Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

นึกย้อนกลับไปแล้วก็อดนึกเคืองในชะตาที่ทำให้คลาดกันอยู่ตลอดไม่ได้ หลายปีก่อนตอนที่เธอไปเยี่ยมดารินทร์ก็มักจะสวนทางกับผู้ชายคนนั้นเสมอ จึงไม่เคยได้เห็นหน้ากันเลยสักครั้ง! ยิ่งเจ้าตัวไม่ยอมเปิดปากเล่า มีหรือที่เธอจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?เช่นเดียวกับที่ดารินทร์มักจะสวนทางกันอยู่เสมอในช่วงเวลาที่กิตติภพมาพบเธอและลูก...กว่าจะรู้ว่าความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิทและอดีตคู่หมั้นของเธอนั้นซับซ้อนจนเกินกว่าจะแก้ไข เธอก็เกือบจะแต่งงานกับเขาไปแล้ว!“...ฉันขอบใจนะแก ขอบใจมากจริงๆ ” ดารินทร์เอ่ยเสียงเบา รู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดีที่มีเพื่อนที่แสนดีและพร้อมเคียงข้างตนเองเช่นนี้“อีกไม่กี่วันน้องดาจะเปิดเทอมแล้ว ฉันคงต้องฝากให้แกพาลูกกลับไปเรียนก่อน...ฉันขออยู่ดูแลคุณสิงห์สักพัก ถ้าแน่ใจว่าเขาหายดีแล้ว ฉันจะรีบกลับไป” ปาหนันเลือกที่จะเปลี่ยนบทสนทนา ไม่อยากนึกถึงเรื่องวุ่นวายและความสัมพันธ์ที่แสนซับซ้อนของเพื่อนสนิทอีก ด้วยกลัวจะเผลอหลุดปากถามอะไรที่ไม่เข้าท่าออกไป“ได้ๆ แกไม่ต้องห่วงนะ” ดารินทร์ที่เสียงอู้อี้ลงเล็กน้อยเพราะเริ่มมีน้ำตาคลอรับปาก ก่อนจะต้องยกยิ้มเมื่อเห็นปาหนันลอบมองคนเจ็บที่นอนนิ่งอยู่บน

หลังขับไล่บรรดาเพื่อนพ้องที่แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมให้กลับไปทำหน้าที่ของตนได้สำเร็จ ดวงตาคมที่ฉายแววอ่อนโยนเสมอยามทอดมองใครบางคนกลับกร้าวกระด้างขึ้นเมื่ออยู่ลำพัง เจ้าของห้องที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ค่อยได้มีเวลาเพื่อคิดอะไรเงียบๆ เพียงลำพัง“คุณสิงห์!?” เสียงหวานเจือรอยตื่นตกใจเรียกความสนใจของคนที่กำลังใช้ความคิดได้ในทันที“ก็คุณสิงห์นะสิ ป่านคิดว่าใครล่ะครับ” น้ำเสียงราบเรียบแต่อ่อนโยนยังแฝงด้วยความเอ็นดูแกมขัน กับท่าทีตื่นตกใจของคนตรงหน้า“...”ไม่มีคำตอบใด มีเพียงรอยยิ้มกับแววตาไหวสั่นเท่านั้น ที่บ่งบอกว่าหญิงสาวดีใจและโล่งใจมากแค่ไหนที่เห็นว่าเขาฟื้นแล้ว“มาหาหน่อย” คนป่วยคลี่ยิ้มละมุน มือหนายื่นมาหาราวกับต้องการให้ปาหนันจับไว้ แววตาและน้ำเสียงนั้นที่ส่งผ่านมา ให้ความรู้สึกเว้าวอนปนออดอ้อนอยู่ในที“ออ” ปาหนันทำหน้าไม่ถูก ลังเลชั่วขณะแต่สุดท้ายก็เดินเข้ามาหาแล้วยื่นมือบางมากุมมือหนาที่รออยู่ไว้“ทำให้เป็นห่วงมากเลยใช่ไหม?” คนเจ็บถาม มืออีกข้างที่ยังคาสายน้ำเกลือค่อยซับน้ำตาที่ซึมออกจากหางตาสวยของเธอคนถูกถามไม่ตอบสิ่งใด เธอทำเพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น“ถ้าห่วงมาก วันหลั

หลังหมอเจ้าของไข้ที่ ‘แสนจะอัธยาศัยดี’ ออกไปจากห้องแล้ว ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้องทันที ปาหนันย้ายตัวเองไปนั่งทำงานที่โซฟาตัวยาวข้างเตียงผู้ป่วยเงียบๆ ในขณะที่คนเจ็บก็หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาต่อสายหาวศินเลขาคนสนิทเพื่อสะสางงานต่างๆ ที่สามารถดำเนินการได้โดยไม่จำเป็นต้องรอให้เจ้าตัวเข้าไปจัดการ จากนั้นห้องทั้งห้องก็เงียบสนิทอีกครั้งเพราะคนที่อยู่ในห้องไม่เอ่ยสิ่งใดต่อกันอีก“อยากอาบน้ำ” สิงหาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณหมอแก้ว ‘ของคุณ’ สั่งห้ามไม่ให้แผลโดนน้ำ” ปาหนันตอบ ไม่เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ราวกับงานของเธอกำลังยุ่งเสียเต็มประดา ทั้งที่จริงแล้วงานของเธอเสร็จตั้งแต่ตอนที่คุณหมอเข้ามาตรวจอาการเมื่อชั่วโมงก่อน ตอนนี้เพียงแต่อารมณ์ไม่ค่อยดีเลยไม่อยากเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้น“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” น้ำเสียงรื่นรมย์ที่สัมผัสได้ถึงความ ‘อารมณ์ดี’ ที่มีมากเป็นพิเศษ ทำให้คนห้ามรู้สึกหงุดหงิดขึ้นอีกหลายเท่าตัว ปาหนันรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์อย่างไร้เหตุผลในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเอ๊ะ! หรือประจำเดือนใกล้จะมากันนะ?ปาหนันค่อนตัวเองในใจเงียบๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเพิ

ปาหนันไม่ตอบโต้สิ่งใด หญิงสาวทำเพียงแค่เช็ดท่อนแขนแกร่งที่ถูกยื่นมาไปเงียบๆ ความขุ่นมัวที่เคยมีในหัวใจ จางหายไปเมื่อคนข้างๆ อยู่ใกล้และเอื้อนเอ่ยกับเธออย่างอ่อนโยน“แล้วนัยน์ตาของผม มันพูดว่าอะไรเหรอครับ?” น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยถาม ทำให้คนกำลังเช็ดท่อนแขนแกร่งชะงักไปเล็กน้อย“ออ..ไม่รู้สิค่ะ ฉัน..” กำลังจะพูดต่อ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อโดนสายตาคมที่วาวระยับและส่องประกายคล้ายตำหนิเล็กน้อยกับคำแทนตัวเอง ก่อนจะเริ่มพูดอีกครั้ง “ป่านอ่านสายตาใครไม่ออก”“ไม่ออกเลยเหรอครับ ทั้งที่บอกชัดขนาดนี้” คนถามยื่นหน้าให้มาใกล้อีกนิด พร้อมรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกเหมือนสติจะหลุดลอยไป“ไม่ค่ะ” ตอบกลับทันที“เช็ดแขนขวานานแล้ว เราจะไม่เช็ดแขนซ้ายสักหน่อยเหรอครับ” เขาถามพลางยื่นแขนซ้ายให้ และทำเหมือนไม่ได้ยินคำบอกปฏิเสธเมื่อครู่ของคนข้างกาย“เช็ดสิค่ะ” เธอรับคำก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงที่นั่งอยู่ขอบเตียงอีกเล็กน้อย โดยไม่ทันสังเกตว่าระยะห่างระหว่างเธอและเขาเหลือไม่ถึงครึ่งของตอนที่เริ่มเช็ดตัว และนั่นทำให้สิงหาต้องกระตุกยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ออกมาโดยที่คนตรงหน้าไม่ทันเห็น“ไม่ลองมองตาอีกทีเหรอ ป่านจะได้รู้ไงครับ ว่า

“...”คนเจ็บที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดจนถึงเมื่อครู่พ่นลมหายใจออกคล้ายต้องการระบายอารมณ์ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา แต่กระนั้นก็ยังไม่วายมองเพื่อนสนิททั้งสองด้วยสายตามาดร้าย...จะไม่ให้หงุดหงิดได้อย่างไรล่ะ! ในเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีทั้งสองเล่นโผล่พรวดเข้ามาในห้อง จนคนที่กำลังถูกหยอก (แกล้ง) หน้าแดงก่ำวิ่งหนีกลับไปแล้ว!“แล้วยังไง มึงจะให้กูกับไอ้วัตรเช็ดตัวให้ไหม?” น้ำเสียงกวนโมโหของคนที่ไม่รู้จักสำนึกผิดร้องถาม“ไม่ต้อง!” สิงหาบอกเสียงเขียวก่อนจะสวมเสื้อกลับอย่างทะมัดทะแมง ทำราวกับบาดแผลที่เกือบคร่าชีวิตของตัวเองไป ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อร่างกายแม้แต่น้อย“โอ้โฮ่! ถ้ามึงแข็งแรงขนาดนี้ มึงก็ไม่น่าจะลำบากให้คุณป่านเขาเช็ดตัวให้จนอายม้วนเป็นก้อนไหม?” ศิวัตบอกกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นเพื่อนรักแข็งแรงกว่าที่คาดไว้มาก“เรื่องของกู!” คนถูกขัดจังหวะยังไม่หายเคืองบอกเสียงสะบัด ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อขึ้นทันทีเมื่อตอนเห็นเขาแกะปมเชือกของเสื้อที่ใส่อยู่จนเปิดเปลือยให้เห็นแผงอก‘คนอะไรยิ่งโดนแกล้ง...ยิ่งน่ารัก’‘ถ้ารู้ว่าแกล้งแล้วจะน่ารักขนาดนี้...เขาคงแกล้งเธอไปนานแล้ว!’“ไอ้สิ