ไอโฟน-ซัมซุง" ถูกเอื้อนเอ่ย ความสัมพันธ์ระหว่างอดีตพี่สะใภ้และอดีตน้องสาวสามีก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือจากศัตรูคู่อาฆาต... กลายมาเป็น "เพื่อนสาวสุดซี้" ที่รู้ใจกันที่สุดในปถพี!ห้องรับรองพิเศษของหอหลินหลาง กลายเป็นแหล่งกบดานประจำของ เยว่ซิน (หรือ พิม ในโลกปัจจุบัน) นางแทบจะสิงสถิตอยู่ที่นี่ทุกวัน หนีออกจากวังอ๋องอันแสนอึดอัดมาพึ่งใบบุญของเพื่อนร่วมชะตากรรม"เฮ้อ... เบื่อชะมัด! อยากกินชานมไข่มุก อยากเล่นติ๊กต็อก!"เยว่ซินบ่นกระปอดกระแปดพลางทิ้งตัวลงบนตั่งนุ่มอย่างหมดสภาพ "พิมนะพิม... อุตส่าห์ใกล้เรียนจบปริญญาโทคณะแพทย์แผนจีน อนาคตแพทย์หญิงผู้รุ่งโรจน์รออยู่แค่เอื้อม ดันมาโผล่ในร่างนางร้ายเกรดบีแบบนี้!""เอาน่า... อย่างน้อยความรู้แพทย์แผนจีนของเธอก็ยังใช้ประโยชน์ในยุคนี้ได้นะ" หลินเวย (หรือ แพรว) หัวเราะเบาๆ พลางรินชากุหลาบหอมกรุ่นส่งให้เพื่อน"ฉันสิ... เป็นดีไซเนอร์กำลังจะโกอินเตอร์ อยู่ๆ ก็มาโผล่ที่นี่"ทั้งสองมองหน้ากันแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเข้าอกเข้าใจ หัวอกเดียวกันย่อมเข้าใจกันดีที่สุด"แล้วชีวิตแต่งงานล่ะ เป็นไงบ้าง?"

บทที่ 17 : รอยร้าวในใจท่ามกลางแสงโคมไฟสลัวและเสียงอึกทึกของผู้คนในงานเทศกาลหลินเวย เดินเคียงข้างบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ใครๆ ต่างเกรงขาม นางลอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของ แม่ทัพเยว่เฉิน ที่กำลังทำหน้าเคร่งขรึมคอยกันฝูงชนไม่ให้เบียดเสียดเข้ามาใกล้ตัวนางหากเป็น 'หลินเวยคนเก่า'... การได้เดินเคียงคู่กับสามีที่รักปานดวงใจเช่นนี้ คงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต นางคงยิ้มแก้มปริและเกาะแขนเขาไม่ปล่อยแต่สำหรับ 'หลินเวยคนปัจจุบัน'... ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความขมขื่นนางยอมรับกับตัวเองตรงๆ ว่าลึกๆ แล้วนางยังคงโกรธเกลียดเขา... ไม่ใช่แค่เรื่องที่เขาเย็นชา แต่เป็นเรื่องคืนนั้น... คืนที่เขาบุกเข้ามาในห้องนอนและย่ำยีศักดิ์ศรีของนางด้วยความเข้าใจผิดเรื่อง 'ยาปลุกกำหนัด'ความเจ็บปวดทางกายในคืนนั้น ยังไม่เท่ากับความเจ็บปวดทางใจที่เขา 'ไม่เชื่อใจ' นางเลยแม้แต่น้อย"หึ... ก็สมควรหรอกที่เขาจะไม่เชื่อ" นางคิดในใจอย่างสมเพชเมื่อความทรงจำของร่างเดิมค่อยๆ ปะติดปะต่อ นางจึงระลึกได้ว่า ในคืนวันเข้าหอเมื่อหลายปีก่อน เจ้าของร่างเดิมเคยพยายามวางยาเขาจริงๆ แต่นั่นไม่ใช่เพราะนางเป็นหญิงร่านราคะ หากแต่เป็

บทที่ 19 : สมาชิกคนที่สามยามสาย ณ หอหลินหลางหลินเวย ยืนกอดอกพิงกรอบประตูร้าน ใบหน้าสวยหวานฉายแววขัดใจอย่างปิดไม่มิด สายตาจับจ้องไปที่บุรุษร่างสูงสง่าในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าร้าน"ท่านแม่ทัพ..." นางเอ่ยเสียงเนือย "วันนี้ชุดที่ท่านสั่งตัดก็ยังไม่เสร็จ... ท่านมาทำไมอีกเจ้าคะ?"แม่ทัพเยว่เฉิน ไม่สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนม เขาชูกล่องไม้แกะสลักสวยงามในมือขึ้นมา"ข้าผ่านมาแถวนี้... เห็นว่าร้านขนมเจ้าดังมี 'ขนมกุ้ยฮวา' ออกใหม่ ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบของหวาน เลยซื้อมาฝาก""ผ่านมา?" หลินเวยเลิกคิ้วสูง "ท่านแม่ทัพ... จวนของท่านอยู่ทิศเหนือ ร้านขนมอยู่ทิศใต้ ส่วนร้านข้าอยู่ทิศตะวันออก... ท่านต้อง 'อ้อม' ขนาดไหนถึงเรียกว่า 'ผ่าน' มาได้เจ้าคะ?"เยว่เฉินกระแอมไอแก้เก้อ ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย "เอาน่า... จะอ้อมหรือจะผ่าน ข้าก็ตั้งใจเอามาให้เจ้า รับไว้เถอะนะ"เขาวางกล่องขนมลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ พยายามหาเรื่องคุยอย่างสุดความสามารถ เพื่อยื้อเวลาที่จะได้เห็นหน้าและได้ยินเสียงนางให้นานที่สุดหลินเวยได้แต่ถอนหายใจ... ผู้ชายคนนี้ บทจะร้ายก็น่ากลัว บทจะตื้อก็น่ารำค

บทที่ 21 : เปลวเพลิงพิสูจน์ใจยามรัตติกาลอันเงียบสงัด...ภายในห้องทำงานชั้นสองของ 'หอหลินหลาง' แสงเทียนสว่างไสวยังคงส่องลอดออกมาทางหน้าต่าง ปลายพู่กันจีนจรดลงบนกระดาษเนื้อดีอย่างบรรจง หลินเวย กำลังง่วนอยู่กับการออกแบบคอลเลกชันใหม่สำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือน"อืม... เพิ่มขนสัตว์ตรงปกคอเสื้ออีกหน่อย น่าจะช่วยกันลมได้ดีขึ้น"นางพึมพำกับตัวเอง พลางเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์สลัว ลมหนาวพัดกรูเข้ามาจนนางต้องกระชับเสื้อคลุม"ดึกป่านนี้แล้วหรือเนี่ย..." หลินเวยบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า "ควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อดีกว่า"นางรวบรวมสมุดภาพออกแบบที่เปรียบเสมือนหัวใจสำคัญของร้าน กอดไว้แนบอกแน่น แล้วเป่าเทียนให้ดับลง เตรียมตัวจะลงบันไดเพื่อกลับเรือนทว่า... ทันทีที่นางเปิดประตูห้องทำงาน กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนจมูกก็พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้า พร้อมกับควันสีดำทึบที่ลอยโขมงขึ้นมาจากชั้นล่าง"ไฟไหม้!!"เสียงตะโกนดังลั่นมาจากด้านล่าง พร้อมกับเปลวเพลิงสีแดงฉานที่ลุกลามบันไดไม้ขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับอสูรร้ายที่กำลังหิวโหย ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนแทบห