All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 71 - Chapter 80

ดารินทร์มองดูเด็กหญิงดาหลาที่กำลังสนุกสนานอยู่กับของเล่นมากมายในห้องนอนใหม่ของตัวเองที่กิตติภพจัดไว้ให้สำหรับหนูน้อยโดยเฉพาะ อีกไม่นานชายหนุ่มจะแต่งงานกับปาหนันแล้ว...ซึ่งก็คงเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้ามองดูเด็กน้อยที่กำลังเล่นสนุกด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย ความรู้สึกมากมายหลากหลายกำลังตีวนอยู่ภายใน หัวใจของเธอกำลังเจ็บปวดเหมือนมีหลุมขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางใจ ใจหนึ่งเจ็บจนอยากจะหนีไปให้พ้นๆ แต่อีกใจหนึ่งก็ดีใจที่เพื่อนของเธอจะมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์เสียที เด็กน้อยตรงหน้าเธอควรจะมี ‘พ่อ’ เหมือนเช่นที่เด็กคนอื่นมีจริงๆ เสียที และเธอก็เชื่อว่ากิตติภพจะต้องเป็นพ่อที่ดีได้แน่ ๆ แม้ว่าในอดีตเขาจะเคยทำร้ายหัวใจของเธอจนพังยับเยินแต่นั่นก็เพราะชีวิตของเธอและเขาต่างกันเกินไป ความต่ำต้อยของเธอทำให้เขาไม่ต้องมีความเกรงใจและไม่จำเป็นต้องรักษาน้ำใจของเธอ แต่กับปาหนันนั้นต่างออกไป...ปาหนันคือผู้หญิงที่เพียบพร้อมและเหมาะสม ไม่ใช่ผู้หญิงที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดเหมือนกับเธอในอดีต และหากไม่นับเรื่องที่เขาเคยทำร้ายหัวใจของเธอ กิตติภพก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ดีพร้อมและเหมาะสมที่สุด ที่จะสามารถดูแลเพื่อนสนิท

แม้ไม่มีคำพูดใดตอบโต้ แต่กิตติภพก็ปล่อยมือจากเอวบางที่กอดรัดไว้ในที่สุด รู้สึกเหมือนหัวใจที่เพิ่งกลับคืนมากำลังแตกสลายอีกครั้ง เขามองร่างบางที่แสนรักแสนคิดถึงเดินจากไปผ่านม่านน้ำตาที่ไหลกลบดวงตาคู่คม กิตติภพได้รู้จักกับดารินทร์ครั้งแรกในตอนที่เพิ่งเข้ามาช่วยงานกิจการของครอบครัว เธอเข้ามาเป็นเด็กฝึกงานในฝ่ายที่เขาเข้าไปเรียนรู้งาน ด้วยความที่หญิงสาวเป็นคนร่าเริงและอัธยาศัยดี ทั้งสองก็ตกหลุมรักซึ่งกันและกันในเวลาไม่นานหลังจากนั้นความรักระหว่างเธอและเขาก็ค่อยๆ ก่อตัวอย่างรวดเร็ว จนทั้งคู่ตัดสินใจสร้างครอบครัวด้วยกันในเวลาต่อมา...แต่คงเพราะว่ายังไม่เดียงสา เลยเอาแต่กลัวว่าความแตกต่างที่มากมายของเด็กกำพร้าที่ต้องส่งเสียตัวเองเรียนหนังสือ กับทายาทเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐีจะถูกขัดขวางจากพวกผู้ใหญ่แทนที่จะทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามครรลองครองธรรม และจับมือกันพันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ไปด้วยกัน เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าความรักครั้งนี้ควรค่าแค่การยอมรับ แต่เขาและเธอกลับเลือกที่จะอยู่อย่างหลบซ่อน ทำตามใจตัวเองโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลยสักนิด เลือกแอบสร้างครอบครัวเล็กๆ ที่อบอุ่นร่วมกัน

“คุณแม่ขา...คุณแม่!” เสียงเล็กๆ ช่วยดึงปัจจุบันเข้ามาแทนที่อดีตอันแสนโหดร้าย “ว่าไงคะ ไหนใครคุยนักคุยหนาว่าจะไปขี่ช้างกับพ่อดิน?” “พ่อดินให้มาชวนคุณแม่ค่ะ” เด็กน้อยบอกอย่างประจบประแจง“คุณแม่จะคอยอยู่ที่นี่จ้ะ” ปาหนันบอกแม่หนูน้อย รู้สึกโชคดีที่บังเอิญเรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่บุตรสาวปิดภาคการศึกษาพอดี“แต่น้องดาอยากให้คุณแม่ไปดูคุณช้างด้วยกัน” เด็กน้อยบอก ดวงตากลมใสเต็มไปด้วยประกายตื่นเต้น“น้องดาไปกับพ่อดินดีกว่าลูก คุณแม่เขาไม่ชอบช้างหรอก...เพราะเคยเป็นช้างมาก่อน” ภูผาในชุดลำลองบอก พลางอุ้มดาหลาที่อยู่ในชุดชาวเขาประยุกต์สีชมพูหวานแหววขึ้นแนบอก ก่อนจะต้องหัวเราะร่าเมื่อถูกแม่ของเด็กน้อยมองค้อนจนตากลับ“หยาบคายจริงๆ ผอมแล้วไหม? ชอบจริงนะขุดอดีตเนี่ย ชาติที่แล้วเป็นไส้เดือนหรือไง!” ปาหนันแขวะกลับเสียงเขียว เมื่อเพื่อนสนิทเอ่ยถึงรูปร่างอ้วนกลมเมื่อในอดีตที่มักจะถูกเพื่อนในกลุ่มแซวอยู่บ่อยครั้ง ว่าเธออ้วนเหมือนช้าง! ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วเธอก็แค่ท้วมเท่านั้น“ไส้เดือนที่ไหนจะหน้าตาดีขนาดนี้” ภูผาบอกอย่างมาดมั่นจนคนฟังต้องหัวเราะออกมา ความมั่นใจที่ดูจะมีมากเกินกว่าที่ควรจะ

หญิงสาวไม่อยากให้ใครมองว่าตนเองทิ้งงานแต่งเพื่อไปหาผู้ชายอีกคน และลึกๆ ในหัวใจของเธอก็ยังคงหวาดระแวงกับคำหลอกลวงที่เขาเคยทำไว้ ปาหนันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบกลับ..‘ฉันได้รับข้อความจากคุณค่ะ มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ’ ข้อความตอบกลับที่ถูกส่งมา ทำให้ต้นทางยิ้มออก“คุณปาหนันตอบข้อความกลับมาเหรอครับ” วศินเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านาย เพราะบนหน้าหล่อคมที่เศร้าหมองมาตลอดกำลังมีรอยยิ้มประดับ รอยยิ้มที่ไม่มีใครได้เห็นร่วมสองเดือนนับตั้งแต่วันที่การ์ดแต่งงานของปาหนันและกิตติภพถูกส่งมา“ยิ้มออกแล้วเหรอมึง” ภาสกรที่เดินเข้ามาร้องถามภาสกรมองรอยยิ้มมุมปากของเพื่อนสนิทด้วยความโล่งใจ นับแต่ที่ได้การ์ดแต่งงานในวันนั้น สิงหาเอาแต่เก็บตัวอยู่บ้านไม่ออกไปไหน ร้อนไปถึงเพื่อนๆ อย่างพวกเขาที่ต้องมาลากตัวออกไปภายนอกบ้านเพราะกลัวจะกลายเป็นมนุษย์ถ้ำ แต่หลังจากทราบว่างานแต่งถูกล้มเลิกเพราะเจ้าสาวหายตัวไป อาการของสิงหาก็เหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย...ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาเอาแต่ตามหาปาหนันไม่ได้หยุดแต่ทุกอย่างก็ยังคงเงียบสนิท? จนวศินที่ถูกส่งไปเฝ้าดูความเคลื่อนไหวที่สำนักงานกฎหมายของหญิงส

‘RRRRRRRRRRRRRR’ เสียงเครื่องมือสื่อสารราคาแพงระยับกำลังแผดเสียงร้องเพื่อเรียกความสนใจจากเจ้าของเครื่องที่กำลังนั่งมองจอคอมพิวเตอร์เพื่อรอข้อความตอบกลับจากใครบางคนตั้งแต่เมื่อวาน แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าเธอจะส่งข้อความกลับมาแม้แต่น้อย นับแต่คำว่า ‘คิดถึง’ ที่เธอตอบกลับมาราวกับว่าเธอไม่ได้เปิดอ่านข้อความที่เขาตอบกลับไป?‘RRRRRRRRRRRRR’เสียงเครื่องมือสื่อสารที่แผดเสียงร้องอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด ทำให้เจ้าของเครื่องต้องกดรับสายในที่สุด“ครับ..”“คุณพ่อขา ดาหลาคิดถึงคุณพ่อ!” เสียงเล็กๆ ที่ส่งผ่านตามสายโทรศัพท์มา ทำให้คนเบื่อหน่ายการรับสายที่ติดต่อเข้ามา แทบจะดีดตัวลุกจากโต๊ะทำงานในทันที“ดาหลา! ดาหลาเหรอลูก” สิงหาร้องถามอย่างตื่นเต้น หัวใจที่ห่อเหี่ยวเริ่มมีความหวังขึ้นอีกครั้ง “ดาหลาคิดถึงคุณพ่อ...นางฟ้าช็อกโกแลตเอาคุณพ่อไป! เพราะหนูไม่ได้กินไอติมช็อกโกแลต” เด็กน้อยบอกเสียงอู้อี้ ทำเหมือนจะร้องไห้“ไม่ร้องนะคนดีของคุณพ่อ ตอนนี้หนูกับคุณแม่หนูไหนลูก” สิงหาถามอย่างปลอบประโลม บอกกับตัวเองว่าหากหาสองแม่ลูกเจอ จะซื้อไอศกรีมให้กินจนนางฟ้าช็อกโกแลตไม่กล้าพาเขาแยกออกจากคนทั้งคู่อีกเลยคอยดู!