All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 91 - Chapter 100

3 วันต่อมา กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้บางชนิดที่ปลิดปลิวมาตามสายลมทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ปาหนันมองร่างเล็กของดาหลาที่วิ่งเล่นอยู่กับสิงหาที่สวนหน้าบ้านจากเรือนชานชั้นสอง ก่อนจะระบายยิ้มออกมากับภาพที่ได้เห็น รอยยิ้มของคนทั้งคู่ทำให้หัวใจเธอรู้สึกมีความพลังขึ้นอีกครั้ง พลังที่จะก้าวเดินต่อไปในหนทางข้างหน้า“ยิ้มหวานเชียวนะ” ภูผาเอ่ยทัก หลังจากที่เห็นเพื่อนสนิทยืนนิ่งอยู่ในมุมหนึ่งของบ้านเป็นนานสองนาน“มาเงียบๆ ตกใจหมด” ปาหนันส่งยิ้มกว้างให้ผู้มาใหม่“เงียบบ้าอะไร มัวแต่เหล่ผู้ชายละสิไม่ว่า” น้ำเสียงยั่วเย้าทำให้คนฟังใบหน้าแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่“มองยัยหนูต่างหาก” คนหน้าแดงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ“เหรอ สีข้างยังอยู่ดีหรือเปล่าล่ะ แถหนักขนาดนี้” ภูผาบอก“..เรื่องของฉันน่า!” สุดท้ายเมื่อเห็นว่าจวนตัวจะโดนจับได้ เธอก็บอกปัดพร้อมแยกเขี้ยวใส่เพื่อน“เฮ้อ...ดินจะมาบอกว่า ป่านกับดาหลาน่าจะลงไปอยู่ที่เชียงใหม่ดีกว่านะ” น้ำเสียงทีเล่นทีจริงที่จางหายไป กับประโยคที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาทำให้คนฟังต้องเลิกคิ้ว“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” เธอถาม“นิดหน่อย...ก็เรื่องเดิม ๆ ” ภูผาบอกพลางถอนใจ“พวกลักลอบตัดไม้อีกแล้วเ

“ก็บอกไปแล้วไงค่ะว่าไม่ไป ฉันจะอยู่กับเพื่อนฉัน” เธอบอกเสียงอ่อน รู้สึกได้ถึงความเอาแต่ใจที่ซุกซ่อนไว้ภายในของชายหนุ่ม“แต่เขากำลังจะกวาดล้างพวกลักลอบตัดไม้ คุณจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง” สิงหาถามเสียงดุ“ฉันว่าจะคุยกับคุณอยู่พอดี คุณสิงห์พายัยหนูไปอยู่เชียงใหม่ก่อนนะคะ ส่ว..”“ไม่ครับ”สิงหาสวนกลับทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ก่อนจะเอ่ยต่อโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายต้องการสื่อสารสิ่งใด“ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าไม่มีคุณไปด้วย”“มันอันตราย คุณจะอยู่ได้ยังไง” เธอบอกอย่างอ่อนใจ“แล้วคุณล่ะ ถ้าคุณอยู่ผมก็อยู่”“แต่ว่า” “ป่าน...อย่าทำให้ผมโกรธเลยนะ” สิงหาปรามเสียงดุ รู้สึกไม่ชอบใจที่คนตรงหน้าไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่เขาบอกปาหนันได้แต่ถอนใจ เพราะรู้ดีว่าสิงหาจะเรียกเธอเช่นนี้ก็ต่อเมื่อเป็นเรื่องสำคัญ และสันนิษฐานได้เลยว่าอารมณ์คงคุกรุ่นไม่น้อย“ป่านอยากอยู่ที่นี่ก็อยู่ แต่ผมจะอยู่ด้วย ตกลงไหม?” น้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าครึ่ง ทำให้ปาหนันพยักหน้าในที่สุดความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง ความเงียบที่ชวนให้ใจแกว่ง และคงเพราะความใกล้ชิดจนเกือบจะแนบสนิทระหว่างกันและกัน ปาหนันรู้สึกว่าเธอสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของตัวเ

หญิงสาวระบายยิ้มให้กับความเอาใจใส่ของสิงหา นับแต่ชายหนุ่มเข้ามาในชีวิตของเธอและลูก มีหลายครั้งที่ปาหนันเฝ้าสังเกตพฤติกรรมและทัศนคติของเขาที่มีต่อบุตรสาวของเธอ ทั้งที่เขารู้ตัวและไม่รู้ตัว...ถึงขนาดนั่งดูกล้องวงจรปิดก็ทำมาแล้ว! มันทำให้เธอมองเห็นอะไรมากมายหลายอย่างที่ซ่อนอยู่ในการกระทำเหล่านั้นสิงหาทำราวกับเด็กหญิงดาหลาเป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง? ทุกสิ่งที่ปฏิบัติต่อเด็กน้อยมันเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เว้นระยะห่างระหว่างชายหญิงอย่างสุภาพ แต่ในเวลาเดียวกันก็ค่อยดูแลเอาใจใส่ไม่เคยปล่อยปละละเลยให้ห่างสายตา ซ้ำยังรู้ว่าสิ่งใดควรห้ามปรามหรือปล่อยผ่าน...จนบางครั้ง ปาหนันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าชายหนุ่มดูแลลูกได้ดีกว่าตัวเธอเองเสียอีก“ไว้วันหลังเราไปดูที่ร้านด้วยกันนะคะ ถึงจะไม่มีผ้าคลุมไหล่สำหรับเด็กแต่เนื้อผ้าแบบนี้ถ้าเอามาตัดชุดน่าจะใส่สบาย” ปาหนันบอกด้วยรอยยิ้ม “ไว้ค่อยซื้อผ้าไปให้ร้านตัดชุดตัดให้ก็ได้ค่ะ”“ก็ดีนะ ให้มีชุดของผมกับป่านด้วยดีไหม? จะได้ใส่เป็นเซตเดียวกันเวลาไปเที่ยว” สิงหาบอกอย่างหมายมาดปาหนันได้แต่หัวเราะพลางพยักหน้า แต่หากให้พูดตามตรงคือเธอนึกภาพตอนเขาใส่ชุดที่เข้าคู่กับเธอแ

แสงแดดสาดสะท้อนเบื้องบนผ่านต้นไม้น้อยใหญ่ที่ให้ร่มเงาลงสู่พื้นเบื้องล่าง ถนนเส้นยาวที่เพิ่งสร้างตัดป่าให้มุมมองที่แสนสงบร่มเย็นตามแบบธรรมชาติสร้างสรรค์ ดูคล้ายอุโมงต้นไม้ขนาดใหญ่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร ภูผาขับรถยนต์สมรรถนะสูงไปตามเส้นทางลดเลี้ยวของถนนสายยาว ก่อนจะลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของเพื่อนที่เหม่อมองวิวทิวทัศน์ข้างทางอย่างเลื่อนลอย“มีใครเคยบอกไหม ว่าแกเป็นคนงี่เง่า” ภูผาเอ่ยเสียงดัง เพราะกระจกทั้งสองด้านถูกเปิดไว้เพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ในธรรมชาติ แทนเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำภายในรถ“เคย ดินนี่ละที่บอก” เธอตอบรับทั้งที่สายตายังคงมองข้างทางเหมือนคู่สนทนาช่างไร้ความน่าสนใจ“ทิฐิแรงกล้ากว่าใคร แถมยังชอบตัดสินใจอะไรแบบคิดเองเออเอง” คนที่บังคับพวงมาลัยรถยนต์ไปตามทางลดเลี้ยวบนเขาบอก“มันเรื่องของฉันไหม!” คนทิฐิแรงกล้าร้องบอกเสียงขุ่น“ก็แบบนี้ทุกที” ภูผาบอกอย่างอ่อนใจ ขณะค่อยๆ ชะลอความเร็วของยานพาหนะให้อยู่ในระดับที่สามารถพูดคุยกันได้โดยไม่ต้องใช้เสียงตะโกนให้เจ็บคอเช่นตอนนี้“แล้วแกจะให้ฉันทำยังไงล่ะ” ปาหนันบอกเสียงเศร้า“ก็ไม่ต้องทำยังไง...แค่ทำตามที่หัวใจสั่ง ไม่ใช่สมอง” ชายหนุ่มตอบ แ

“อาจจะไม่แม่นเท่าแก แต่ก็พอได้” เธอตอบรับอย่างมีสติ นึกดีใจที่ตัวเองเคยเข้าชมรมยิงปืนสมัยเรียน“งั้นเตรียมตัวนะ ทันทีที่พวกมันออกมาแกก็ยิงได้เลย...ถ้าพวกมันตาย ฉันจะรับผิดชอบเอง” คนเจ็บบอกอย่างไม่ยี่หระ แม้ลึกๆ แล้วจะไม่ต้องการให้มีใครต้องดับชีวิตลงเพราะทุกชีวิตล้วนมีค่า แต่หากไร้ทางเลือกก็คงจำเป็นต้องทำ!“เออๆ แล้วเดี๋ยวจะหาทนายให้เอง” ปาหนันบอกพลางกระชับอาวุธในมือ“ยังจะมาทำเป็นเล่นอีก!” ภูผาแค่นยิ้ม รู้สึกโล่งใจอีกเปลาะที่เห็นว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างกายยังมีกำลังใจดีอยู่มาก“แหมๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านพ่อเลี้ยงภาสกร คนดีศรีเชียงรายจะออกมาเดินเป็นเป้ายิงในที่แบบนี้” น้ำเสียงติดจะเยาะของผู้มาใหม่ทำให้ภูผาต้องขบกรามแน่น แม้อีกฝ่ายจะใส่หมวกไหมพรมปิดบังหน้าตา แต่ก็รู้ได้ทันทีว่าคงไม่ใช่ใครอื่น นอกจากพ่อเลี้ยงผู้มีชื่อเสียงอีกคนของเชียงราย“สวยจริงๆ มองไกลว่าสวยแล้ว แต่มองใกล้ยิ่งสวยกว่า” มันเอ่ยชมใบหน้าหวานล้ำของหญิงสาวที่อยู่ข้างกายของเป้ายิงด้วยความชอบอกชอบใจ ลูกสมุนอีกสามคนที่อยู่เบื้องหลังก็มองมายังร่างบางระหงที่กำลังประคองร่างสูงของเป้าหมายไว้ด้วยสายตาหยาบโลน“อย