All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 81 - Chapter 90

“เก่งจังเลย...ตัวมันคงนุ่มน่าดูเลยเนอะ ดินว่าไหม?” เธอบอกเสียงสดใส รู้สึกอยากลองสัมผัสเจ้าแมวน้ำแสนฉลาดดูสักครั้ง“คุณคงต้องออกไปถามเขาเองนะ แต่ตอนนี้คงอยู่ห้องพยาบาลแล้วละ” เสียงทุ้มคุ้นหู ทำให้ปาหนันหันขวับกลับมามองคนข้างกายทันที“คุณสิงห์!” เธออุทานอย่างตกตะลึง มองดูบุตรสาวที่ถูกอุ้มไปนั่งบนตักของสิงหาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทันสังเกต ในมือเล็กของเด็กน้อยมีไอศกรีมช็อกโกแลตแท่งโตที่เจ้าตัวกำลังลองลิ้มชิมรสอย่างเพลิดเพลิน พอได้ยินเสียงมารดาเรียก แม่หนูน้อยสีชมพูก็โบกไอศกรีมไปมาเป็นเชิงอวด แถมยังยิ้มหน้าบานให้คนเป็นแม่อย่างไม่รู้สึกรู้สากับท่าทีตื่นตะลึงของเธอ...ในวินาทีนั้นเอง ปาหนันรู้สึกเหมือนลูกสาวของเธอไม่ต่างจากแมวน้ำที่แสนฉลาดในลานแสดงเท่าไรนัก จะต่างกันก็ตรงของรางวัลเป็นไอศกรีมช็อกโกแลตไม่ใช่ปลาชิ้นเล็กๆ เท่านั้นเอง! ภูผายืนกอดอกด้วยความหงุดหงิดใจ ยืนมองร่างบางของหญิงสาวที่สู่อุตส่าห์นำมาส่งห้องพยาบาลด้วยความเป็นพลเมืองดี...เพราะเธอเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตา! แต่เวลานี้เธอคนที่ว่ากลับกำลังนั่งไขว่ห้างตักไอศกรีมถ้วยใหญ่จัมโบ้รสช็อกโกแลตใส่ปากเล็กๆ ของตัวเองอย่างสบายอา

“นั่นเหตุผลของคุณเหรอ?” ปาหนันร้องถามเสียงหลง ก่อนจะขำพรืดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อแม่หนูน้อยที่ถูกสอนกลับพยักหน้าหงึกหงักรับรู้ราวกับเข้าใจเหตุผลที่สุดแสนจะเอาแต่ใจของชายหนุ่ม“ถ้าความรู้สึกที่ทับถมอยู่ตอนนี้เรียกว่า ‘ความน้อยใจ’ ก็คงใช่ครับ นี่คือเหตุผลของผม” เขาบอกเสียงเรียบ แต่ในหางเสียงกลับทำให้คนฟังรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าหมายความเช่นนั้นจริงๆ“คุณสิงห์ดู ‘เปลี่ยนไป’ นะคะ” ปาหนันมองร่างสูงของคนข้างกาย ที่เพิ่งวางร่างเล็กป้อมของเด็กน้อยลงกับพื้น เมื่อเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนเริ่มอยากลงไปวิ่งเล่นตามประสาเด็ก“ผมก็รู้สึก ‘เปลี่ยนไป’ ” สิงหาตอบเสียงเรียบ ดวงตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาหวานอย่างสื่อความหมาย“...” สายลมที่พัดผ่านเข้ามาทักทายในเสี้ยวหนึ่งของช่วงเวลา ทำให้คนทั้งสองสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แฝงอยู่ในดวงตาที่มองสอดประสาน ‘ความคิดถึง ความเป็นห่วง ความน้อยใจ ความดีใจ ความเสียใจ…และความรัก’ อารมณ์มากมายหลายหลากที่สะท้อนผ่านดวงตาของกันและกัน น่าแปลกที่หัวใจของปาหนันกำลังเจ็บปวด เธอเห็นความรวดร้าวและตัดพ้อฉายผ่านดวงตาคู่คมที่มองมา“ฉันขอโทษ” ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงเอ่ยออกไปเช่

“พวกคุณพักโรงแรมไหน เดี๋ยวผมไปส่ง” ภูผาบอกออกมาในที่สุด แต่ปาดวาดรู้สึกได้ว่าเขาคงเค้นสมองแทบแตก เพื่อหาทางขับไล่เธอและพี่ชายไปให้พ้นหน้า“ไม่ได้จองครับ หวังว่าคงไม่รบกวนเกินไปถ้าจะขออนุญาตค้างที่เดียวกับที่ป่านกับลูกพักอยู่” สิงหาบอกเรียบเรื่อย“บ้านผมอาจจะไม่สะดวกพอที่จะให้คุณไปพัก ถ้าไม่รังเกียจผมจะแนะนำโรงแรมดีๆ ให้” ภูผาบอก“ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับผมทนลำบากได้...ขอรบกวนหน่อยแล้วกันนะครับ” สิงหาตอบกลับ“...”ภายในรถเงียบสนิท! ปาดวาดรู้สึกเหมือนบรรยากาศในรถถูกแบ่งออกเป็นสองขั้ว โซนด้านหน้าที่เธอกับภูผานั่งอยู่…ดูเหมือนภูเขาไฟที่จวนจะระเบิดจากอารมณ์ของคนข้างกายเธอ! ส่วนด้านหลังดูเหมือนโซนครอบครัวสุขสันต์ที่เย็นสบายอ่อนโยนสงบสุข…โดยเฉพาะพี่ชายของเธอที่อารมณ์ดีจนน่าขนลุก!“คุณภูผานี่ใจดีจังเลย ขอบคุณนะคะที่เป็นเจ้าบ้านที่น่ารัก”ปานวาดตัดบทแบบมัดมือชก พยายามทำเหมือนบรรยากาศรอบกายของเธอปกติสุขดี แม้ว่ารอยยิ้มของภูผาที่ตอบกลับมา...มันดูเหมือนการแยกเขี้ยวรองับหัวเธอเพื่อระบายความขุ่นใจเสียมากกว่า! แม้เจ้าของบ้านจะขาดความเต็มใจสำหรับการต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญมากเพียงใดก็ตาม แต่ภูผาก็ส

ร่างเล็กป้อมถูกวางบนเตียงนอนหนานุ่มด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเสียงดังเพียงเล็กน้อยจะรบกวนการนิทราที่แสนสุขของเด็กหญิง ปาหนันคลี่ผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างเล็กที่กำลังหลับสนิท ก่อนจะจุมพิตกระหม่อมเล็กแทนคำอวยพรให้หนูน้อยหลับฝันดีด้วยความรักใคร่ สิงหาที่นั่งมองการกระทำนั้นอยู่บนเตียงนอนนุ่มอีกด้านต้องระบายยิ้มออกมากับภาพตรงหน้า เขาชอบมองภาพเช่นนี้มากจริงๆ หญิงสาวที่ดูสง่างามและเข้มแข็งเสมอ กลับแลดูอ่อนหวานและอ่อนโยนราวกับไม่ใช่คนเดียวกัน...ยามเธออยู่กับบุตรสาวของเธอ“คุณสบายดีใช่ไหม?” สิงหาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและเธอออกมาจากห้อง“ก็...ดีค่ะ สบายใจ” คำตอบที่ดูเหมือนไม่ตรงคำถาม แต่ก็เป็นคำตอบเดียวที่เธอรู้สึกว่ามันสามารถอธิบายถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาได้ดี เพราะยังอยู่ในช่วงเวลาพลบค่ำ ปาหนันจึงยอมรับคำชวนออกมาเดินเล่นกับสิงหา เธอยืนมองท้องฟ้าที่กำลังถูกความมืดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากแสงจากโคมไฟสีส้มอ่อนที่สะท้อนตามทางเดินอยู่ไกลๆ มันช่างดูไม่ต่างจากความรู้สึกของเธอเมื่อสองเดือนก่อน...ที่ความมืดค่อยๆ ปกคลุมจิตใจและความคิดจนทุกอย่างดูมืดมิดไปหมด การติดต่อเข้ามาของภูผาก็เหม

“คุณเก่งมากเลยนะ รู้ตัวไหม?” ปาหนันว่ายิ้มๆ ก่อนจะเอื้อมแตะมือหนาแล้วบีบเบาๆ คล้ายต้องการส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างออกไป “ขนาดไม่ได้เรียนด้านนี้มา คุณยังรู้อะไรอีกตั้งมากมายที่เกี่ยวกับดวงดาว...อยากบอกว่าฉันภูมิใจในตัวคุณนะคะ”ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองคนข้างกายไม่คลาดคลา รู้สึกเหมือนว่าสิ่งที่เธอบอกเขาเมื่อครู่มันมีความหมายที่ซับซ้อนกว่านั้นหลายเท่า แม้จะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองไปสักหน่อย...แต่หากปาหนันหมายถึงช่วงเวลาที่แสนหนักหน่วงและโดดเดี่ยวในฐานะหัวหน้าครอบครัวตลอดช่วงสิบปีที่ผ่านมา เขาก็อยากจะบอกกับเธอว่ามันเป็นความเหน็ดเหนื่อยและหนาวเหน็บที่คุ้มค่ามากทีเดียว...เมื่อรับกำลังใจที่แสนสำคัญจากเธอ“...ขอบคุณครับ”ดวงตาคู่คมฉายประกายระยับไม่ต่างจากดาวบนท้องฟ้ายามทอดมองมายังปาหนัน และนั่นทำให้คนข้างกายเริ่มจะวางตัวไม่ถูก“ออ...สมัยเรียนฉันเคยพยายามจะไปดูฝนดาวตกกับเพื่อนๆ ด้วยนะคะ” พยายามเปลี่ยนเรื่องแก้เก้อ “ตอนนั้นอุตส่าห์ไปกางเต็นท์นั่งรอตั้งแต่สามทุ่ม แต่พอถึงเวลาจริงๆ ฝนดันตกลงมาซะงั้น ก็เลยกลายเป็นว่าดาวตกก็ไม่ได้ดูแถมกลับมายังจับไข้อีก...หลังจากวันนั้นนะ เวลาฉันชวนใครไปดูดาวก็ไม่เคย