Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

“ป่านหลบไป มันเล็งผมไม่ใช่คุณ” สิงหาสบถเสียงขุ่น เมื่อรับรู้ได้ถึงวัตถุประสงค์ของผู้มาใหม่ ก่อนจะดันร่างบางไปหลบด้านข้างรถยนต์ของภูผาที่จอดอยู่ไม่ห่างกัน“คุณสิงห์ ห้ามตายนะ” ปาหนันเรียกชื่อคนที่ดันให้หลบเสียงสั่น เธอกำลังกลัว แต่ไม่ใช่กลัวตัวเองจะต้องตายเช่นที่เป็นเมื่อครู่...แต่กำลังกลัวความตายจะเกิดกับคนตรงหน้า คนที่เธอเพิ่งรู้ว่ารักเขามากเพียงใด!“ไม่เป็นไร ผมจะไม่เป็นอะไรทั้งนั้น” สิงหาบอกอย่างปลอบประโลม หัวใจที่ห่อเหี่ยวกลับมีกำลังขึ้นอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าห่วงเขามากเพียงใด“จำไว้ว่าชีวิตของผมเป็นของคุณ แค่คุณคนเดียว...รออยู่ตรงนี้นะ”“สัญญานะ” เธอขอคำมั่น“สัญญา” สิงหาบอกก่อนจะจุมพิตกระหม่อมบางอย่างปลอบขวัญ แล้วหลบฉากไปอีกด้าน‘ปัง! ปัง!...ปัง!’ เสียงปืนดังติดต่อกันเป็นระยะ ปาหนันได้แต่มองเงาสะท้อนของกระจกรถด้วยความกังวล ก่อนสายตาจะสะดุดกับชายในชุดดำอีกคน มันยืนอยู่ในมุมอับสายตาของสิงหาและคนสนิทที่กำลังยิงตอบโต้กับมือปืนอีกสองคนด้านหน้าปาหนันปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างลวกๆ ก่อนจะกระชับอาวุธปืนในมือทันที ตลอดชีวิตเธอไม่เคยคิดจะหันอาวุธอันตรายไปหาใคร แต่หากใครคนนั้

“คุณสิงห์ คุณบอกว่าชีวิตของคุณเป็นของฉัน...เพราะงั้นคุณก็ห้ามตายนะ คุณห้ามโกหกฉันอีก ถ้าโกหกอีกทีฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณเลย!” ปาหนันบอกเสียงสั่นเหมือนกำลังบอกกับตัวเอง รู้สึกเหมือนชีวิตของเธอถูกผูกไว้กับคนที่นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องผ่าตัด และหากเขาตายชีวิตของเธออาจจะดับสูญตามไปเลยก็ได้“..ปอช่วยคุณสิงห์ด้วยนะ ช่วยเขา อย่าให้ใครพรากเขาไปจากพี่ เหมือนที่ปอถูกพรากไป” เธอบอกเสียงเศร้าหากในอดีตปาหนันรู้ว่าภาพความสุขสงบและบรรยากาศแสนสุขทั้งหมดจะแตกสลาย เธอคงใช้ทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางโชคชะตาที่ต้องการพรากน้องชายสุดที่รักของเธอไป..ในวันนั้น...วันที่สายฝนเย็นจัดซัดกระหน่ำลงมาจนภาพเบื้องหน้าของเธอพล่ามัวไปจนหมดสิ้น ตรงหน้ามีเพียงเลือดแดงฉานที่ไหลทะลักออกมาจนท่วมร่างของพงศ์อินทร์ ทุกๆ อย่างยังติดค้างในความทรงจำในวินาทีนั้นยังจำได้ ว่ารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังขาดเป็นชิ้นๆ ที่ต้องเห็นน้องชายตัวเองหมดลมหายใจไปต่อหน้าโดยไม่อาจช่วยอะไรได้! ก่อนภาพทั้งหมดจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนและสายตาห่วงหาอนาทรของสิงหา หยาดน้ำตาเม็ดกลมที่พยายามห้ามปรามถึงเมื่อครู่ก็ร่วงหล่นลงมาจากดวงตาคู่สวยในทันที ภาพความ

ความเงียบและเวลาที่ยังคงเดินไปเรื่อย ๆ เข้าปกคลุมคนทั้งคู่ในเวลาต่อมา ศิวัตลอบมองร่างบางที่นั่งอยู่ไม่ห่างเป็นระยะๆ เธอยังคงเหลียวมองประตูห้องฉุกเฉินสลับกับมือบางที่ยังสอดประสานกันคล้ายกำลังภาวนาอยู่เช่นนั้นไปเรื่อย ๆ ในที่สุดศิวัตก็เอ่ยออกมาเพื่อทำลายความเงียบ เพราะเกรงว่าคนตรงหน้าจะเครียดเกินไปจนเป็นลมล้มพับไป“คุณป่านรู้ไหมครับ ว่าไอ้สิงห์มันตามหาคุณอยู่หลายปีเลยนะ”ศิวัตบอกเรียบเรื่อย เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ที่เพื่อนสนิทของเขาเฝ้าตามหาหญิงสาวที่กำลังนั่งสนทนากับเขาอยู่ตอนนี้“คะ?” ปาหนันที่กำลังมองมือบางของตัวเองชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีฟ้าของลูกครึ่งหนุ่มที่อยู่ข้างกายด้วยความสงสัย“คุณจะไม่เชื่อผมก็ได้นะ แต่ผมแค่อยากบอกให้คุณรู้ไว้” ศิวัตเอ่ยบอกถึงวัตถุประสงค์ของตัวเอง ก่อนจะเริ่มพูดต่อ “สักประมาณห้าปีที่แล้ว ไอ้สิงห์มันเคยตามหาผู้หญิงคนนึง...ตามหาถึงขั้นจ้างช่างมาวาดรูปไว้ เพราะกลัวว่าตัวเองจะลืมหน้า” บอกกลั้วหัวเราะเมื่อนึกถึงรูปวาดในกรอบไม้ลวดลายสวยงามที่วางประดับอยู่บนโต๊ะทำงานและบนหัวเตียงภายในห้องนอนของสิงหา ในตอนนั้นเพื่อนๆ ทุกคนรวมทั้งเขาก็ยังล้อเลียนเ

ดารินทร์มองร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องตั้งแต่เมื่อหลายชั่วโมงก่อนด้วยความรู้สึกเจ็บปวด กิตติภพทำเช่นนี้ทุกวันหลังเลิกงานนับตั้งแต่วันที่ปาหนันหายตัวไป ชายหนุ่มมักจะมายืนรอเธอที่หน้าประตูห้องพร้อมลิลลี่สีขาวในมือ รอตั้งแต่ทุ่มหนึ่งจนเที่ยงคืนแล้วก็กลับไปกิจวัตรซ้ำๆ ที่เขาทำมาร่วมสองเดือน...ชายหนุ่มคงไม่รู้ว่าการกระทำของเขาส่งผลต่อหัวใจของเธอมากเพียงใด? ทุกครั้งที่เขายืนรออยู่หน้าประตู เธอเองก็ได้แต่ร้องไห้อยู่หลังประตูบานใหญ่ที่กางกั้นระหว่างกัน เหมือนหัวใจของเธอที่มีกำแพงสูงกั้นขวาง มันแน่นหนาจนไม่อาจก้าวผ่านมันออกไปได้!แค่คิดเอื้อมมือไปที่ประตูหมายจะเปิดมันเพื่อออกไปหาชายที่เธอรักสุดหัวใจ ภาพความทรงจำมากมายที่เป็นตะกอนอยู่เบื้องลึกในจิตใจก็ฟุ้งกระจายออกมา สุดท้ายก็ต้องปล่อยมือจากประตูบานหนา เพื่อให้มันช่วยกั้นขวางเขาไว้เช่นเดิม...บางที สิ่งที่กั้นขวางเธอคงเป็นหัวใจที่บอบช้ำของตัวเอง หัวใจที่มันเจ็บจนเข็ดขยาดและหวาดกลัว“พี่รู้ว่ารินได้ยินพี่ ถ้ายังไม่พร้อมจะเจอพี่ก็ไม่เป็นไร พี่จะรอ...รอจนกว่ารินจะให้โอกาสพี่อีกครั้ง”กิตติภพรู้ดีว่าดารินทร์คงยังรู้สึกเจ็บปวดจากอดีตเลวทรามที่เขา

เสียงเพลงในท่วงทำนองหวานที่บรรเลงไปตามจังหวะของเนื้อเพลง ค่อยปลุกให้ใครบางคนที่กำลังหลับใหลให้ค่อยๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของตนเองขึ้นอย่างเชื่องช้า สายลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาในห้องกว้าง ทำให้คนที่เพิ่งฟื้นคืนสติค่อยรับรู้ถึงบรรยากาศรอบกายที่ไม่คุ้นเคย สิงหาหลับตาลงอีกครั้งเพราะแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านประตูบานยาวที่ถูกเปิดไว้เพื่อรับลมทำให้ดวงตาคมพร่ามัว เขาเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้งอย่างช้าๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างที่ส่องผ่านเข้ามาภายในห้อง ดวงตาคมกวาดสายตาไปรอบห้องกว้างอย่างสำรวจตรวจตา ก่อนจะสะดุดหยุดลงกับคนข้างกายที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มบางอยู่ข้างเตียงสิงหาคลี่ยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นคนที่เขาเฝ้าคิดถึงและห่วงหาอยู่ทุกห้วงคำนึงนั่งอยู่ข้างเตียงอย่างนี้ มือข้างหนึ่งยังกุมมือของเขาไว้แนบแน่นราวกับกลัวหาย และการกระทำนั้นทำให้หัวใจของเขาพองโตคับอกอาจจะฟังดูเข้าข้างตัวเองสักหน่อย...แต่เขาก็มั่นใจว่าปาหนันรักเขา เหมือนกับที่เขารักเธอหมดหัวใจ!สิงหานอนมองเสี้ยวหน้าหวานใสที่จดจ่ออยู่กับหนังสือ แต่มือข้างที่กุมมือเขาไว้กลับออกแรงบีบเบาๆ เป็นระยะราวกับไม่เคยลืมว่าเขาอยู่ข้างกาย