The CEO’s Secret Heir: Ang Lihim ng Isang Gabi의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

Nakakapasong init at ang nakakabinging alon ng dagat. Iyan ang unang sumalubong kay Lucas Altamirano nang tumapak ang kanyang mamahaling leather shoes sa puting buhangin ng San Lorenzo Island.Salubong ang makapal na kilay ng bilyonaryo habang inaayos ang kanyang itim na designer sunglasses. Sa likuran niya, mabilis na ibinababa ng mga tauhan mula sa isang private speedboat ang kanyang mga itim na maleta. Para sa karamihan ng mga tao, ang islang ito ay isang paraiso. Ang malinaw at kulay-esmeraldang tubig, ang pinong buhangin, at ang nagtataasang puno ng niyog ay sapat na para makalimutan ng sinuman ang problema nila sa siyudad.Ngunit para kay Lucas, ang lugar na ito ay isang malaking abala. Isa itong paalala ng isang nakaraan na matagal na niyang ibinaon, at isang lugar kung saan ang paborito niyang espresso ay imposibleng mahanap."Are you sure the Wi-Fi in the villa is stable, Marcus?" malamig na tanong ni Lucas sa kanyang earpiece habang naglalakad palayo sa dalampasigan. "I have

Ang umaga sa Isla ng San Lorenzo ay karaniwang nagdadala ng kapayapaan. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat at ang huni ng mga ibon ay sapat na para pakalmahin ang sinuman. Ngunit para kay Lucas Altamirano, ang umagang iyon ay kasinggulo ng isang bagyo.Alas-singko y media pa lamang ng umaga ay gising na ang bilyonaryo. Sa totoo lang, halos hindi siya nakatulog. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, ang tanging nakikita niya ay ang mapanuksong ngiti ni Sierra, ang lalim ng cleavage nito habang nakayuko sa kanyang glass desk, at ang amoy ng sampaguita na tila kumapit na sa mga unan ng kanyang kama.Galit na bumangon si Lucas. "This is ridiculous," inis na bulong niya sa sarili habang naghihilamos ng malamig na tubig sa banyo ng master bedroom.Siya ang kinatatakutang CEO ng Altamirano Empire. Kaya niyang magpabagsak ng mga kumpanya sa isang iglap. Ngunit heto siya, nawawala sa huwisyo dahil lamang sa isang probinsyanang nagkataong kababata niya—ang mismong batang babae

Gabi na sa Isla ng San Lorenzo. Pinalilibutan ng matinding kadiliman ang Altamirano Resthouse, sinasabayan ng malakas na pagbuhos ng ulan at ang marahas na paghampas ng mga alon sa dalampasigan. Ang malamig na simoy ng hangin ay pilit na pumapasok sa mga siwang ng bintana, ngunit sa loob ng master bedroom ni Lucas, ang temperatura ay tila umaakyat sa kumukulong antas. Nakaupo si Lucas sa gilid ng kanyang malaking king-sized bed, nakayuko at mariing pinipisil ang sariling batok. Ang maghapong pagpigil sa kanyang sarili mula sa mga mapanuksong laro ni Sierra ay nagdulot ng matinding paninigas sa kanyang mga kalamnan. Ang kanyang likod ay tila binibiyak sa sakit. Kasalukuyan siyang nakasuot ng itim na silk pajamas sa ibaba, habang ang pang-itaas niya ay isang simpleng puting t-shirt na medyo basa na ng pawis. Tok. Tok. Bumukas ang pinto at pumasok si Sierra, may dalang isang maliit na tray. Nakasuot ang dalaga ng isang manipis na silk slip dress na kulay perlas—isang damit na halatan

Alas-onse ng tanghali. Ang sikat ng araw ay tumatagos sa malalaking salamin ng kusina ng Altamirano Resthouse, nagbibigay ng maaliwalas na liwanag sa buong paligid.Nakatayo si Sierra sa harap ng marmol na kitchen island, abala sa paghihiwa ng mga sariwang kamatis at sibuyas. Nakasuot siya ng isang simpleng dilaw na spaghetti-strap top at maikling denim shorts. Sa unang tingin, mukha siyang ordinaryong caretaker na ginagawa ang kanyang trabaho, ngunit sa bawat paggalaw niya, bahagya siyang napapaigkas. Ang matinding pananakit ng kanyang mga hita at ang pamamaga ng kanyang gitna ay isang malinaw at nakakapasong paalala ng walang-awang pag-angkin ni Lucas sa kanya kagabi at kaninang umaga.Ngumiti si Sierra nang palihim, kinakagat ang kanyang ibabang labi. Sino ang mag-aakalang ang isang malamig na bilyonaryo ay may tinatagong ganitong kabangis na hayop sa loob niya? Nakuha na niya ang lalaki. Nasa palad na niya ang puso ng Altamirano Empire.Sa kabilang dulo ng hall, nakabukas ang pint

Ang hapon sa Isla ng San Lorenzo ay tila isang buhay na sining. Ang sikat ng araw, na nasa kulay ng tinunaw na ginto, ay marahang humahalik sa ibabaw ng esmeraldang tubig ng tagong lagoon. Ang katahimikan ng paligid ay binabasag lamang ng malambing na bulong ng maliit na talon na dumadaloy mula sa makinis na batong-buhay. Sa ilalim ng mayabong na canopy ng mga punong-gubat, tumigil ang mundo nina Lucas at Sierra.Nakatayo sila sa pampang, ang mga paa ay nakabaon sa malambot at basang lupa. Ang tensyon sa pagitan nila, na kanina pa nagbabaga sa loob ng villa, ay tila naging isang pisikal na pwersa na humihila sa kanila palapit sa isa’t isa. Walang nagsasalita; ang bawat salitang kailangan nilang sabihin ay nakaukit na sa kanilang mga mata.Dahan-dahang lumapit si Lucas kay Sierra. Ang bilyonaryong kilala sa kanyang pagkalkula at pagiging matigas ay tila nawalan ng lahat ng kanyang depensa. Inabot niya ang mga balikat ng dalaga. Ang kanyang mga kamay, na bihasa sa pagpirma ng mga kontra