All Chapters of The CEO’s Secret Heir: Ang Lihim ng Isang Gabi: Chapter 81 - Chapter 90

Altamirano Mansion. Airspace. Wednesday, 2:45 PM. Ang ingay ng elisi ng chopper ay nakakabingi habang bumabaybay sila sa himpapawid ng Metro Manila. Nasa loob si Cassie, mahigpit na nakahawak sa safety harness ng kanyang upuan. Sa tabi niya, si Gabby ay tahimik na nagche-check ng kanyang baril. Ang mukha nito ay blangko—walang takot, walang kaba, walang emosyon. Parang pinatay niya ang lahat ng tao sa loob niya at nagtira lang ng isang makinang pumatay. Tumingin si Cassie sa bintana. Mula sa itaas, natatanaw na niya ang Altamirano Estate. Nanlaki ang mga mata niya. May makapal na itim na usok na pumapailanlang mula sa West Wing ng mansyon. Ang gate ay sira, at may dalawang itim na van na nakaparada sa driveway. "Oh my god," bulong ni Cassie. "Gabby, sinusunog nila ang bahay!" "Hindi nila sinusunog ang bahay," malamig na sagot ni Gabby, ikinakasa ang slide ng kanyang baril. "Gumagawa sila ng usok para pwersahing lumabas sina Bella sa panic room dahil sa ventilation system. Mata

St. Luke’s Medical Center. VIP Suite.Thursday, 8:00 AM.Maliwanag na ang sikat ng araw na tumatama sa bintana ng VIP Suite.Sa gitna ng kama, gising na si Lucas. Wala na ang oxygen mask sa mukha nito, bagama't may dextrose pa rin sa kanyang maliit na kamay. Kumakain ito ng pancakes habang pinapanood siya ng kanyang lola na si Mia, na tuwang-tuwa sa bawat subo ng apo."Ang sarap, Lola!" ngiti ni Lucas."Kumain ka pa, baby. Kailangan mong lumakas," malambing na sagot ni Mia, pinupunasan ang gilid ng labi ng bata.Sa kabilang dulo ng malawak na kwarto, iba ang eksena.Ang living area ng suite ay ginawang Temporary War Room. Puno ng laptops, tablets, at mga papeles ang mesa. Nakaupo doon sina Gabby, Gabriel Sr., at Liam.Sa tabi nila, nakatayo si Cassie, kausap sa telepono ang Barangay Captain ng San Lorenzo Island."Opo, Kapitan," seryosong sabi ni Cassie sa telepono. "Kailangan ko ang tulong niyo. Ipadala niyo sa akin ang lahat ng litrato ng mga barko ng Imperial Steel na humarang sa p

St. Luke’s Medical Center. VIP Parking.Saturday, 10:00 AM.Makalipas ang dalawang araw, opisyal nang na-discharge sina Cassie at Lucas mula sa ospital.Nakatayo si Cassie sa tapat ng pintuan ng VIP Suite, handa nang maglakad palabas, nang biglang pumulupot ang dalawang malalaki at matitigas na braso sa ilalim ng kanyang mga tuhod at likod. Bago pa man siya makapag-react, buhat-buhat na siya ni Gabby na parang isang bagong kasal na bride."Gabby! Ano ba, ibaba mo nga ako," natatawang angal ni Cassie, napakapit nang mahigpit sa leeg ng asawa. "Nakakahiya sa mga nurses. Kaya ko namang maglakad. Anemia at fatigue lang naman ang sakit ko, di ba?"Ngumiti si Gabby—isang perpektong ngiti na pinag-aralan niya sa harap ng salamin buong gabi para itago ang takot sa mga mata niya."Magaan ka pa sa hangin, Mrs. Altamirano," malambing na sagot ni Gabby, hindi binibitawan ang asawa. Ang totoo, natatakot siyang ibaba ito. Natatakot siyang baka sa isang maling hakbang ay matumba ulit ito at hindi na

Amanpulo, Palawan. Private Villa. Monday, 8:00 AM. Apat na araw. Apat na araw nang hindi natutulog nang maayos si Gabriel Altamirano. Tuwing gabi, pinapanood niya ang pagtaas at pagbaba ng dibdib ni Cassie. Tuwing umaga, siya ang unang gumigising para siguraduhing humihinga pa ang kanyang asawa. Ang matipunong bilyonaryo ay unti-unting inuubos ng sarili niyang takot. Nakatayo si Gabby sa tabi ng espresso machine sa kusina ng villa, nakatingin sa labas kung saan naglalakad si Cassie sa dalampasigan kasama si Lucas. May dark circles na sa ilalim ng mga mata ni Gabby. Ang panga niya ay palaging nag-iigting. "Kuya," tawag ni Bella, na kakarating lang sa kusina. Napansin ng kapatid niya ang matinding pagod sa mukha nito. "Pahinga ka muna. Ako muna ang titingin kina Cassie at Lucas. Namumutla ka na rin eh." "I'm fine," matigas na sagot ni Gabby, hindi inaalis ang tingin sa mag-ina niya. "Ihanda mo na ang chopper, Bella. Uuwi na tayo mamayang hapon." "Uuwi na? Akala ko ba isang lingg

San Lorenzo Island. The Original Shore. Saturday, 4:00 PM. (Isang buwan makalipas ang operasyon) Malamig at sariwa ang simoy ng hangin na humampas sa mukha ni Cassie. Nakatayo siya sa pinong puting buhangin ng San Lorenzo Island. Wala na ang mga bandages. Wala na ang pamumutla. Ang buhok niya ay hinahangin, at ang kanyang pisngi ay may malusog na kulay rosas. Huminga siya nang malalim, dinadama ang kapayapaang matagal nilang ipinaglaban. Sa likuran niya, unti-unti nang itinatayo ang San Lorenzo Eco-Port. Hindi na ito pugad ng mga ilegal na pasugalan ng mga Villareal, kundi isang lehitimong proyekto ng Altamirano Group na nagbigay ng daan-daang trabaho sa mga mangingisda at lokal na residente. Naramdaman niya ang pamilyar at matitigas na braso na pumulupot sa kanyang baywang. Ipinatong ni Gabby ang kanyang baba sa balikat ni Cassie. "Masaya ka ba na nakabalik tayo dito?" malambing na bulong ni Gabby, ang boses ay puno ng kapayapaan na ngayon lang narinig ni Cassie sa asawa niya.