All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 121 - Chapter 130

สิ่งปลูกสร้างสีขาวสองชั้นทรงโมเดิร์นแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่เน้นความเรียบง่ายท่ามกลางสวนขนาดกลางบนเนื้อที่ประมาณไร่เศษ ในสวนยังมีแปลงดอกไม้ขนาดกลางที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธ์กำลังบานสะพรั่งอวดความสวยงามกันอย่างน่าชม ทำให้บรรยากาศของบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าชวนให้รู้สึกอบอุ่นน่าอยู่ บริเวณหน้าบ้านมีต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา กวาดสายตามองไปค่อยเห็นชิงช้าไม้ถูกผูกอยู่ด้วย บรรยากาศรอบๆ ทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกทั้งอบอุ่นและปลอดภัย หลังจากปาหนันและปานวาดดื่มด่ำกับบรรยากาศของบ้านที่แสนอบอุ่นจนพึงพอใจแล้ว หญิงสาวทั้งคู่ก็ค่อยประคองร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะหลังลงจากรถด้วยความระมัดระวัง โดยไม่สนใจใบหน้าบูดบึ้งของชายหนุ่มทั้งสองที่เบาะหลัง…อันได้แก่สิงหา และภูผาเพราะดูเหมือนพวกเขาจะไม่สบอารมณ์กับการนั่งมาด้วยกันสักเท่าไร? คิดเอาว่าคงเป็นเพราะปล่อยให้หญิงสาวสองคนนั่งเบาะหน้า แถมยังเป็นคนขับรถให้พวกหนุ่มๆ นั่งกลับมาจากโรงพยาบาลเสียอีก! เธอและปานวาดจึงได้ข้อสรุปที่ใกล้เคียงกันสำหรับท่าทีบูดบึ้งของคนทั้งคู่ ว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องของความเป็น ‘สุภาพบุรุษ’ ที่ไม่เลือกที่ เล

ดวงตาคมฉายประกายวิบวับพร้อมคำตอบที่ชวนให้คนแจกรางวัลต้องมองค้อนอย่างห้ามไม่อยู่ สิงหารับเม็ดยาหลายเม็ดจากมือบางของปาหนันแล้วกรอกใส่ปากอย่างรวดเร็ว โดยมีคนป้อนยารอยื่นน้ำหวานสีสวยให้ดื่มตามเพื่อดับความขมของรสยาที่ยังติดค้างอยู่ในปากทันที “เห็นไหมค่ะ กินง่ายจะ..” ยังไม่ทันจบประโยค ร่างบางก็ถูกช้อนขึ้นไปนั่งอยู่บนตักแกร่งในเสี้ยววินาที ก่อนริมฝีปากหนาจะประกบริมฝีปากเล็กที่กำลังเอื้อนเอ่ยจนถึงเมื่อครู่ให้ถูกกลืนหายไปในทันที “อื้อ!”จุมพิตแสนหวานถูกป้อนกลับมาให้คนที่คะยั้นคะยอป้อนยาเมื่อครู่อย่างรวดเร็ว รสหวานของเครื่องดื่มที่เธอเป็นคนชงมาให้คนตรงหน้ายังติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น มันรวมกับรสขมจางๆ จากยาเม็ดเล็กได้อย่างพอดิบพอดี ก่อนทุกความรู้สึกรับรู้จะถูกแทนที่ด้วยความอ่อนหวานและวาบหวามที่ทำให้หัวใจของปาหนันสั่นไหวราวกับต้องมนตร์“บอกแล้วว่ายามันขม..” สิงหากระซิบแผ่ว ยังไม่ถอยห่างไปไหน“..คะ” คนยังมึนงงกับความขมที่ติดอยู่ปลายลิ้นรับคำแบบงงๆ ยิ่งพอรวมกับรสหวานละมุนที่ตราตรึงอยู่ในหัวใจก็ยิ่งรู้สึกหวั่นไหว เช่นเดียวกับดวงตากลมใสที่มองสบดวงตาคู่คม มันยังคงหวานฉ่ำจากความวาบหวามที่เพิ่งก่อเกิดไม่

3 วันต่อมา ปาหนันมองแขกผู้มาเยือนด้วยความรู้สึกหลากหลาย แพทย์หญิงกรองแก้วและศิวัตแวะมาเยี่ยมสิงหาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ในตอนแรกเธอก็รู้สึกดีใจไม่น้อยที่คุณหมอคนงามมีน้ำใจมาตรวจแผลของคนเจ็บให้ถึงที่บ้าน แต่พอเห็นรอยยิ้มของคนเจ็บที่มีแจกจ่ายให้คุณหมออย่างไม่รู้เบื่อหน่าย กลับรู้สึกขุ่นเคืองระคนโหวงในใจลึกๆ อย่างบอกไม่ถูก?สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความเจ็บปวดแต่เป็นความรู้สึกกังวล...กังวลในบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อาจตอบได้? จนสุดท้ายก็เลือกที่จะลุกออกมาจากบรรยากาศรอบตัว ที่ทำให้รู้สึกเช่นนั้นแทนการหาคำตอบ“คุณป่าน ผมว่ามันเยอะไปนะครับ” ศิวัตบอกกลั้วรอยยิ้ม เมื่อมองจานที่เต็มไปด้วยผลไม้ปริมาณมากที่ถูกปอกโดยหญิงสาวตรงหน้า“คุณวัตรมาตั้งแต่เมื่อไรคะ?”ปาหนันที่ยังมองภาพการสนทนาของคุณหมอและคนไข้ที่ยังแจกจ่ายรอยยิ้มจนชวนให้รู้สึกหงุดหงิด หันกลับมาถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ของห้องครัวด้วยความสับสน“ตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วมั้งครับ คุณป่านนี่เก่งนะ ขนาดมองไม่เห็นผมแต่ยังอุตส่าห์ปอกผลไม้ได้อีก มีดไม่ยักบาดมือ”ศิวัตตั้งข้อสังเกตแกมขัน เขานั่งมองปาหนันยืนปอกผลไม้ด้วยสายตาวาววั

หลังแขกผู้มาเยือนกลับไปแล้วบ้านทั้งหลังก็เงียบลงถนัดตา แต่ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับเคลือบไว้ด้วยสายใยบางเบาที่ทำให้คนทั้งคู่อบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ปาหนันยังคงนั่งอยู่ที่เดิมบนโซฟาสีเบสตัวยาวมองดูร่างสูงที่เวลานี้ทิ้งตัวลงนอนบนตักนุ่มนิ่มอย่างถือวิสาสะด้วยความอ่อนใจ ดูเหมือนตักของเธอกลายเป็นข้อแลกเปลี่ยนการกินยาไปเสียแล้ว แม้จะถอนใจคล้ายระอาแต่ใบหน้าก็ยังประดับรอยยิ้มไว้ไม่จางหาย“เพิ่งกินยาไปเมื่อกี้แล้วทิ้งตัวลงนอน เดี๋ยวยาก็ตีขึ้นหรอกค่ะ” ปาหนันดุอย่างไม่จริงจังนัก“ขี้บ่น บ่นเก่งขึ้นหรือเปล่านะ” คนที่ยังนอนหนุนตักค่อนขอดเล็กน้อย ก่อนจะดึงมือนุ่มขึ้นมาจุมพิตเบาๆ คล้ายเป็นการลงโทษคำบ่นของเธอ“ก็คุณสิงห์ชอบทำตัวให้ถูกบ่นทำไมล่ะคะ” คนถูกทำโทษบอกกลั้วรอยยิ้ม ก่อนจะดึงมือข้างที่ถูกเกาะกุมกลับแต่ก็ถูกมือหนาที่จับไว้ยื้อยุด จนสุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย“ถ้าไม่ทำตัวแบบนี้ก็ไม่รู้สิว่ามีคนรัก คนห่วง” สิงหาตอบลอยหน้าลอยตา ก่อนจะดึงมือนิ่มไปวางตรงตำแหน่งของหัวใจตัวเอง เหมือนต้องการสื่อสารให้ปาหนันสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่แปรเปลี่ยนไปเพราะเธอ“ที่เป็นอยู่ตอนนี้ หลอกกันหรือเปล่าค

เธอไม่ชอบการโกหก...แต่ก็ไม่อาจผิดคำสัญญาที่ให้ไว้เช่นกัน!“ไม่มีค่ะ” ปาหนันตอบออกไปในที่สุด ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนแม้จะรู้สึกได้ว่าเสียงหัวเราะของตัวเองช่างแห้งแล้งและไร้ความจริงใจโดยสิ้นเชิง “น้องดาเป็นลูกสาวของป่านนะคะ คุณพีคงเข้าใจผิดไปเอง”“...”ไม่มีคำตอบใดจากคนฟัง แต่วูบหนึ่งปาหนันเห็นร่องรอยความผิดหวังจากดวงตาคู่คมที่ทอดมองมา ก่อนสิ่งเหล่านั้นจะจางหายไปเหลือเพียงดวงตาคมว่างเปล่าจนยากจะหยั่งถึงเท่านั้นที่ทอดมองเธอ สิงหาลุกขึ้นจากการหนุนตักทันทีหลังจากได้ฟังคำตอบของเธอ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตที่ใช้งานประจำขึ้นมาเปิดอีกครั้งโดยไม่สนใจคนที่ยังนั่งนิ่งอยู่ข้างกายแม้แต่น้อย หลังจากอ่านบางอย่างในแท็บเล็ตคู่กายอยู่ชั่วครู่ชายหนุ่มก็ลุกออกไปจากห้องนั่งเล่นทันที ร่างสูงของสิงหาหยุดลงที่ประตูทางออกคล้ายนึกอะไรบางอย่างได้ หันมองใบหน้าหวานของคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมเล็กน้อยค่อยเอ่ย“ไม่ต้องรอกินข้าวนะครับ มีงานเข้านิดหน่อย น่าจะกลับค่ำๆ ” น้ำเสียงติดจะเย็นชาที่เอ่ยออกมา ทำให้ปาหนันรู้สึกวูบโหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก“ค่ะ” ปาหนันตอบรับสั้นๆ รู้สึกเหมือนมีรสขมติดอยู่ปลายลิ้นตลอดเวลาจนไม่สา